(၁)
ဘဝ၏ ေနာက္ဆံုးခရီးမွာ ေရႊထီး မိုးခံရ႐ံုမွ်ႏွင့္ သားကို ဒီေဘာင္သို႔ သြတ္သြင္းခဲ့ျခင္း မဟုတ္သည္ကေတာ့ အေသအခ်ာပင္။ မၾကာေသးမီက တိုက္သစ္ဆရာေတာ္ ရွင္ျပဳတခုမွာ
ေဟာၾကားေသာ 'စၾကာဝေတးမင္း၏ မယ္ေတာ္ျဖစ္ဖို႔ကား လြယ္ကူ၏။ ရွင္မယ္ေတာ္ ရဟန္းမယ္ေတာ္ျဖစ္ဖို႔ကား အလြန္တရာမွ ခဲယဥ္းလွစြာ၏' ဆိုသည့္ တရားထဲကလို ရခဲေလေတာ့ ရဟန္းမယ္ေတာ္ဆိုသည့္ အမည္ထူးတလံုးကို ပန္ဆင္လိုသျဖင့္လည္း သာ၍ပင္ မဟုတ္ခဲ့။
ငယ္စဥ္ကတည္းက နားစြဲေနခဲ့ေသာ 'ကိုယ္၏သားျဖစ္ေစ၊ ကိတိၱမသားျဖစ္ေစ၊ သာသနာေတာ္တြင္းကို သြတ္သြင္းမွသာ' စသည္သီခ်င္းလို သာသနာ့အေမြခံ ျဖစ္ကာ အပါယ္တံခါးပိတ္ၿပီး နိဗၺာန္တံခါးဖြင့္ဖို႔ရာေလ။ ဟုတ္သည္။ ခုဆို သားကို အေၾကာင္းျပဳကာ အကုသိုလ္ အထုပ္ကငယ္၍ ကုသိုလ္အထုပ္က ထည္ခဲ့ၿပီေကာ။
ရဟန္းမယ္ေတာ္ေနာ္ ရဟန္းမယ္ေတာ္ ... ဆိုေသာစည္းႀကိဳးခိုင္ခိုင္ျဖင့္ ကံသံုးပါးကို စည္းေႏွာင္ႏိုင္ခဲ့ၿပီပဲ။
နဖူးလက္တင္ စဥ္းစားမိတိုင္း ငါးပါးေသာသီလ ... အဲ တခါတေလ သန္းဥ စမ္းမိတာကလြဲလို႔ ပါဏာတိပါတ စေသာ ကံငါးပါးကို ခါးဝတ္လဲကဲ့သို႔ ျမဲခဲ့တာကို ေတြ႔ရေတာ့ 'ဒါ သားေၾကာင့္ပဲ ... ဟုတ္တယ္။ သား ဒီေဘာင္မွာ ေမြ႔ေပ်ာ္သ၍ နိဗၺာန္တံခါးကို မဖြင့္ႏိုင္ေတာင္မွ အပါယ္တံခါးျဖင့္ ...'
ဤလို ၾကည္ႏူးခဲ့ရသည္။ အိပ္ႏိုးထတိုင္း ထိုၾကည္ႏူးမႈေလးျဖင့္ ႏွစ္ေထာင္း ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရသည္။ ခု ဤပီတိ အေဆာက္အအံုေလးက တုန္ခါယိမ္းယိုင္ခ်င္ေနၿပီ။ ၿပိဳက် ပ်က္စီးသြားဦးမွာလား။
အသက္ ေျခာက္ဆယ္သီသီ စြန္းခဲ့ၿပီမို႔ သားရဲ႕အရိပ္မွာ တလွည့္ေခြၽးသိပ္ရင္း အဖ ျမတ္စြာသခင္၏ မဂၢင္လမ္းေၾကာင္း အတိုင္းေလွ်ာက္ေတာ့မည္ဟု ၾကံစည္ စိတ္ကူး႐ံုရွိေသး၊ ခု သားက သကၤန္းႀကီးက သစ္ေခါက္ေစာ္ နံၿပီ ဆိုေတာ့ ...။
( ၂ )
“အေမ အေမ့သား လူထြက္ေတာ့မွာတဲ့ဗ်”
“မဟုတ္က ဟုတ္က ဟယ္”
“သူ႔ သူငယ္ခ်င္း ဦးဇင္းသိန္း ေျပာတာ၊ ဦးဇင္းသိန္း ႂကြလာေတာ့ အေမ ေလွ်ာက္ၾကည့္ေပါ့”
ဖြဟဲ့ လြဲပါေစ ဖယ္ပါေစ။ ဒီေန႔ ဘာေန႔ပါလိမ့္၊ အင္း တနလၤာေန႔။ တနလၤာေန႔ ဆိုေတာ့ ကြၽန္မသား စကားမမွန္ရာ တဲ့၊ ဟုတ္တာေပါ့ ကြၽန္ က၊ ခ၊ ဂ၊ ဃ၊ င တနလၤာနံ၊ တနလၤာေန႔ၾကားတဲ့ စကားမမွန္ေပါ့။ မမွန္ႏိုင္ပါဘူး၊ မမွန္ပါေစနဲ႔ေတာ္၊ မမွန္ပါေစနဲ႔။
သကၤန္းဆီးကတည္းက လူထြက္ဖို႔ ေဝးလို႔၊ တခါမွ် ရွင္လိင္ေတာ္ မျပန္ဘူးတဲ့ သား၊ ဒီသားက ရဟန္း ဝါဆယ္ဝါမွ် ျမဲခဲ့ေသာ သကၤန္းကို ျဖဳန္းစားႀကီး ခြၽတ္ေတာ့မည္ဆိုေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္၊ ဘယ္နည္းႏွင့္မွ် မဟုတ္ႏိုင္။ ေနာက္ၿပီး လူထြက္စကားလည္း တခါမွ် ရယ္စရာအျဖစ္ပင္ မဟဘူးခဲ့။
အင္း … ရွက္လို႔ မဟတာေနမွာ။ ဒါမ်ဳိးဆိုတာ ႀကိတ္ၾကံခ်င္ ၾကံေနမွာ။ ဦးစေႏၵာႀကီး ၾကည့္ပါလား၊ တရြာလံုးက ဖိန္႔ဖိန္႔တုန္ေအာင္ ေၾကာက္လိုက္ရတာ၊ ဣေႁႏၵကလည္း ႀကီးမွႀကီး၊ ေဟာ ဦးဖိုးဒင္ ေျမးမေလးနဲ႔လည္းေတြ႔ေရာ၊ တခါတည္းေအာင္ထားတဲ့ ဓမၼာစရိယ ဆိုတဲ့ဘြဲ႔ေတြေတာင္ မႏွေျမာေတာ့ဘူး။ ခုလည္း အဲလိုမ်ား ျဖစ္ ဟင္း...။
ကန္ေတာ့ပါရဲ႕၊ ေမာင္ပၪၥင္းမွာလည္း ရည္းစားသနာမ်ား ေတြ႔ျပဳေန ... ဟယ္ ... ဟုတ္မယ္ မထင္ပါဘူးေလ။ အင္း ရဟန္းေတာ္ေတြ လူထြက္တယ္ဆိုတာလည္း ေတာ္႐ံုတန္႐ံုအေၾကာင္းေလာက္နဲ႔ ထြက္ၾကတာမဟုတ္ဘူး။
ေမာင္ပၪၥင္းကလည္း ႐ုပ္ေလးက မေအတူ ျဖဴျဖဴႏြဲ႔ႏြဲ႔ရယ္။ ရြာႂကြလာတဲ့အခါ ဟို ငဖုန္းရဲ႕သမီးေလးနဲ႔ေတာ့ အေခၚအေျပာ ရွိတာပဲ။ အဲဒီကေလးမနဲ႔မ်ား ...။ ဟုတ္ခ်င္ဟုတ္မွာ။ ေကာင္းမေလးစက ကြမ္းေတာင္ ပန္းေတာင္ကိုင္ဆိုေတာ့ ... အသက္ေတာ့ ကြာပါတယ္ေလ။ ေနာက္ၿပီး သူတို႔က ေက်ာင္းေနဖက္ေတြပဲ၊ ဒါေလာက္ေတာ့ ရွိမွာေပါ့။ ဟို သူငယ္မေလးက ဗိုင္းေကာင္း ေက်ာက္ဖိေလးပါ။ အင္း … မဟုတ္ရင္ေတာ့ ကိစၥမရွိ၊ ဟုတ္ရင္ ... ဟုတ္မ်ားေနခဲ့ရင္ ...။
ဟိုကေလးမကို သြားေမးစမ္းၾကည့္ရလွ်င္ ေကာင္းမည္ ထင္သည္။ မီးဆိုတာ မေလာင္ခင္တားတာ အေကာင္းဆံုး မဟုတ္လား။ သြားေမးတာေတာ့ ဟုတ္ၿပီ။ မဟုတ္ခဲ့လွ်င္ သားသမီးခ်င္း မစာနာရာ က်ေခ်ေတာ့မည္။ ဘယ့္ႏွယ္လုပ္ပါ့။ ကိုယ့္ေမာင္ပၪၥင္းကိုပဲ သြားပင့္ခိုင္းတာ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေပေတာ့မည္။ မနက္ျဖန္ အငယ္ေကာင္ကို မႏၲေလး လႊတ္ရမည္။ မင္း ေနာင္ေတာ္ကို ပင့္ခဲ့၊ သူ႔ ဆရာေတာ္ကိုလည္း အေၾကာင္းစံုေလွ်ာက္ခဲ့ဟု မွာရမည္။
ေမာင္ပၪၥင္းႂကြလာမွ အႀကိမ္မ်ားစြာ ေလွ်ာက္ခဲ့ဖူးေသာစကားကို ထပ္ေလွ်ာက္ရမည္။ အႀကိမ္တရာမကလို႔ လည္ေခ်ာင္း လွည္းပေတာင္း ထခ်င္ထပေစ ေလွ်ာက္ရမည္။
'လူမထြက္ပါနဲ႔ ဘုရား လူ႔ဘဝဆိုတာ ...'
(၃ )
ဆန္တျပည္ ဘယ္ေစ်း၊ ဆီတဆယ္သား ဘယ္ေလာက္ စသည့္ စားေရး အပူေတြထက္ပင္ သားေရးအပူက ပို၍ ေလာင္ၿမိဳက္လွေတာ့သည္။ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ႏွင့္ ပ်ဳိးေထာင္ခဲ့ရေသာသား ခုေတာ့ ...။
အုိ ... ကိုယ္ပူ ကိုယ္ကြၽမ္းတာပဲ။ ေနာက္ၿပီး မေရမရာနဲ႔။ သန္ဘက္ခါ သားငယ္ ျပန္လာရင္ အေၾကာင္းစံုသိရမွာပဲဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေဖ်ာင္းဖ်ရင္း စိတ္ကို ၿငိမ္ေစရသည္။
သို႔ေသာ္ ... စိတ္သည္ နဖားထိုးထားသည့္ ႏြားမတေကာင္ မဟုတ္ေလေတာ့ ...။
ေမာင္ပၪၥင္းကိုေမြးေတာ့ သႀကၤန္အတက္ေန႔ႀကီးမွာပင္။ ေနာက္ေန႔ဆို ႏွစ္သစ္ကူးၿပီ။ ဒီေတာ့ မီးတြင္းထဲ ၾကာၾကာ မေနလိုက္ရ။ တရက္ႏွင့္မီး ထြက္ခဲ့ရသည္။ အညစ္အေၾကးနယ္၌ ၾကာရွည္မေနရသည့္သေဘာ။ ထိုကတည္းက ဒီသားဟာျဖင့္ တျခားသားေတြႏွင့္မတူ။ ထူးမည့္သားပဲဟု ကိုယ့္ဟာကိုယ္ အတိတ္ေကာက္ကာ နိမိတ္ဖတ္ခဲ့မိေသးသည္ေလ၊ နာမည္ေပးတာေတာင္ 'ေမာင္ေဆြထြန္း' တဲ့။ ေဆြလယ္မ်ဳိးလယ္မွာ ထြန္းမည့္သားလို႔။
ျပန္တြက္စစ္လိုက္ေတာ့ သားေတြခ်ည္း ၄ ေယာက္ ေမြးခဲ့သည့္ထဲက ေမာင္ပၪၥင္းက ႏို႔ညႇာ။ သူ႔ေအာက္ တေယာက္ ရွိေသးသည္။ သည္သား ၄ ေယာက္ထဲတြင္ ဉာဏ္အထက္ဆံုး သားကလည္း သူပင္။ ညည အိပ္ယာဝင္ပံုေျပာၿပီဆိုမွျဖင့္ သူတေယာက္သာ ပံုဆံုးေအာင္ နားေထာင္ ျမဲ၊ မွတ္လည္း မွတ္မိသည္။ ေနာက္တေန႔မွာ သူ႔ညီကို ျပန္ေျပာေနလိုက္တာမ်ား ေခ်ာလို႔။
ေျပာစရာ ပံုသစ္မရွိေသာ ညမ်ားဆိုလွ်င္ 'အေမ ေတာထြက္တဲ့အေၾကာင္း ေျပာပါဦး' ဟု ပူဆာတတ္သည္။ သူ ေတာင္းဆိုသည္က ရြာလယ္ဝတ္ေက်ာင္းမွာ ရြတ္ဆိုရေသာ ေတာထြက္ေတာ္မူခန္း ဘုရားပင့္၊ အသံေန အသံထားႏွင့္ ဆိုျပတာကို သူ သေဘာက်သည္။ ၾကားဖန္မ်ားတာကိုပင္ မ႐ိုးႏိုင္၊ ရသည့္ အပိုဒ္ဆို လိုက္၍ပင္ ဆိုလိုက္ေသး၊ တညသားမ်ား မွတ္မိေနေသးေတာ့ ...
“သူအိုတျဖာ သူနာတေတြ ... သူေသတခန္း၊ သူရဟန္းႏွင့္မဂ္လမ္း ထြင္စရာ ေလးျဖာနိမိတ္ နတ္ျပဟိတ္ေသာ္ေၾကာင့္၊ ေမာင္ဆန္ကိုေခၚ၊ တိုင္ပင္ေတာ္မူသည္မွာ ငါႏွင့္အညီ ယေသာ္ဗ်က္ဝိ ေတာထြက္မည့္ဟန္ ငါ့အၾကံကို ဧကန္ မသိရွာေလဟု...”
“ေလာင္းမင္းသားက အဲသလို သူအို သူနာ သူေသ ရဟန္းဆိုတဲ့ နိမိတ္ႀကီးေလးပါးကို ျမင္ေတာ့ ေတာထြက္ဖို႔ရာ ဖြားဘက္ေတာ္ ေမာင္ဆန္ကို ေခၚကာ တိုင္ပင္ေတာ္မူသတဲ့ကြယ္”
ထိုသို႔ အဆို တခါ၊ အေျပာ တလွည့္ျဖင့္ ပံုခင္းျပတုန္း ...
“သူအိုဆိုတာ ဘာလဲ အေမ”
“အိုေနတဲ့ ဘိုးႀကီးအို၊ မယ္ႀကီးအိုေတြကို ေျပာတာေပါ့ကြယ္”
“ဟို ... အေဖႀကီး ဘိုးေရႊလံုလိုလား”
“ေအးေပါ့”
“သူနာကေကာ”
“ေနမေကာင္းေနတဲ့သူေပါ့ သားရဲ႕”
“သူေသဆိုတာ ဟိုအသုဘခ်တာကို ေျပာတာလား”
“ဟုတ္တာေပါ့ သားရဲ႕”
“ဒါျဖင့္ သူရဟန္းကေကာ”
“သူရဟန္းဆိုတာက ဟို ... အဲ ... ဘုန္းႀကီးကို ေခၚတာကြယ့္”
“တိုက္သစ္ေက်ာင္းက ဘုန္းဘုန္းလိုလား”
“ဒါေပါ့ သားရဲ႕ အဲဒီ ဘုန္းဘုန္းလို”
“ဘာလို႔ သူက ဘုန္းႀကီးလုပ္တာလဲ”
“သူကလား သူက ... အဲ ... သူအို သူနာ သူေသမျဖစ္ေအာင္ တရားအားထုတ္ဖို႔ေပါ့ကြယ္”
“ဒါဆို သားလည္း ႀကီးရင္ ဘုန္းႀကီး လုပ္မယ္”
ၾကည့္စမ္း လိမၼာလိုက္တဲ့ သား။ ၾကည္ႏူးလိုက္ရတာ၊ ရွင္ဘုရင္ျဖစ္မည့္သူက ေမြးကတည္းက ေရာင္ေလးနဲ႔ ဆိုသလိုပင္။ ထိုညကတည္းက သားကိုရွင္ျပဳေပးဖို႔ အားခဲမႈ ပို၍ ထက္သန္ခဲ့ေလေတာ့သည္။ သကၤန္းႏိုင္လွ်င္ ရွင္ျပဳေပးၾကဖို႔ သူ႔အေဖႏွင့္ မွတ္မွတ္ရရ တိုင္ပင္ျဖစ္ၾကသည္။
ခု ... ဤ သားက လူထြက္ေတာ့မည္တဲ့ ...။
(၄)
ရွင္ျပဳေတာ့ မွတ္မိေနေသးသည္။ သားႀကီးေတြတုန္းက ဆိုင္းႏွင့္ဝိုင္းႏွင့္ ရွင္ျပဳေပးခဲ့သည္။ အငယ္ႏွစ္ေယာက္က်ေတာ့ အေပ်ာ္အပါးမဖက္၊ ေလာကုတၱရာ သက္သက္ျဖစ္ေအာင္ မနည္းတိုင္ပင္ယူရသည္။ ဒါေတာင္ သူ႔ဒကာႀကီးက အရပ္ ေက်နပ္ေအာင္ ေျဗာေလး ထည့္လိုက္ခ်င္ေသးသည္။ ဒီေတာ့သိသေလာက္ မွတ္သေလာက္ႏွင့္ ...။
“ကိုယ့္ႏွယ္ ဒီ အပိုကုန္မည့္အစား မ႑ပ္ဝင္ သံဃာေတာ္ေတြကို လွဴဖြယ္ဝတၴဳ ပိုလွဴမယ္၊ ဒါမွ အက်ဳိးႀကီးေတာ့မေပါ့ ေတာ္” စသည္ျဖင့္ ေဖ်ာင္းဖ်ရေသးသည္။
အဲဒီတုန္းက ေကြၽးတာေမြးတာကိုပင္ အမဲေပၚျခင္း၊ ဝက္ေပၚျခင္း မလုပ္ေစခဲ့၊ ပံ့သကူသားျဖစ္ေအာင္ ငါးေျခာက္ေထာင္းေၾကာ္ ေကြၽးခဲ့သည္။ ငါးေျခာက္မွ နိတိနတ မဟုတ္၊ ေစ်းအႀကီးဆံုး ငါးရံ႕ေျခာက္ကို ေကြၽးခဲ့တာ။ ဘုန္းႀကီးျဖစ္မည့္ သားရဲ႕ပြဲမွာ အားလံုး စင္ၾကယ္ေစခ်င္သည္ေလ၊ ေမာင္ပၪၥင္း သကၤန္းဆီးေတာ့ ဘာရွိေသးလဲ ကိုးႏွစ္သား အရြယ္ေလး။ အငယ္ေကာင္က ၇ ႏွစ္၊ ရွင္ တဝါႏွင့္ အငယ္ေကာင္က ထြက္ခဲ့ေပမယ့္ သူကေတာ့ ျမဲခဲ့သည္မွာ ယခုတိုင္ပင္။
သကၤန္းလို သကၤန္း၊ ဖိနပ္လို ဖိနပ္၊ လိုရာကို လွဴဒါန္းေထာက္ပံ့ရင္း သာသနာ့ေဘာင္မွာ ထားခဲ့ရက်ဳိးနပ္သည္ဟု ဆိုရေပမည္။ တခါမွ် လူထြက္ခ်င္ေၾကာင္း မေျပာဘူးခဲ့၊ ကိုရင္ေလးဘဝႏွင့္ပင္ တိုက္သစ္ဆရာေတာ္ ေက်ာင္းမွာ ပရိတ္ႀကီး သဒၵါရွစ္ေစာင္ သၿဂႋဳဟ္ကိုးပိုင္းကုန္ကာ စာေတြ အေတာ္ရလွၿပီ၊ သူ႔ဆရာ ဘုန္းႀကီး ေျပာတာပင္ အမွတ္ရေသးေတာ့ ...
'မယ္ေရႊကံ ... နင့္သား သိပ္ဉာဏ္ေကာင္းတာ၊ ႀကီးရင့္ ဆရာေတာ္ျဖစ္မယ္ဟဲ့' တဲ့။ ခုေတာ့ျဖင့္ ၾကားရခ်က္က မဟန္ခ်င္ ဆေတာ္ျဖစ္ဖို႔ ေနေနသာသာ ေက်ာင္းပင္ မထိုင္ရေသး၊ လူထြက္ေတာ့မည္ ဆိုေတာ့ ...။
သည္လိုႏွင့္ ဆယ့္ေလးငါးႏွစ္အရြယ္ ကိုရင္ႀကီး ျဖစ္လာခဲ့သည္။ အရြယ္ေလး ေရာက္လာေတာ့ ေက်ာင္းက ကပၸိယႀကီးႏွင့္ မတည့္ခ်င္၊ ကပိၸယႀကီးက ဆရာေတာ္ကို အျပစ္မဟုတ္တာေတြ အျပစ္လုပ္ကာ ေလွ်ာက္သည္တဲ့။ ဆရာေတာ္ကလည္း ခဏခဏ ဆူသည္တဲ့။ အခန္႔မသင့္လွ်င္ နကန္ႏွင့္ပင္ အေဆာ္ခံရတတ္ေလေတာ့ ကိုရင္ ရြာေက်ာင္းမွာ မေပ်ာ္ျဖစ္လာသည္။ ဒါေတာင္ လူထြက္ခ်င္ေၾကာင္း ေလသံမဟခဲ့။ ကိုရင့္ဒကာႀကီးကသာ စိုးရိမ္ၿပီး ...
'ဒီမယ္ ကပိၸယႀကီး၊ ဆြမ္းက်န္ ဟင္းက်န္ ေအးေအး စား၊ ကိုရင္ ေက်ာင္းသားေတြကို အႏိုင္မက်င့္ပါနဲ႔၊ က်ဳပ္ သား လူထြက္လို႔ကေတာ့ က်ဳပ္နဲ႔ ခင္ဗ်ား အေတြ႔ပဲ' အဲသည္လို သြားႀကိမ္းေမာင္းခဲ့သည္။ တသက္လံုး ေမာ္မၾကည့္ဝံ့ေအာင္ ေၾကာက္ရြံ႕ခဲ့ရသည့္ ဆရာဘုန္းႀကီးကိုပင္ မမႈႏိုင္အားေတာ့။
ခု ထိုေက်းဇူးေတြကိုဆပ္ဖို႔ လူထြက္ေတာ့မွာလား သားရယ္ ...။
(၅)
မထြက္ပါနဲ႔ ေမာင္ပၪၥင္းရယ္ မထြက္ပါနဲ႔။ အေမတို႔ ေမာင္ပၪၥင္းကို ဒီဘဝေရာက္ေအာင္ ႀကိဳးစားပမ္းစား ေခါင္းနဲ႔ရြက္တင္ခဲ့ရတာပါ ဘုရား ... အဲသည္လိုကစၿပီး ေတာင္းပန္ေလွ်ာက္ထားရမည္။
စဥ္းစားၾကည့္ပါ ေမာင္ပၪၥင္းဘုရား၊ ေမာင္ပၪၥင္း ကိုရင္ဘဝကရြာမွာ မေပ်ာ္ေတာ့ဘူးဆိုေတာ့ ၿမိဳ႕စာသင္တိုက္ ပို႔ေပးရ၊ ဆရာဘုန္းႀကီးရဲ႕ အၿငိဳအျငင္ကိုလည္း ခံရ၊ စားရိတ္စက ေထာက္ပံ့ဖို႔ ႏြားေပါက္ေလး တေကာင္ေတာင္ ေရာင္းရတာေတြ ေမာင္ပဥၥင္းကို တခါမွ် အသိမေပးခဲ့ဘူး။ မဟုတ္လား။
အခုေတာ့ ေမာင္ပဥၥင္းသိေအာင္ ေျပာျပခ်င္ေနမိသည္။
ေနာက္ၿပီး တခါမွ် စိတ္ကူးႏွင့္ပင္ မေရာက္ဖူးသည့္ ၿမိဳ႕ႀကီးသို႔ ကိုရင့္ကို ဘယ္လိုမွ မလႊတ္ရက္။ လႊတ္ရမည္ကို စိတ္မခ်၊ ရြာမွာေနၿပီး လူထြက္သြားမွာႏွင့္စာလွ်င္ ေတာ္ေလေသးရဲ႕ဆိုၿပီး ဒကာႀကီး၊ ဒကာမႀကီးပါ မ်က္စိစံုမွိတ္ၿပီး လႊတ္လိုက္ၾကျခင္းပါ။
ကိုရင္ ၿမိဳ႕ကိုသြားစ ရက္မ်ားကဆို ကားမ်ား တုိက္ေလမလားဟဲ့။ ျမင္းလွည္းနဲ႔မ်ား ခိုက္ေလမလားဟဲ့၊ မ်က္စိသူငယ္ နားသူငယ္ႏွင့္မ်ား ေနရွာမလားဟဲ့ စသျဖင့္ ပူပန္လုိက္ရတာ။
မႏၲေလးက ဘယ္သူျပန္လာသတဲ့၊ ဘယ္ဝါ ျပန္လာသတဲ့ဆို ကိုရင္နဲ႔မ်ား မေတြ႔ခဲ့ၾကဖူးလားလို႔ သြားေမးရတာလည္း အေမာ။ ေနာက္မွ သိရသည္။ မႏၲေလးၿမိဳ႕ဆိုတာ အက်ယ္ႀကီး ဟု။ ရြာလုိမွ မဟုတ္ဘဲ၊ တကူးတက မသြားဘဲ မေတြ႔ႏိုင္ဘူး တဲ့၊ ေၾသာ္ ... အဲဒီတုန္းကမ်ား တပည့္ေတာ္မမွာ လူရယ္စရာႀကီးကိုျဖစ္လုိ႔။ ဒါေတာင္ မႏၲေလးသြားသူ ၾကံဳတိုင္း ငါ့သားေလးဆီ ဝင္ခဲ့ၾကပါဦးဟု မွာေနမိျပန္သည္။ ေနာက္ေတာ့ တႏွစ္ တေခါက္ျဖင့္ ကိုရင္ ျပန္ႂကြလာမွာပဲေလဟု လြမ္းစိတ္ကို ေျဖရေတာ့သည္။
သို႔ေသာ္ ရြာက ဆရာေတာ္ စိတ္မေျပေသးလို႔လား ၿမိဳ႕က ဆရာေတာ္ ခြင့္မေပးလို႔လားမသိ၊ တႏွစ္ပတ္ပင္ လည္ေတာ့သည္။ ကိုရင္ကျဖင့္ ျပန္ႂကြမလာ။ ျပာသိုလ ဘုရားပြဲေတာ္ခ်ိန္မွမ်ား လာမလားပဲ။ ဟုတ္သည္။ ထိုပြဲေတာ္မွာ ရြာဇာတိအေဝးေန သံဃာေတြ အကုန္ပင့္တာပဲဟာ ... ဆိုသည့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႏွင့္ ဆက္ေမွ်ာ္ေနျဖစ္သည္။
တေန႔လာႏိုး တေန႔လာႏိုးႏွင့္ ျပည္ ကူးတို႔ သေဘၤာကပ္ခ်ိန္တိုင္း ျမစ္ဆိပ္က သြားႀကိဳေနမိသည္။ အဝတ္ကေလး သံုးေလးထည္ကို ျမစ္ေရမွာ အခ်ိန္ကုန္ေအာင္ ေလွ်ာ္ဖြတ္ရင္း သား ကိုရင္ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနခဲ့သည့္အျဖစ္ကို ေမာင္ပဥၥင္း ျပန္ျမင္ေစခ်င္လွသည္။ အဲဒီတုန္းက တေန႔ ... ေနာက္တေန႔ ...
ဟို ေနာက္တေန႔ ...
အဲဟို ေနာက္တေန႔ ...
ေန႔ဆက္ ထြက္ေမွ်ာ္ေနမိသည္။ ဘုရားပြဲေတာ္သာ ၿပီးသြားသည္။ ကိုရင္၏ အရိပ္အေရာင္ကိုကား မေတြ႕ခဲ့ရ၊ ေနာက္ဆံုးမေနသာေတာ့မွ ကိုရင့္ဒကာႀကီးက-
“ညည္းႏွယ္ေအ၊ သာထြန္းနဲ႔ မႏၲေလး ဘာေဝးတာ မွတ္လို႔၊ တေန႔ခရီးပဲဟာ၊ ညည္းသားကို ေတြ႔ခ်င္ရင္ က်ဳပ္ လိုက္ပို႔မွာေပါ့၊ အခ်ိန္မေရြး သြားေတြ႔ရသားနဲ႔ အလကား စိတ္ပင္ပန္းခံလို႔၊ ညည္းသြားခ်င္တဲ့ေန႔သာ ေျပာ”
အဲသည္က စၿပီးေနာက္ ႏွစ္ေတြမွာ တႏွစ္တေခါက္လိုလို ကိုရင့္ဆီ ေရာက္ျဖစ္ေတာ့သည္။ ကိုရင္ႏွင့္လည္း ေတြ႔ရ၊ ဘုရားစံုလည္း ဖူးရသည္မို႔ ဝမ္းသာရသည္။ ကိုရင္ စာေတာ္ေၾကာင္းကိုလည္း အတူေနဦးဇင္း ကိုရင္ေတြထံမွ ၾကားရျပန္သည္။ အဲသည္ေရာက္စႏွစ္က ပထမငယ္တန္းကို ေအာင္ခဲ့သည္။ ေနာက္ႏွစ္မ်ားမွာလည္း ... မွတ္မိေသးေတာ့သည္။ ေရာက္ဦးစ တေခါက္တုန္းက ကိုရင့္ဒကာႀကီးက -
“ကိုရင္ ဆြမ္းခံအိမ္ ဘယ္ႏွစ္အိမ္ရွိလဲ၊ ဆြမ္းခံရတာ အဆင္ေျပလား”
“မႏၲေလးက 'စ ဒ ဘ ဝ' ႏွင့္ညီမွ ဒကာႀကီးရ”
“စ ဒ ဘ ဝ ဆိုတာ ဘာတုန္း ကိုရင္ရဲ႕”
“စ ဒ ဘ ဝ ဆိုတာ စ ေစာေစာထၿပီး၊ ဒ ဒုန္းေျပးကာ ဘ ဘံုေလာင္းတိုးႏိုင္မွ ဝ ဝဝလင္လင္ စားရမည္တဲ့”
ကိုရင့္အေျဖေၾကာင့္ ရယ္လိုက္ၾကရတာေလ။
ေၾသာ္ ... အဲဒီတုန္းကေတာ့ အခုလို လူထြက္လိမ့္မည္ဟု ေယာင္လို႔ပင္ မထင္မိခဲ့၊ ခုေတာ့ ...
(၆)
ပထမႀကီးေအာင္သည့္ႏွစ္မွာေတာ့ ရြာကို ျပန္ႂကြလာသည္။ ဒါေတာင္ ပၪၥင္းတက္ရန္ အသက္ျပည့္ေနေသာေၾကာင့္သာ။ သို႔မဟုတ္ရင္ေတာ့ ...။
ပထမငယ္၊ ပထမလတ္၊ ပထမႀကီးတန္းေတြကို ႏွစ္ခ်င္းဆက္ ေအာင္ျမင္ခဲ့ ေလေသာ ကိုရင္ျဖစ္ေလေတာ့ ရဟန္းဒကာခံလိုသူေတြ ေပါသည္။ ဟို ... ဝါးခယ္မ ေအာက္ျပည္ ေအာက္ရြာက ဒကာေတြက ဒကာလုပ္ခ်င္၍ ရဟန္းေလာင္း ေတာင္းသည့္တဲ့။ မေပးႏိုင္ေပါင္ေတာ္။ မေပးႏိုင္ေပါင္။ သတင္းၾကားကတည္းက ကိုယ္ပိုင္ ပၪၥင္းတက္ေပးႏိုင္ဖို႔ ခဲရသည္။
ပၪၥင္းေလာင္းဆိုတာ ပဋိသေႏၶေနတဲ့ လရယ္၊ ဝါ ထပ္တဲ့ လေတြရယ္ ေပါင္းယူရင္ ဆယ့္ကိုးႏွစ္ျပည့္တာနဲ႔ ရဟန္းတက္လို႔ ရၿပီဟု ကိုရင့္ ဆရာေတာ္ကမိန္႔ေတာ့ ဝမ္းသာလိုက္ရတာေလ။ ကဆုန္ဆို ကိုရင္က ဆယ့္ကိုးႏွစ္ ျပည့္ၿပီပဲ။ ထိုႏွစ္မွာပင္ ကိုရင္ကို ရြာသို႔ ပင့္ကာ ရဟန္းခံပြဲ က်င္းပျဖစ္သည္။ ရဟန္းခံပြဲကိုလည္း ၾကည့္ပါဦး။ သိမ္ဝင္တာပင္ ကုန္းသိမ္မဟုတ္၊ ဧရာဝတီျမစ္ထဲမွာ ေရသိမ္သမုတ္ကာ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ကို က်င္းပေပးခဲ့သည္။ ဒီ ေက်းဇူးေတြကို ဆင္ျခင္ၿပီး ငဲ့ညႇာတန္ေကာင္းပါရဲ႕။ ငဲ့ညႇာပါဦး ဘုရား ...။
အဲသည္တုန္းက သိမ္ဆင္းေလာင္းလွဴသြားတဲ့ လူေတြကလည္း မ်ားမွမ်ား၊ သိမ္ဆင္းရာ ျမစ္ဆိပ္မွသည္ ဝါးသံုးေလး႐ုိက္ခန္႔ ေဝးရာ ေက်ာင္းပရဝဏ္ဝအထိ သိမ္က ဆင္း ႏို႔ဖိုးဆပ္ တရားဦးေဟာေတာ့ ဝမ္းသာလိုက္ရသည့္ျဖစ္ျခင္း။ မ်က္ရည္မ်ားပင္ လည္လို႔။ သူ႔ဒကာႀကီးကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္း ျပံဳးျပံဳး ျပံဳးျပံဳးႏွင့္။
သာသနာ့ အေမြခံေတြ ျဖစ္ပဟဲ့ ... သာသနာ့ ဒါယကာေတြ ျဖစ္ပဟဲ့ ... ဟု ၾကည္ႏူးအားရႀကီး အားရကာ အပါယ္တံခါးပိတ္၍ နိဗၺာန္တံကား ဖြင့္ႏိုင္ေတာ့မည္ဟု သတ္မွတ္မိခဲ့သမွ် အင္း ... ခုေတာ့ ...။
မထြက္ပါနဲ႔ ေမာင္ပၪၥင္းရယ္ မထြက္ပါနဲ႔။ တပည့္ေတာ္မကုိ ငဲ့ပါဦးဘုရား ဟု ဖမိုး နဖူးခ် ေတာင္းပန္ရမည္။
အေမကို ခ်စ္တဲ့သားပဲ၊ ငဲ့ညႇာမည္ ထင္သည္။ အဲ ... မရလွ်င္ေတာ့ ...။
(၇)
အင္း ... သူ႔ဒကာႀကီးသာရွိရင္ သူလည္း ခုလိုပဲ စိတ္ေကာင္းႏိုင္ရွာမွာ မဟုတ္ဘူး။ သူ ေစာေစာ ကြယ္လြန္သြားတာ ေကာင္းတယ္လို႔ေတာင္ ေျပာရမလိုပင္၊ တျမန္ႏွစ္ကပင္ သူ႔သား ေမာင္ပၪၥင္းရဲ႕လက္ေပၚမွာ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ရွာၿပီ။ ဘဝကူး ေကာင္းမွာပါ။ ရဟန္း ခမည္းေတာ္ႀကီးအျဖစ္ႏွင့္ အနိစၥေရာက္ခဲ့ရတာပဲေလ။ ဘေတာ္ပ်ံေပါ့။ ငါ့အလွည့္က်ရင္သာ ...။
ေမာင္ပၪၥင္း၏ ရြတ္သံ၊ ဖတ္သံေလးႏွင့္ ဘဝကူးဖို႔ရာ မေသခ်ာေတာ့ၿပီ။ အေမလည္း အသက္ႀကီးပါၿပီ။ ဒီ ဘုရားအေရေတာ္ႏွင့္ အ႐ိုးမထုတ္ႏိုင္ေတာင္ အေမ့ တသက္ေတာ့ မထြက္ပါနဲ႔ဦးလို႔ ေနာက္ဆံုး ေျပာၾကည့္ရမည္။
ေနပါဦး ထြက္မယ္ဆိုတာကေတာ့ က်ိန္းေသလို႔လား ငါ့ႏွယ္ ... ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက သကၤန္းခ်ည္ခဲ့တာ ပုဆိုးေတာင္ ေကာင္းေကာင္း ဝတ္တတ္တာ မဟုတ္ဘူး။ လူထြက္လို႔ ဘာသြားလုပ္စားမွာလဲ။ အစစအရာရာ က်ပ္တည္းတဲ့ ကာလႀကီးမွာ နတ္ျပည္ကေန ငရဲကို ခုန္ဆင္းသလို ျဖစ္ေတာ့မေပါ့။
အို ... ဒါေတြ သူ စဥ္းစားမိမွာပါ။ စာတတ္ ေပတတ္ ပုဂၢိဳလ္ပဲ၊ သြားေျပာေနတာကမွ မိေက်ာင္းမင္း ေရခင္းျပ၊ ဘုန္းႀကီးစာခ် ျဖစ္ေနဦးမယ္။ ဒါေတြ တကယ္ စဥ္းစားမိလို႔ကေတာ့ ထြက္ျဖစ္မယ္ မထင္ဘူး။ ဟာ ... မစဥ္းစားမိလို႔ထြက္လည္း ထြက္ထြက္ ဘာတတ္ႏိုင္မွာလဲ။ သင္းထိုက္ႏွင့္ သင္းကံေပါ့။ ကုသိုလ္ရဖို႔ကေတာ့ သူမရွိလည္း တျခားကိုယ္ေတာ္ေတြ ကိုးကြယ္ယုံေပါ့။
စိတ္သည္ က႐ုဏာ ေဒါေသာတလွည့္ မုဒိတာ ေသာကတလွည့္ႏွင့္ ရွိသည္။ အလုပ္ဝတၱရားတို႔ျဖင့္ တည္းေႏွာင္ထားပါလ်က္က ... ထြက္မွာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေလ 'ကိစၥမ်ားေျမာင္ လူတို႔ေဘာင္' တဲ့ ေမာင္ပၪၥင္း ခဏခဏ ေျပာေနတာပဲ။ ဒီ ဒုကၡေတြ သူ သိပါတယ္။ အဲ ဒုကၡကို သုခထင္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္တဲ့သူမ်ား ေတြ႔ရင္ေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။ ဟုတ္တယ္။
ၿမိဳ႕သူ တေယာက္ႏွင့္မ်ား နီးစပ္ေနေရာ့လား။ ၿမိဳ႕သူဆိုတာ ေတာက သူငယ္မေလးေတြထက္ေတာ့ အစစအရာရာ သာတာကလား၊ ေနာက္ၿပီး ဆတ္ေကာ့လတ္ေကာ့ႏွင့္ ရဲတင္းလုိက္တာကလား။ အဲဒီလို သူငယ္မႏွင့္မ်ား ၿငိစြန္းေနရင္ ဟယ္ ... ဟုတ္မယ္မထင္ဘူး။ ဘုရား သိၾကားမလို႔ မဟုတ္ပါေစနဲ႔ေတာ္ မဟုတ္ပါေစနဲ႔။
ဟုတ္ခ်င္ဟုတ္ေနမွာ ဟုတ္ေနရင္ေတာ့ ထန္းလည္ဆစ္က်ဳိး တဲ့ ... အို ငါ့သားႀကီး ဒီေလာက္ မမိုက္ပါဘူး။
မမိုက္ဘူး ... မမိုက္ဘူး။
အင္း ... ၿမဳိ႕လႊတ္လိုက္တဲ့ အေကာင္ကလည္း ၾကာလိုက္တာ၊ ဒီေန႔ေရာက္ရက္ပဲ၊ တညပဲ အိပ္၊ ေမာင္ပၪၥင္းနဲ႔ ေတြ႔ျပဳၿပီး ခ်က္ခ်င္း ျပန္လွည့္ခဲ့ဆိုတာ ...။
တကတည္းေတာ္ စူဠလိပ္ ေရထဲလႊတ္သလို ျဖစ္ေနၿပီ။
(၈)
မြန္းတိမ္းစမွာပင္ ျမစ္ဆိပ္ဆီမွ ျပည္ ကူးတို႔သေဘၤာ၏ ဥၾသဆြဲသံကို ၾကားရၿပီ။ ထလိုက္ ထိုင္လုိက္။ ျမစ္ဆီေမွ်ာ္လုိက္ ေငးလိုက္ႏွင့္ စိတ္ေစာလွသည္။ မၾကာပါ။
“ေဟာ ... အေမ ဟိုမွာ အေမ့သား ငေက်ာ္ ျပန္လာၿပီ”
သားႀကီး သတင္းေပးသံ မဆံုးမီ -
“အေမေရ ကြၽန္ေတာ္ ျပန္လာၿပီ၊ အေမ့သား ကိုယ္ေတာ္ႏွင့္ ေတြ႔ခဲ့ပါ့ဗ်ာ၊ ဒီႏွစ္ စာေမးပြဲၿပီးရင္ ခ်င္းျပည္နယ္ သာသနာျပဳ ႂကြရမွာ တဲ့။ မႂကြခင္ အေမ့ဆီ လာခဲ့ဦးမယ္ တဲ့။ ေဟာဒီမွာ အေမ့ဖို႔ လူပ်ံေတာ္ပတၱျမား ေသြးေဆးနဲ႔ စာ ...”
ေဆးဘူးေတြကို မကိုင္မိ၊ စာဆီသို႔ လက္လွမ္းမိသည္။ စာရြက္ေခါက္ကေလး ေတြကို ထုတ္ေျဖလုိက္ေတာ့...။
အသက္ႀကီးလာလို႔နဲ႔ တူပါရဲ႕။ လက္ေတြက တုန္ခ်င္ေနၿပီ။ စာရြက္ေလးေတြကို တဖ်ပ္ဖ်ပ္နဲ႔ ...။
ကံထြန္းသစ္
[သင့္ဘဝ။ ။ ေအာက္တိုဘာ၊ ၁၉၉၇]
အားလံုးကိုခ်စ္ခင္ေလးစားလွ်က္
ကိုရင္ကိုမင္း
Showing posts with label ဖတ္မိေသာေဆာင္ပါးမ်ား. Show all posts
Showing posts with label ဖတ္မိေသာေဆာင္ပါးမ်ား. Show all posts
Tuesday, July 12, 2011
Tuesday, May 3, 2011
ထီးႏွင့္ဖိနပ္
ရန္ကုန္မိုးက အရင္လို မဟုတ္ေတာ့။ ရြာလိုက္လွ်င္ မစဲ။ စဲျပန္လွ်င္လည္း ဖြဲဖြဲေတာ့ ေစြေသးသည္။
ခုလည္း ညေန ၄ နာရီေက်ာ္ ကတည္းက သဲသဲမဲမဲ ရြာေနေသာ မိုးက သဲတစ္လွည့္၊ ဖြဲတစ္လွည့္ႏွင့္ ညေန ၆ နာရီ ထိုးလုနီးခ်ိန္ အထိ မတိတ္ႏိုင္ေသး။ ေက်ာ္ခန္႔လူက ကၽြန္ေတာ့္ကို လွည့္ၾကည့္ရင္းႏွင့္
“ရာသီဥတုကေတာ့ အားကစားသမားေတြ အႀကိဳက္ပဲ။ ငါ့လူ ထမယ့္ အစီအစဥ္ ရွိရဲ႕လား”
ကၽြန္ေတာ္တို႔ အခ်င္းခ်င္း နားလည္ေသာ ဘာသာ စကားျဖစ္သည္။ မိုးေအးေအးႏွင့္ တစ္ဆိုင္ဆိုင္ကို သြားၿပီး ယမကာ မွီ၀ဲရန္ ေကာင္းေနၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္က ေအးစက္စက္ ေရေႏြးၾကမ္းခြက္ကို ေမာ့ေသာက္လိုက္ၿပီး
“ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲကေန ထသြားတာ အႀကိမ္တစ္သန္း တိတိရွိၿပီ။ တကယ္ ထကစားဖို႔က ေဘာလံုးရွိမွ ျဖစ္တာ”
ကၽြန္ေတာ္ ေကြးဆက္ျပလိုက္ေသာ လက္ညိႇဳးႏွင့္ လက္မကို ၾကည့္ၿပီး သူက သက္ျပင္းေမာကို ခ်သည္။ ၿပီးေတာ့ သူ႔မူပိုင္ ခ်ဳိရွရွ အျပံဳးကိုျပံဳးကာ
“ေအးဗ်၊ ၀တၳဳတို ေပါင္းခ်ဳပ္မွာ ပါမယ့္ ၀တၳဳတိုအတြက္ စာမူခ ရမလားလို႔ ဖုန္းဆက္ၾကည့္လိုက္တာ လကုန္မွ ထြက္မွာတဲ့။ စီးကရက္ တစ္လိပ္ဖိုးပါ
ေရာ ပါသြားတယ္”
“ကၽြန္ေတာ္လည္း အဆင္မေျပဘူးဗ်ာ”
“ျပန္ေတာ့မယ္ဗ်ာ။ အဆင္မေျပဘဲ ဆက္ထိုင္ ေနရေတာ့ ေကာင္းကင္ႀကီးက ကိုယ့္ရင္ဘတ္ေပၚ တအိအိ ပိက်လာသလိုပဲ”
ေက်ာ္ခန္႔လူက သူ႔လြယ္အိတ္ထဲမွ ေခါက္ထီးေလးကို ထုတ္ရင္းေျပာသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ေခါင္းကိုသာ
ဆတ္ျပလိုက္မိ၏။ အၾကည့္ေတြကေတာ့ သဲသဲမဲမဲ မိုးေရထဲကို ေရာက္ေနမိ၏။
“ေတာက္... ဒီထီးဟာကြာ”
ဆြဲအဖြင့္တြင္ အ႐ိုး ကၽြတ္သြားေသာ ထီးကို ျပန္ျပဳ ျပင္ရင္း သူက ညည္းတြားသည္။ ေက်ာ္ခန္႔လူထီးက ေလာကဓံ၏ ႐ိုက္ပုတ္မႈ ဒဏ္ကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ခံစားထား ရပံုေပၚ၏။ တခ်ဳိ႕ေနရာမ်ားတြင္ အေရာင္လြင့္ကာ အနားစ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား စုတ္ဖြာ ေနၾကၿပီ။ သြားၿပီဟု ထပ္ႏႈတ္ဆက္ရင္း ထြက္သြားေသာ သူ႔ေက်ာျပင္ကို လိုက္ၾကည့္ကာ ထီးေလးကို စိုးရိမ္လိုက္၏။ မိုးတို႔တင္ မဟုတ္၊ ေလပါ တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ ေ၀့ခနဲ ထိုးခြဲတိုက္ ခိုက္ေနတာပဲ။
လက္ဖက္ရည္ ဆိုင္ထဲ ကို ျပန္သတိ ထားမိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အပါအ၀င္ ၄-၅ ေယာက္သာ ရွိေတာ့သည္။ တခ်ဳိ႕ ခံုမ်ားကိုပင္ သိမ္းၿပီးၿပီ။ သို႔ေသာ္ ဆိုင္ကေတာ့ ထံုးစံ အတိုင္း လူတစ္ေယာက္ေယာက္ က်န္ခ်ိန္ အထိ သေဘာေကာင္းစြာ ဖြင့္ေနဦးမည္။ ကၽြန္ေတာ္ သက္ျပင္းေငြ႔ေငြ႔ကို ႀကိတ္ခ် မိလိုက္သည္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ေက်ာ္ခန္႔လူက ညေန ၄ နာရီကတည္းက ေရေႏြးၾကမ္း တစ္အိုးႏွင့္ ထိုင္ေနၾကျခင္းသာ။ သူက လက္ဖက္ရည္ မမွာေတာ့ ကိုယ္က ေဆးလိပ္ မမွာရဲဟူေသာ အေနအထား။
ကၽြန္ေတာ္ လြယ္အိတ္ ကေလးကို ရြရြေလး ေထြးေပြ႔ လိုက္၏။ လြယ္အိတ္ထဲတြင္ ထီးရွိေန၍ မဟုတ္ပါ။ ထီးပါ မလာျခင္းေၾကာင့္လည္း ေကာင္းကင္ႀကီး၏ တအိအိ ၿပိဳဆင္းဒဏ္ကို ခံေနရျခင္း။ မနက္ အိမ္ကထြက္ရန္ျပင္စဥ္ ကမွာလိုက္ေသာ ဇနီးသည္ စကားကို ျပန္ၾကားေယာင္မိ ၏။
“ရွင္ ဒီေန႔ မဂၢဇင္းက ၀တၳဳတို စာမူခ ရမယ္ဆို၊ ထီး တစ္လက္ေတာ့ ၀ယ္လာခဲ့ေနာ္။ ၿမိဳ႕ထဲကို အျမဲလိုလို သြားေနရေတာ့ ထီးမရွိလို႔ မျဖစ္ဘူး။ ေတာ္ၾကာ မိုးမိၿပီး ဖ်ားရင္ ေဆးဖိုးက ထီးဖိုးထက္ ပိုထြက္ေနဦးမယ္”
တကယ္လည္း ခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ လြယ္အိတ္ထဲတြင္ ၀တၳဳတိုစာမူခ ၃,၀၀၀ ရွိေနပါသည္။ ခြင့္ျပဳခ်က္ ရၿပီး သားမို႔ ေစာေစာကတည္းက ထီး၀ယ္လိုက္လွ်င္ ျဖစ္ႏိုင္၏။ သို႔ေသာ္ ဇနီးသည္ စကားဆံုးေတာ့ သမီးေျပာစကားက ထပ္ထြက္လာခဲ့သည္။
“ေဖႀကီး သမီးတို႔ မနက္ျဖန္ ေက်ာင္းအပ္ရ ေတာ့မယ္ေနာ္။ သမီးကို မိုးစီးဖိနပ္ ၀ယ္ေပးဦး။ ခုစီးေနတဲ့ ဖိနပ္က ေဟာင္းေနၿပီ”
“ဟဲ့... ေဟာင္းေပမယ့္ စီးလို႔ ရေသးတယ္ မဟုတ္လား။ နင့္အေဖက ၿမိဳ႕ထဲ မထြက္လို႔ မရဘူး။ ထီးလိုတယ္”
သူ႔အေမ စကားေၾကာင့္ သမီးမ်က္ႏွာက ငိုမဲ့မဲ့ျဖစ္သြား သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ အၾကည့္က သမီး ေျခေထာက္ႏွင့္ သမီး ဖိနပ္ဆီကို ေရာက္သြားမိ၏။ ဖိနပ္က ေတာ္ေတာ္ေဟာင္း ႏြမ္းေနၿပီ။ ထို႔ျပင္ ခက္ေနတာက ဖေနာင့္က ဖိနပ္ထက္ တစ္လက္မခန္႔ ပိုေနႏိုင္ျခင္းပင္။ ၾကားဖူးေသာ ပံုျပင္ထဲက ပညာရွိႀကီး စကားႏွင့္ ေျပာရလွ်င္ ဖေနာင့္ကို လွီးျဖတ္ရ မည့္အေနအထား။
သူတို႔ကို ဘာစကားမွ ခြန္းတံု႔ျပန္ မေျပာဘဲ ကၽြန္ေတာ္ ၿမိဳ႕ထဲ ထြက္လာခဲ့သည္။ စာမူခ ထုတ္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္လံုးခ်င္း ထုတ္ေ၀သူဆီ သြားသည္။ သူ႔ညည္းသံ လံုးခ်င္း ၀တၳဳရွည္ႀကီးကို နားေထာင္ၿပီးမွ ကၽြန္ေတာ့္ အခက္အခဲမ်ားကို ေျပာျပရ၏။ မိုးက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာကို က်ေရာက္လာသည့္ ၾကာ ပြတ္သံ မဟုတ္လား။ ေငြ ဒဂၤါး... ေငြဒဂၤါး။ ေငြဒဂၤါးကို ေထြခင္းကစားမည့္ ေမာင့္လိုေယာက်္ား မဟုတ္ဘဲ၊ ေငြ ဒဂၤါးက ေထြခင္းကစားျခင္း ကို ခံေနရသည့္ ေမာင့္လို ေယာက်္ားျဖစ္ေနရသည္။
“ဆရာ... ေရေႏြးထပ္ ယူဦးမွာလား”
အနားကို လာေမးသည့္ စားပြဲထိုးေလး စကားေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ အေတြး၀ယ္ေမ်ာ ေနရာမွ သတိျပန္၀င္လာသည္။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ တစ္ဆိုင္ လံုးတြင္ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္းသာ က်န္ေတာ့၏။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ မီးဖိုမ်ားပင္ ၿငိႇမ္းၿပီးၿပီ။ စားပြဲထိုး ေလးလက္ထဲမွာက ပြက္ပြက္ ဆူေနေသာ ေရေႏြးတည္အိုး။
“ေတာ္ပါၿပီ၊ မယူေတာ့ ပါဘူးကြာ”
ကၽြန္ေတာ္က သူ႔ကို မခ်ိ ျပံဳးျပံဳးျပကာ ျပန္ေျပာရင္း ထိုင္ရာမွ ေလးပင္စြာ ထလိုက္သည္။ ၿပီးေတာ့ ေကာင္တာတြင္ ငိုက္ျမည္းစြာ ထိုင္ေနေသာ ဆိုင္ရွင္ ဦးမ်ဳိးဆီကို သြားလိုက္၏။
“ဦးမ်ဳိးရွိရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ႂကြပ္ႂကြပ္အိတ္ တစ္လံုးေလာက္ ေပးပါလား”
ဦးမ်ဳိးက ဘာမွ ျပန္မေျပာဘဲ သူ႔မွန္ဗီ႐ိုေလးကို ဖြင့္ကာ ဟိုႏိႈက္ ဒီႏိႈက္ ႏိႈက္သည္။ ျပန္ထုတ္ေတာ့ သူ႔ လက္ထဲတြင္ ႂကြပ္ႂကြပ္အိတ္ အမည္းတစ္လံုး ပါလာ၏။
“ဒီမွာ၊ ေထာင့္စြန္းကေတာ့ နည္းနည္း ေပါက္ေနလိမ့္မယ္။ ဆရာကိုေကာင္း ေက်ာ္ မဂ္ၢဇင္းေတြ ထည့္ယူလာတာ”
“ေက်းဇူးပါပဲ”
ကၽြန္ေတာ္က လြယ္အိတ္ကို ႂကြပ္ႂကြပ္အိတ္ အမည္းထဲ ထည့္ကာ လက္မွ ဆြဲလိုက္၏။ ခုလိုဆိုပါလွ်င္ လြယ္အိတ္ကေတာ့ မိုးဒဏ္မွ ကင္းလြတ္ေလၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ ဆိုင္ထဲမွထြက္ရန္ ျပင္ေတာ့ ဦးမ်ဳိးက လွမ္းေျပာသည္။
“သိပ္မေပနဲ႔ ေမာင္ရင္။ ေတာ္ၾကာ အရက္က အေခ်ာင္ နာမည္ ပ်က္ေနဦးမယ္”
ကၽြန္ေတာ္က သူ႔ကို တစ္ခ်က္လွည့္ ျပံဳးျပၿပီး မိုးေရထဲ ထြက္လိုက္ေတာ့သည္။ စာေရးဆရာမ်ား ေသလွ်င္ အရက္ကိုပဲ စြဲခ်က္တင္တတ္ ၾကသည္ မဟုတ္လား။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘ၀က အရက္ႏွင့္ ေရွာေရွာ ႐ွဴ႐ွဴေသဖို႔ အတြက္ပင္ ဆုလာဘ္ မရွင္သန္ႏိုင္ ေတာ့ပါ။ ၃၃ လမ္းမွ ထြက္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္လိုပင္ မိုးေရထဲမွာ အကာအကြယ္မဲ့ လမ္းေလွ်ာက္ေနသူ အေတာ္မ်ားမ်ား ကို ေတြ႔လိုက္ရ၏။ သူတို႔က အခါမဲ့ ေမလမိုးမို႔ ထီးေမ့ခဲ့ၾက တာလား။ ထီးကို ေမ့ခ်င္ ေယာင္ေဆာင္ ေနၾကတာလား။ ဆက္မစဥ္းစား ျဖစ္ေတာ့။ မိုးကေတာ့ သဲသဲမဲမဲ ရြာေနဆဲ။
ကၽြန္ေတာ္ လမ္း ေလွ်ာက္လာရင္း ၃၅ လမ္း ထိပ္ကို ေရာက္လာသည္။ ထိုလမ္းထိပ္တြင္ ခုႏွစ္ ေမ့ေလာက္သည့္ တစ္ႏွစ္က ကၽြန္ေတာ္ ၀ယ္ဖူးခဲ့ေသာ ထီး အေရာင္းဆိုင္ ရွိ၏။ ကၽြန္ေတာ့္ အၾကည့္ေတြ၊ ေျခလွမ္း ေတြက အညႇိဳ႕ငင္ ခံလိုက္ရ သလို ထိုထီးဆိုင္ေရွ႕ ေရာက္သြားသည္။ ပလတ္စတစ္ ျခင္းေတာင္းရွည္မ်ားထဲတြင္ ထည့္ထားသည့္ ေရာင္စံုထီးမ်ား။ ကၽြန္ေတာ့္လက္က အလိုလို ထီးတစ္လက္ဆီ ေရာက္သြားမိသည္။
“အဲဒီ ေယာက်္ား ေဆာင္းထီးက ၂၂၀၀ တည္းပါ ဆရာ၊ ဖြင့္ၾကည့္ပါ”
အေရာင္း၀န္ထမ္းျဖစ္ ဟန္တူသည့္ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ့္နား ေရာက္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ တံု႔ေႏွးေႏွး အမူအရာေၾကာင့္ သူက ထီးကို ကပ်ာကယာ ယူၿပီး ဖြင့္ျပ၏။
“ၾကည့္ဆရာ၊ ေဆာင္းမယ္ဆို တစ္မိသားစုလံုး ေဆာင္းလို႔ရတယ္။ တစ္မိုးကေတာ့ ႐ိုက္ခ်ဳိးေတာင္ မက်ဳိးဘူး”
ဘာရယ္မဟုတ္ဘဲ ကၽြန္ေတာ့္ လက္ေတြက ေနာက္ထီးတစ္လက္ဆီ ေရာက္သြားျပန္၏။
“သူက ၂၅၀၀။ ထီး ကိုင္းေတြက ႏွစ္ေခ်ာင္းပူးေလ။ ထီးကိုင္းႏွစ္ေခ်ာင္း၊ ေငြမင္ကာနဲ႔ ဆိုရင္ေတာ့ ၃၀၀၀ ပါ။ ၀ယ္မယ့္အတူတူ ေငြမင္နဲ႔ ခိုင္ခိုင္ခံ့ခံ့၀ယ္ေပါ့ ဆရာ။ ေငြငါးရာ ဘာရွိတာ မွတ္လို႔”
ပင္လယ္ငါး ၃၀၀ ဖိုး၊ ကန္စြန္းရြက္ ၁၀၀ ဖိုး၊ င႐ုတ္သီးေျခာက္ ၁၀၀ ဖိုးက တစ္ရက္တြက္ ျဖစ္တာေပါ့ကြာဟု ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲမွာသာ ျပန္ေျပာျဖစ္လိုက္မိ၏။ လက္ေတြ႕မွာေတာ့ အၾကည့္ေတြက ဆိုင္ထဲ ေရာက္သြားသည္။ ဆိုင္ထဲရွိ အဆင့္ေတြမွာက စီစီ ရီရီျပထားသည့္ဖိနပ္မ်ား။ ေျခလွမ္းေတြကပါ ဆိုင္ထဲ ေရာက္သြားျပန္သည္။ ထီးဖြင့္ျပေနသည့္ ေကာင္ေလးကေတာ့ ေခါင္းကုတ္ က်န္ေနခဲ့ ၏။
အေရာင္း၀န္ထမ္းျဖစ္ ဟန္တူေသာ ေကာင္မေလး ေတြကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္နား ကပ္လိုက္မလာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုယ့္ခႏၶာတြင္ ရႊဲရႊဲစိုေန ေသာ မိုးေရစက္ေတြေၾကာင့္ လား၊ ေရာင္စံု ဖိနပ္ေတြကို အလွ ၀င္ၾကည့္သူဟု ထင္ေန ျခင္းေၾကာင့္လားေတာ့ မသိ။ သို႔ေသာ္ ဖိနပ္မ်ားတြင္ ေစ်းႏႈန္း ကပ္ၿပီးသားမို႔ ျပႆနာေတာ့ မရွိ။ ဆိုင္အ၀င္၀တြင္ တစ္ခြန္းဆိုင္ဟုလည္း ဆိုင္းဘုတ္ႀကီး ကပ္ထားတာပဲ။
အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာ ေအာင္ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ၁၈၀၀ ဟု တန္ဖိုး ကပ္ထားသည့္ ဖိနပ္ေလး တစ္ရံက ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ကို ဖမ္းစားေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ႐ူးမတတ္ၾကည့္ခဲ့ သည့္ သမီး ေျခဖ၀ါးေလးႏွင့္ ဆိုပါလွ်င္ ဘုရားသခင္ ဖန္ဆင္းေပးလိုက္သလို လိုက္ေလ်ာညီေထြ ျဖစ္ေနေပလိမ့္မည္။ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္စိကို ကမန္းကတန္း ပိတ္လိုက္သည္။
သို႔ေသာ္ အာ႐ံုတြင္ ေပ်ာက္ကြယ္မသြား။ မနက္ျဖန္ ေက်ာင္းအပ္ရေတာ့မယ္တဲ့။ ဇနီးသည္၏ ေျခာက္ေျခာက္ကပ္ကပ္ ပိုက္ဆံအိတ္ကို သတိရသြားသည္။ ေငြ ၃,၀၀၀ ထဲမွ ေငြ ၁,၈၀၀ ကို ႏုတ္ၾကည့္ရာ စိတ္ေက်နပ္ ေလာက္သည့္ အေျဖမွန္ မရဘဲ ခ်ာခ်ာလည္ေနမိ၏။ ေကာင္းကင္ႏွင့္ ေျမျပင္ သေဘာတရား။ ထီးႏွင့္ဖိနပ္၏ အေန အထား။ မိုးကေတာ့ သဲသဲမဲမဲ ဆက္ရြာေနဆဲပင္။
အခန္းတံခါးကို တြန္းဖြင့္လိုက္ေတာ့ ဇနီးသည္ မ်က္ႏွာကို အရင္ဆံုး ျမင္လိုက္ရသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ မိုးေရစိုစို ခႏၶာကိုယ္ကို ျမင္ေတာ့ သူက ႏႈတ္ခမ္းရြဲ႕ကာ
“ဒီေလာက္ၾကာေနပံု ေထာက္ရင္ ေသာက္ေနၿပီ ဆိုတာ ထင္သားပဲ။ ထီးမ၀ယ္ဘဲ မ်ဳိလာဆို႔လာၿပ ီမဟုတ္ လား။ ေသသြားေတာ့လည္း ေအးတာေပါ့။ ေျပာေတာ့ စာေရးဆရာတဲ့။ ဘယ္လိုအသိ ဉာဏ္ေတြနဲ႔ ဘာေတြမ်ား ေရးပါလိမ့္။ ရွင္ေသသြားရင္ ေရလွည္းတြန္းေရာင္းတဲ့ လူကို ယူမယ္။ အဲဒါကမွ ထမင္း နပ္မွန္ဦးမယ္။ ဒီကေတာ့ ထီး ေဆာင္းရပါေစ ေျပာလိုက္ရတာ။ ၾကည့္စမ္း၊ မိုးမိၿပီး ခိုက္ခိုက္တုန္ေနၿပီ မဟုတ္လား။ ေနာက္ေန႔ေတြလည္း ထီးမရွိဘဲ ဆက္သြား။ ရွင္ျမန္ ျမန္ ေသေတာ့ က်ဳပ္ ျမန္ျမန္ ေအးရတာေပါ့”
ဇနီးသည္ ေျပာရင္းႏွင့္ မ်က္ရည္၀ိုင္းလာတာကို ျမင္ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ခြန္းတံု႔ ျပန္ေျပာမေနဘဲ အခန္းထဲ၀င္ ၿပီး အ၀တ္အစားလဲလိုက္၏။ အမွန္လည္း ကၽြန္ေတာ္ ခိုက္ ခိုက္တုန္ေအာင္ ေအးလြန္းလွၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့္ တံုဏိဘာေ၀ အမူအရာေၾကာင့္ သမီးကပါ ငိုမဲ့မဲ့ မ်က္ႏွာႏွင့္ အိပ္ခန္းထဲ ၀င္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္ တိတ္ဆိတ္ ၿငိမ္သက္စြာပင္ ထမင္း စားလိုက္၏။ ၿပီးေတာ့မွ လြယ္အိတ္ထဲက မဂၢဇင္း စာအုပ္ကို ထုတ္သည္။ ဇနီး သည္က မ်က္ေစာင္းလွမ္း ထိုးသည္။
ကၽြန္ေတာ္ က်စ္က်စ္ပါ ေအာင္ထည့္လာခဲ့ေသာ ေငြစကၠဴလိပ္ေလးကို ဇနီးသည္အား ကမ္းေပးလိုက္သည္။ သူက ေဆာင့္ေဆာင့္ေအာင့္ ေအာင့္ လွမ္းယူကာ ေျဖ ၾကည့္၏။ ၅၀၀ တန္တစ္ ရြက္၊ ၂၀၀ တန္ႏွစ္ရြက္၊ ၁၀၀ တန္တစ္ရြက္။
“ဒီဟာနဲ႔ ဘာထီးမွ မရဘူး။ ရွင္ မနက္ျဖန္ ၿမိဳ႕ထဲ သြားရင္ အရက္ေသာက္ဖို႔ ျပန္သာယူသြား”
ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွျပန္ မေျပာဘဲ ေျခဖြကာ အိပ္ခန္းထဲ ၀င္လိုက္သည္။ ျခင္ေထာင္ထဲမွ ေနၿပီး တံခါး ဘက္ကိုၾကည့္ေနေသာ သမီးက ကၽြန္ေတာ့္ကိုျမင္ တာႏွင့္ ဖ်တ္ခနဲ တစ္ဖက္ လွည့္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ျခင္ေထာင္ထဲကို ၀င္လိုက္၏။ ၿပီးေတာ့ သမီးလက္ ေမာင္းေလးကို လွမ္းကိုင္ လိုက္သည္။ သမီးက လွည့္ မၾကည့္။
ကၽြန္ေတာ္က ရင္ဘတ္ထဲတြင္ ဖြက္ယူလာေသာ အထုပ္ကေလးကို ထုတ္ကာ သမီး မ်က္ႏွာလွည့္ ေနရာဘက္ဆီသို႔ ထိုးျပလိုက္၏။ သမီးက အိပ္ေနရာမွ ဆတ္ ခနဲထထိုင္သည္။ ၿပီးေတာ့... ၿပီးေတာ့ မ်က္စိေတြက အေရာင္တဖ်ပ္ဖ်ပ္ ေတာက္ပသြားသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ႏႈတ္ခမ္းထက္ေပၚ လက္ညႇိဳး ကပ္ကာ ႐ွဴးခနဲ လုပ္ျပလိုက္၏။ သမီးကလည္း ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ျပသလို ျပန္လုပ္ျပကာ ျပံဳးစစႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ခြင္ထဲ တိုး၀င္လာသည္။ ထိုသို႔ ေႏြးေထြးေသာ အျပံဳးကို ရေနပါလွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ဒီတစ္သက္လံုးမွာ ထီးမလိုေတာ့ပါ။
အားလံုးကိုခ်စ္ခင္ေလးစားလွ်က္... Written by တင္ျမင့္ဦး
ရင္ကို
Wednesday, March 16, 2011
ဆူးမဲ့ႏွင္းဆီရဲ႕ လြမ္းေတးတစ္ပုဒ္
၁။ “စစ္ေဒါင္း (Six down) ၀င္လာၿပီေဟ့၊ စစ္ေဒါင္း ၀င္လာၿပီ”
ေစ်းသည္ တစ္ေယာက္ရဲ႕ ေအာ္ဟစ္သံေၾကာင့္ ဘူတာ ပလက္ေဖာင္း တစ္ခုလုံး လႈပ္လႈပ္ရြရြ ျဖစ္သြားသည္။
ခရီး ဆက္မယ့္သူ၊ ဧည့္သည္ႀကိဳမယ့္ သူေတြကေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မ်က္ႏွာတုိ႔ျဖင့္ အေ၀းမွ ရထားႀကီးကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ ၾကည့္႐ႈေနဆဲ။ ပလက္ေဖာင္း သမံတလင္း ဖ်ာေလး တစ္ခ်ပ္ေပၚတြင္ လဲေလ်ာင္းေနေသာ ေအးသီ တစ္ေယာက္ လူးလဲ၍ ထလုိက္သည္။ ခႏၶာကိုယ္ေပၚမွ ကြာက်သြားေသာ ေစာင္ပါးေလးကုိ အနားတြင္ အိပ္ေမာ က်ေနေသာ သမီးနဲ႔သားငယ္တုိ႔ အေပၚ ထပ္မံ၍ လႊမ္းျခံဳေပး လုိက္သည္။ ထဘီကို ျပင္၍ ၀တ္ဆင္လုိက္ရင္း အနီးအနား ေရေႏြးၾကမ္းသည္ ေကာင္မေလးထံမွ ေရေႏြးၾကမ္းတစ္ခြက္ ယူ၍ ေသာက္လုိက္၏။
ေရေႏြးက သိပ္မပူေတာ့ေခ်။ ဘူတာပလက္ေဖာင္း စႀကႍမွ နာရီႀကီးကို ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ညတစ္နာရီေက်ာ္။ ပလက္ေဖာင္းရဲ႕ နံေဘး၊ သံလမ္းေပၚမွာေတာ့ ညဥ္႔ဦးပုိင္က ရြာခ်ထားေသာ မိုးေရစက္ ေတြေၾကာင့္ စုိစြတ္စြတ္ ေျပာင္ေခ်ာေခ်ာ။ မိနစ္ အနည္းငယ္ အတြင္း စက္ေခါင္းႀကီးရဲ႕ စူးရွမီးေရာင္ တန္းႀကီးနဲ႔အတူ မီးရထား ႀကီးက အရွိန္ေလွ်ာ့၍ နံပါတ္ (၁)ပလက္ေဖာင္းထဲသုိ႔ ထုိးဆုိက္လာ၏။
“ၾကက္သားဟင္းနဲ႔ ထမင္းရမယ္၊ ထမင္းရမယ္”
“မွ်စ္ခ်ဥ္ရမယ္၊ မွ်စ္ခ်ဥ္ ရမယ္”
“လက္ဖက္ရည္၊ စမူဆာ၊ နံျပား”
“ဒံေပါက္ စားမလား၊ ေရေႏြးၾကမ္း ပူပူေလး”
ေစ်းသည္မ်ားရဲ႕ ေျပးလႊား ေအာ္ဟစ္သံ၊ ခရီးသည္ မ်ားရဲ႕ ကတိုက္က႐ိုက္ ေျခလွမ္းမ်ား။ ဘူတာဆင္း ခရီး သည္မ်ားရဲ႕ တိုးေ၀ွ႔လႈပ္ရွား ေအာ္ဟစ္ေခၚသံမ်ားက စႀကႍ ပလက္ေဖာင္းထဲတြင္ လြင့္စင္လ်က္။ ဒါေတြက ေအးသီ အတြက္ ညစဥ္ ျမင္ေတြ႕ေနရေသာ မ႐ိုးႏိုင္တဲ့ ျမင္ကြင္းမ်ား။ ခဏေနေတာ့ ရထားႀကီးက ဥၾသသံတစ္ခ်က္ေပး၍ ခရီး ဆုံးသုိ႔ ဆက္လက္ ထြက္ခြာ သြားေပၿပီ။ ဘူတာေလး လည္း ၿငိမ္သက္သြားသလုိ။
“အစ္မ ဖ်ာငွားလုိ႔ ရ ေသးလား”
စကားသံႏွင့္အတူ ခရီး သြားအိတ္ေတြ လြယ္ထားၾက ေသာ လူငယ္ႏွစ္ေယာက္ ေအးသီတာရဲ႕ ေရွ႕မွာ ရပ္လ်က္ အေနအထား။
“ရတယ္ ေမာင္ေလး။ ဘယ္ႏွခ်ပ္လဲ”
“တစ္ခ်ပ္တည္းပါ အစ္မ”
သူမ သြက္လက္ဖ်တ္ လတ္စြာပင္ ဖ်ာတစ္ခ်ပ္ကုိ ယူ၍ သင့္ေတာ္ေသာ ေနရာ တစ္ေနရာတြင္ ခင္းေပးလုိက္သည္။ ေရဆင္း တကၠသုိလ္ ေက်ာင္းသားေလးေတြ ျဖစ္လိမ့္မည္။ ပ်ဥ္းမနားနဲ႔ ေရဆင္းက ဆယ့္သုံးမုိင္ခန္႔ ကြာေ၀း၍ ဒီအခ်ိန္ဆုိလွ်င္ ကားေျပးဆြဲျခင္း မရွိေတာ့၍ ဘူတာမွာ တစ္ညအိပ္၊ နံနက္ မိုးလင္းေတာ့ ထျပန္ေပါ့။ ေနာက္ထပ္ အသက္ခပ္ ႀကီးႀကီး မိန္းမႏွစ္ေယာက္ ဖ်ာႏွစ္ခ်ပ္ လာငွား၏။ ေတာင္တြင္းႀကီး-ေၾကးနီ ဘက္သြားမယ့္ ပလက္ေဖာင္း ဘက္မွာေတာ့ ခရီးသည္ေတြ အစီအရီ အိပ္ေမာက်လုိ႔။
ရထားက နံနက္မုိးလင္း ေလာက္မွ ဆိုက္ေရာက္မွာေလ။ ေအးသီတစ္ေယာက္ အိပ္ေမာ က်ေနေသာ ခရီးသည္ ေတြ အေမွာင္ရိပ္ေအာက္ သံလမ္းေပၚမွ ၾကံတင္ကုန္တြဲ နဲ႔ သစ္တြဲေတြကို ေငးေမာ ၾကည့္႐ႈရင္း စိတ္ထဲမွ ဒီည ဖ်ာငွားရမ္းခ ေငြမ်ားကို တြက္ခ်က္ေနမိ၏။ ေတာင္တြင္းႀကီး-ေၾကး နီသြား ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ ရွစ္ခ်ပ္၊ နံပါတ္ (၁) ပလက္ ေဖာင္းေပၚမွာ ဆယ္ခ်ပ္၊ လက္မွတ္တန္းစီတဲ့ ေနရာမွာ ငါးခ်ပ္ စုစုေပါင္း ႏွစ္ဆယ့္ သုံးခ်ပ္။ အင္း၊ တစ္ခ်ပ္ကို တစ္ရာဆုိေတာ့ ဒီညအတြက္ မဆုိးပါဘူးေလ၊ သက္ျပင္း တစ္ခ်က္ကို အသာအယာ ခ်ရင္း ေအးသီတစ္ေယာက္ တည္း တီးတုိးဆုိေနမိ၏။ မိုးသက္ရနံ႕ စြက္ေနေသာ ေလတုိ႔က ပလက္ ေဖာင္းထဲသုိ႔ ေ၀့၀ုိက္တုိက္ ခတ္သြားသည္။ ဖ်ာငွားေသာ အလုပ္ လုပ္ရတာကလည္း သိပ္ေတာ့ မလြယ္ကူလွေခ်။ အိပ္ေရးအရမ္း ပ်က္ရသလို၊ ကုိယ္တုိင္လည္း ဘူတာမွာပင္ ၾကက္အိပ္၊ ၾကက္ႏိုး အိပ္ရ၏။ နံေဘးမွာ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာျဖင့္ ေကြးေကြးေလး အိပ္ေမာ က်ေနေသာ သမီးနဲ႔ သားကို ၾကည့္ရင္း ရင္ထဲမွာ ေလးလံ သြားသလုိ။
သမီးအႀကီးမက ရြာေကာက္ မူလတန္း ေက်ာင္းေလးမွာ ေလးတန္း ေက်ာင္းသူ၊ အငယ္က ေက်ာင္းမေန ေသး၍ ေတာ္ေသး၏။အႀကီးမက ဥာဏ္လည္း ေကာင္း၍ စာေတာ္သည္။ တစ္ဆက္တည္း နံနက္ပိုင္းက သမီးႀကီး ေျပာေသာ စကားေလးေတြကို အမွတ္ရ ေနမိျပန္သည္။
“အေမ၊ သမီးရဲ႕ေက်ာင္း စိမ္းက ေဟာင္းေနၿပီ၊ အသစ္ တစ္စုံေလာက္ ၀ယ္ေပးပါ လားဟင္”
ေတာင္းဆိုမႈ ျပဳေန ေသာ သမီးေလးရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မ်က္၀န္းကို ၾကည့္ရင္း ေအးသီရဲ႕ စိတ္ကူးထဲမွာေတာ့ ေက်ာင္းစိမ္း တစ္စုံပင္မက အမ်ားအျပားပင္ ၀ယ္ေပးခ်င္ လုိက္တာ။ ဒါေပမယ့္ အိမ္စရိတ္၊ မီးဖုိေခ်ာင္စရိတ္၊ သာေရး နာေရးနဲ႔ ေအးသီရဲ႕ ဖ်ာငွားရမ္းခ ၀င္ေငြေလး တစ္ခုကတည္းက ေလာက္င ႐ံုပင္။ ဖ်တ္ခနဲ ေယာက်္ားျဖစ္သူ ကိုေအာင္ရဲ႕ မ်က္ႏွာကို နာၾကည္းစြာျဖင့္ ေျပးၿပီး ျမင္ေယာင္မိသည္။ ဒါေတြ အကုန္လုံး ဒင္း အသုံးမက် လုိ႔ျဖစ္ရတာပင္။ ရခါစက ေတာ့ ဟုတ္တိပတ္တိ ဆိုက္ကားကုိ ႀကိဳးစားပမ္းစား နင္း၊ ရသမွ်ေငြ ေအးသီကို အကုန္ အပ္ပါရဲ႕။
မေသာက္မစား ႐ိုး႐ိုး သားသား ေအးသီတို႔ မိသားစု ဘ၀ေလး ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ေကာင္းလွပါဘိ။ အငယ္ေကာင္ ေမြး ၿပီး သိပ္မၾကာလွ။ ကုိေအာင္ တစ္ေယာက္ ေဗြေဖာက္လာေပါ့။ ညေနပုိင္းေလး ေညာင္းကုိက္လုိ႔၊ အရက္ေလး အာဆြတ္႐ုံ။ ေနာက္ေန႔လည္း နံနက္ တစ္စစနဲ႔ တစ္ေနကုန္ အရက္ခ်ည္းပဲ ဖိေသာက္၊ ဆုိက္ကားကိုလည္း မွန္မွန္ မနင္းေတာ့ အိမ္က ပါးစပ္ ေပါက္ေတြကို ေအးသီကပင္ ပခုံးေျပာင္း တာ၀န္ယူရေတာ့ သည္။ ဒင္းက ေသာက္ၿပီး ရင္လည္း ေအးေအးမေနခ်င္။ ေအးသီနဲ႔ ကေလးေတြကို ရန္ လုပ္၊ အျပစ္ရွာ ႐ိုက္ႏွက္ခ်င္ သည္။ အဲဒီေတာ့ ကေလး ႏွစ္ေယာက္ကလည္း အေဖနဲ႔ အတူ အိမ္မွာ မေနရဲ၊ ေအးသီနဲ႔သာ ဘူတာမွာ လုိက္အိပ္ ၾက၏။ သူမ ေလပူ တစ္ခ်က္ကုိ မႈတ္ထုတ္လုိက္သည္။
ဘူတာဆုိတာ လူေပါင္းစုံ၊ စ႐ုိက္ေပါင္း စုံလင္တယ္။ သမီးနဲ႔ သားေလးကို ဒီဘူတာရဲ႕ ၾကမ္းရွတဲ့ အရိပ္အေငြ႕ေတြ မကူးစက္ေစခ်င္ပါဘူး။ ေအးေလ၊ အခုခ်ိန္မွာ ေအးသီ က ဘာမွမတတ္ႏိုင္ေသးဘူး မဟုတ္လား။ တစ္ခါတစ္ရံ က်ေတာ့လည္း ဟုိေကာင္မ ညိဳမတို႔ ေျပာသလုိ စိတ္ ေပါက္ေပါက္နဲ႔ ဘ၀ကို ေရစုန္ ေမ်ာပစ္လုိက္ခ်င္ပါရဲ႕။
အေပါစား မိတ္ကပ္၊ ႏႈတ္ခမ္းနီေတြ ထူပ်စ္ေအာင္ လိမ္းက်ံထားတဲ့ ညိဳမက
“ေအးသီရယ္ နင့္ကို ၾကည့္ရတာ ပင္ပန္းလုိက္တာ။ နင္တစ္ညလုံး ဖ်ာငွား လုိ႔ရ တဲ့ ေငြက ငါတို႔ ဖိနပ္တစ္ရန္ ဖုိးေတာင္ မရွိဘူး။ နင့္လုိ ႐ုပ္ ရည္၊ အရပ္ျမင့္ျမင့္ ခႏၶာကိုယ္ နဲ႔ဆို အို”
ညိဳမရဲ႕ တုတ္ထုိးစကား ေၾကာင့္ ေအးသီရဲ႕ မ်က္ႏွာ ျပင္ရဲခနဲ။ စိတ္ကသာ ဟုိ ေရာက္ ဒီေရာက္ ေတြးမိေပ မယ့္ အဲဒီလိုဘ၀ကိုေတာ့ ေအးသီ ဘယ္ေတာ့မွ အေရာက္မခံပါ။
“မသာမေတြ နင္တုိ႔ ေျပာတဲ့ တစ္ည ဘယ္ႏွေသာင္းဆိုတာလည္း မရရင္ ေနပါေတာ့။ ငါ့ရဲ႕ကေလးေတြ မ်က္ႏွာငယ္ရမယ့္ အလုပ္ ငါ ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္ဘူး။ ငါ တုိ႔မ်ဳိး႐ိုးမွာလည္း အဲဒါမ်ဳိး လုပ္စားတဲ့သူ မရွိဘူး။ ၿပီးေတာ့ အခု ေခတ္စားေနတဲ့ ကုမရ ေရာဂါႀကီးလည္း မရ ခ်င္ေပါင္”
ညိဳမတို႔ကေတာ့ ေအးသီကို စည္း႐ုံး မရတုိင္း၊ ႏႈတ္ခမ္းကုိ မဲ့ရြဲ႕ၿပီး ထြက္ထြက္ သြားၾကေပါ့။ ဘူတာမွာ က လူေပါင္းစုံဆုိေတာ့ ဖ်ာငွားစား ရတာက တကယ့္ကို မလြယ္။ တစ္ရက္ကလည္း အသက္ ငါးဆယ္ေက်ာ္ေလာက္ လူႀကီးတစ္ေယာက္ လြယ္အိတ္ႀကီး လြယ္လုိ႔ ေအးသီရဲ႕ ေရွ႕ကိုေရာက္လာ တယ္ေလ။ ေအးသီလည္း ၀မ္းသာအားရ ဖ်ာငွားမယ္ ထင္တာနဲ႔
“ဦးေလး ဖ်ာငွားမလုိ႔ လားဟင္”
အဲဒီေတာ့ လူႀကီးက ၿပီတည္တည္ၾကည့္ၿပီး
“ဖ်ာေတာ့ မငွားခ်င္ဘူး၊ လူေတာ့ ငွားခ်င္တယ္တဲ့”
ေအးသီေလ၊ ေဒါသ ထြက္လြန္းလုိ႔ အသားေတြ တဆတ္ဆတ္ တုန္ေနတာပဲ။ ကုိယ့္အေဖ၊ ဦးေလးအရြယ္ ႀကီးမုိ႔။ ၿပီးေတာ့ အရက္နံ႔ေတြ လည္း တေထာင္းေထာင္း ထေနတာမို႔ မနည္းသည္းခံ လုိက္ရတယ္။ ဒီလုိေစာ္ကား ခံရတုိင္းလည္း အိမ္မွာမူးၿပီး အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ ကိုေအာင္ရဲ႕ မ်က္ႏွာကိုသာ ကုတ္ဖဲ့ပစ္ခ်င္ မိေတာ့တယ္။
တစ္ခါက အျဖစ္အပ်က္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေလးဆုိးေပါ့။ ဖ်ာေတြလည္း ငွားၿပီး ညႏွစ္နာရီေလာက္ ရွိေနၿပီ ဆုိေတာ့ ေအးသီလည္း ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ အိပ္ေမာ က်သြားၿပီေလ။ အဲဒီအခ်ိန္ ေအးသီရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ေအာက္ ပုိင္းတစ္ခုလုံးကို တစ္စုံ တစ္ေယာက္က ပြတ္သပ္ရွပ္ တိုက္ေနသလား အိပ္မက္လုိ ၀ုိးတ၀ါး။ ပထမ သမီးႀကီး မ်ား လာေရာက္ ဖက္တြယ္တာလားဟု ထင္မွတ္ေနမိ ၏။
ေနာက္ထပ္ ပြတ္သပ္မႈေတြ မ်ားျပား ၾကမ္းရွလာေတာ့ ေအးသီ လန္႔ႏိုးလာခဲ့ သည္။ အဲဒီအခ်ိန္ ထဘီကလည္း ေျပေလ်ာ့ၿပီး ေပါင္ လယ္ေလာက္အထိ လန္ေန ၏။သူမရဲ႕ နံေဘးမွာ လူငယ္ တစ္ေယာက္၊ ရမၼက္ခိုးေတြ ေ၀့သီေနေသာ မ်က္ႏွာျဖင့္
“ဖ်ာငွားလုိ႔ ရမလား ဟင္”
ေအးသီဘာမွ မေျပာမဆုိဘဲ အဲဒီလူငယ္ရဲ႕ မ်က္ႏွာကုိ ေျခေထာက္နဲ႔ အားပါး တရ ပိတ္ကန္၊ လူငယ္အေနာက္သို႔ လန္က်သြားခုိက္ ကားရား တက္ခြၿပီး မ်က္ႏွာကို ေနာက္ထပ္ ဘယ္ျပန္ ညာျပန္ ႐ိုက္ လုိက္တာ အႀကိမ္မေရတြက္မိ။
လူေတြ ၀ုိင္းအုံလာေတာ့ မွ အနီးမွာ ရွိေနတဲ့ မီးရထား ရဲတပ္ဖြဲ႕စခန္းကို အပ္ႏွံလုိက္ သည္။ ေအးသီဟာ ဖ်ာငွား စားေပမယ့္ ၿငိမ္ခံ ေနတတ္တဲ့ အေပါစား မိန္းမတစ္ေယာက္ မဟုတ္ဘူး ဆုိတာ လူငယ္ ေနာက္က်မွ သိခြင့္ ရသြားခဲ့ သည္။ ေအးသီရဲ႕ အေတြးစ ေတြက တစ္ေထာင့္တစ္ည ပုံျပင္လုိ ဟိုေရာက္ ဒီေရာက္။ ဘူတာရဲ႕ အျပင္ဘက္တြင္ မိုးစက္ေလးေတြ မစုိ႔မပုိ႔ က်ဆင္းေနေလ၏။ မၾကာမီ အခ်ိန္အတြင္း အစုန္ရထား ႀကီးတစ္စီး ၀င္လာေပေတာ့ မည္။ ေအးသီလည္း အိပ္၍ မေပ်ာ္ေတာ့ေခ်။
၂။
အစုန္ရထားႀကီးက တ႐ွဴး႐ွဴး တရွဲရွဲ ေအာ္ျမည္၍ နံပါတ္တစ္ ပလက္ေဖာင္းသုိ႔ ၀င္ေရာက္လာသည္။ ေအးသီရဲ႕ ေရွ႕မွာ ရထားတြဲ ေတြက ရိပ္ခနဲ ရိပ္ခနဲ ရထား ႀကီးရဲ႕ စက္ရွိန္ရပ္တန္႔သြား ၏။ ထုံးစံအတုိင္း ဘူတာ ပလက္ေဖာင္းရဲ႕ ညစဥ္ မ႐ိုး ႏိုင္ေသာ သံစဥ္ လႈပ္ရွားမႈ ဟန္ပန္မ်ားက ပိတ္ကားျပင္ ထက္မွ အ႐ုပ္ေလးေတြသဖြယ္။ ေအးသီကေတာ့ သူမရဲ႕ေရွ႕မွ လြန္းထိုး လႈပ္ရွားေနၾကေသာ လူမ်ားကို အဓိပၸာယ္မဲ့ ေငး ေမာၾကည့္ေနမိသည္။ ထုိစဥ္ သူမရဲ႕ အေရွ႕မွ မိန္းမ၀၀ ႀကီးတစ္ေယာက္အေရးတႀကီး အမူအရာျဖင့္ တြဲ(၂)သုိ႔ ေလွ်ာက္လွမ္းသြား၏။ တြဲ(၂) တြင္ ခရီးသည္ အတက္ အဆင္းေတြက ႐ႈပ္ယွက္ခတ္ လုိ႔။
တြဲ(၂) သုိ႔ တက္ေသာ တံခါးမနားသုိ႔အေရာက္ မိန္းမ ၀၀ႀကီးက လက္မွကိုင္တြယ္ ထားသည့္ တစ္ထြာေက်ာ္ေက်ာ္ ပုိက္ဆံသားေရအိတ္ ေလးကို ပခုံးတြင္ လြယ္ထားေသာ အ၀တ္အစားအိတ္ရဲ႕ နံေဘးအိတ္ေလးထဲ ထုိးထည့္ ၿပီး ရထားေပၚသုိ႔ အတင္း တုိးေ၀ွ႔တက္လုိက္၏။
မထင္မွတ္ေသာ အျဖစ္အပ်က္နဲ႔ ျမင္ကြင္း။ လူေတြ တုိးအေ၀ွ႔ မိန္းမႀကီး ထုိးထည့္ လုိက္ေသာ အိတ္က မသပ္ မရပ္ႏွင့္ စႀကႍပလက္ေဖာင္း တစ္ေနရာသုိ႔ ေလွ်ာခနဲ က်ဆင္းသြားေလ၏။ အဲဒီ ျမင္ကြင္းကို ပလက္ေဖာင္း ေပၚထုိင္ေနေသာ ေအးသီ တစ္ေယာက္မွ လြဲ၍ မည္သူမွ မျမင္လုိက္။ ကာယကံရွင္ မိန္းမႀကီးကေတာ့ သိဟန္ပင္ မတူေခ်။ သူမရဲ႕ ရင္ထဲမွာ လိႈက္ဖိုခနဲ။ လႈံ႕ေဆာ္မႈ တစ္ခု ေၾကာင့္ ႐ုတ္တရက္ ေျခလွမ္း က်ဲႀကီးမ်ားျဖင့္ တြဲ (၂) နား သုိ႔ ေရာက္သြားသည္။ လူေတြ ႐ႈပ္ေထြးေနစဥ္ အခ်ိန္ အတြင္း ပုိက္ဆံအိတ္နား ဖ်တ္ခနဲ ထုိင္ခ်လုိက္ကာ အျမန္ေကာက္ယူ၍ ေနာက္ ေၾကာင္း ျပန္လွည့္၏။
ဘုရား ဘုရား ဘယ္သူ မွ မျမင္လုိက္ပါလား။ စိတ္ ေတြ မၿငိမ္မသက္။ ရထား ထြက္ေတာ့မည္။ ေအးသီတစ္ ေယာက္ သူမရဲ႕ ေနရာေလး မွာထုိင္၍ တုန္ရီေနေသာ လက္ေတြျဖင့္ ပုိက္ဆံအိတ္ကုိ သူမ်ားေတြ မျမင္ေအာင္ ဖြင့္ ၾကည့္လုိက္၏။ မ်က္လုံးေတြ ျပာေ၀သြားသလုိ ရင္ေတြ လည္း တဒိန္းဒိန္းခုန္သြား သည္။
တစ္ေထာင္တန္ေငြ စကၠဴ အသစ္ေတြ အထပ္ လုိက္၊ အထပ္လုိက္။ သူမရဲ႕ ဘ၀ တစ္သက္တာမွာ ဒီေလာက္ မ်ားျပားေသာ ေငြ ေတြကို တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ မကိုင္တြယ္ခဲ့ဖူးေခ်။ အာေခါင္ေတြ ေျခာက္ေသြ႕လာ၏။ လက္ေတြက လည္း တုန္ယင္ေနဆဲ။ ဒီေငြ ေတြနဲ႔ဆို ငါအိမ္ဆိုင္ေလး ဖြင့္ ၿပီး ေစ်းေရာင္းစားလုိ႔ရၿပီ။ ဘူတာမွာ အအိပ္ပ်က္ ပင္ပန္းခံ လူအထင္ေသးစရာ မလုိေတာ့ဘူး။ ၿပီးေတာ့ သမီး ေလးအတြက္ ေက်ာင္းစိမ္း ၀တ္စုံေတြ အမ်ားႀကီး ၀ယ္ ေပးလုိ႕ရၿပီ။
အုိ ၀မ္းသာလုိက္တာ။
ေအးသီရဲ႕ မ်က္၀န္းထဲ မွာ ေက်နပ္ပီတိ အရိပ္။ ထုိမွ တစ္ဆင့္၊ အို မဟုတ္ေသးပါ ဘူး။ ဒီေငြေတြဟာ ဟုိမိန္းမ ၀၀ႀကီးရဲ႕ ေငြေတြ။ ငါပိုင္ဆုိင္တာမွ မဟုတ္တာ။ ဒါဟာ မ႐ိုးသားတဲ့လုပ္ရပ္။ ငါ့ဘ၀ မွာ ကိုယ္က်င့္တရားနဲ႔ ပတ္ သက္ၿပီး ခုခ်ိန္ထိ ဘာအစြန္း အေထးမွ မရွိခဲ့ဘူး။ မျဖစ္ ဘူး ငါျပန္ေပးရမယ္။
ရထားစက္ေခါင္းမွ ဥၾသသံ ေပၚထြက္လာ၏။ ရထားဘီး စတင္လွိမ့္ေတာ့ မည္။ အုိ ငါနဲ႔ ထုိက္လုိ႔ ငါရ တာပဲ။ ရထားလည္း ထြက္ေတာ့မယ္။ မေပးဘဲေနရင္ ေရာ ဘယ္သူမွ မသိတာ။
အင္း၊ မိန္းမႀကီး သနား စရာ။ အေတြးစေတြက ဒြန္ တြဲလ်က္။ ရထားႀကီး စတင္ ထြက္ေပၿပီ။ မိန္းမ၀၀ႀကီးရဲ႕ ပ်ာယာခတ္ေသာ အမူအရာ ကို ေအးသီျမင္ေယာင္လာ၏။ ႐ုတ္တရက္ ေအးသီထရပ္၍ ဆုံးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကို ပီျပင္ စြာ ခ်လုိက္သည္။ ထြက္စျပဳ ေနေသာ ရထားႀကီးနဲ႔အတူ ယွဥ္လ်က္ ေျပးေနသူက ေအးသီ။ လက္မွာက က်စ္ က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္ထား ေသာ ပိုက္ဆံအိတ္။ ရထား ႀကီးက တျဖည္းျဖည္း ျမန္ လာသလုိ ေအးသီရဲ႕ေျခလွမ္း ေတြလည္း ပုိ၍ျမန္လာသည္။ တြဲသုံး၊ ၿပီးေတာ့ တြဲ(၂)။ ေရာက္ၿပီ။
ရထားနဲ႔အၿပိဳင္ ေျပး လည္းေျပး ေအးသီရဲ႕ မ်က္ ၀န္းေတြထဲက တြဲထဲမွ မိန္းမ ၀၀ႀကီးထံ ေ၀့၀ုိက္ရွာေဖြ ေမာပန္း။
ေဟာ၊ ေတြ႕ၿပီ။ ျပတင္း ေပါက္တစ္ခုနားမွာ ထုိင္ေန တဲ့ မိန္းမ၀၀ႀကီး။ ေအးသီ ေမာဟုိက္တုန္ယင္စြာျဖင့္
“အေဒၚႀကီး အေဒၚ ႀကီး၊ ဒီမွာ အေဒၚႀကီး က်က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ ပုိက္ဆံအိတ္၊ ကြၽန္မ လုိက္ၿပီးေပးတာ”
ရထားႀကီးက ပိုျမန္လာ၏။ မိန္းမႀကီးက ေအးသီ လွမ္း၍ေပးေသာ ပုိက္ဆံအိတ္ကို အံ့ၾသ၀မ္းသာ ေက်းဇူး တင္မႈတို႔ ေရာႁပြမ္းေနေသာ မ်က္ႏွာျဖင့္ တုံ႕ျပန္ၿပီး လွမ္း၍ ယူလုိက္၏။ တြဲထဲမွ ခရီးသည္ေတြ ကလည္း ေအးသီကို ထူးဆန္း စြာျဖင့္ ၾကည့္႐ႈေနဆဲ။ သူမရဲ႕ ရင္ထဲမွာ အခုမွ တစ္စုံတစ္ခု အတြက္ ေက်နပ္သြားသလုိ ပီတိ ေလးတစ္ခု ျဖစ္ေပၚသြား၏။
ရထားနဲ႔အၿပိဳင္ ေမာင္း တင္လာခဲ့ေသာ ေအးသီရဲ႕ ေျခလွမ္းေတြက ႐ုတ္တရက္ ရပ္တန္႔၍ မရဘဲ အရွိန္ေလွ်ာ့ ဆက္ေျပး ေနရေသး၏။ ထုိစဥ္ အေရွ႕မွ တစ္ေပပတ္လည္ခန္႔ ေရကြက္အုိင္ေလး ထဲသုိ႔ သူမရဲ႕ ညာေျခတစ္ ဖက္က က်ေရာက္သြားေလ ၏။ ေအးသီတစ္ေယာက္ သူမရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ဟန္ခ်က္ ကုိ ထိန္းသိမ္းႏိုင္စြမ္းမရွိ ေတာ့ေခ်။ ခႏၶာကိုယ္တစ္ ျခမ္းက အရွိန္ျပင္းထန္စြာျဖင့္ ေမာင္းႏွင္ေနေသာ ရထားတြဲ ႀကီးဘက္သုိ႔ ယိမ္းထုိးက် သြားသည္။
“ဒုန္း”ခနဲ ျမည္သံႀကီးနဲ႔ အတူ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလုံး ေလထုထဲသုိ႔ လြင့္စင္ေျမာက္ တတ္သြားၿပီး ဘူတာပလက္ ေဖာင္းေပၚသုိ႔ အ႐ုပ္ေလးတစ္ ႐ုပ္လုိ ေခြေခါက္က်ဆင္း သြား၏။
အျဖစ္အပ်က္က စကၠန္႔ ပိုင္းေလးပင္။ ေအာ္ဟစ္ ဆူညံ ေျပးလႊားသံေတြက အဆက္မျပတ္။ ဦးေခါင္းေတြ မူးေနာက္ ရီေ၀နာက်င္လာ၏။
သူမရဲ႕ အသိတရား၊ အေတြးစထဲမွာေတာ့ လက္မွတ္ေရာင္းစင္ ေရွ႕မွ ဖ်ာငါးခ်ပ္၊ ကိုေအာင္ရဲ႕ မူးယစ္ရန္ လုိခက္ထန္ေသာ မ်က္ႏွာျပင္ ႀကီး၊ မိန္းမ၀၀ႀကီးရဲ႕ ေက်းဇူးတင္ အံ့ၾသအၾကည့္၊ သမီးေလး အတြက္ ေက်ာင္းစိမ္း ၀တ္စုံလွလွေလး၊ ခႏၶာကိုယ္ ေအာက္ပုိင္းကို လာေရာက္ ပြတ္သပ္ေနေသာ လက္၀ါး ျပင္ၾကမ္းၾကမ္းႀကီး၊ ညိဳမတို႔ ရဲ႕ ေဆးဆိုးပန္း႐ိုက္ ရန႔ံမဲ့ မ်က္ႏွာ၊ တစ္ေထာင္တန္ ေငြစကၠဴစမ်ား ဟိုတစ္စ ဒီတစ္စ၊ ေနာက္ဆုံး စူးရွ ေတာက္ေျပာင္ေသာ အလင္းတန္းႀကီး တစ္ခု အေတြးစထဲသုိ႔။ ရထားႀကီး ကေတာ့ အရွိန္ျပင္းျပင္းျဖင့္ အေ၀းသုိ႔ ခုတ္ေမာင္းသြား ေနဆဲ။
written by ေနမင္းဟိန္း
အားလံုးကိုခ်စ္ခင္ေလးစားလွ်က္...
YKKM
Friday, February 11, 2011
အခ်စ္ကန္႔လန္႔ကာ ျခားေလေသာ္
“ပဲျပဳတ္ေလ ေျမေတာင္ပဲျပဳတ္ ႏုိင္လြန္ပဲျပဳတ္ ေထာပတ္ပဲျပဳတ္” ဒီေန႔ မနက္ ပဲျပဳတ္သည္ မၿမိဳင္ ေစ်းအလြန္ ေရာင္းေကာင္းသည္။ ခါတုိင္းဆို ပဲ ၂ ျပည္ ၄ လံုးကို ေန႔၀က္က်ိဳးေအာင္ အထိ ေရာင္းရသည္။ မဂၤလာ ရပ္ကြက္တြင္ သာမက အနီး အနားက ရတနာစု၊ ဥယ်ာဥ္တန္း ရပ္ကြက္ေတြ အထိ လွည့္ေရာင္းရသည္။ အခုေတာ့ ကိုယ့္ရပ္ကြက္ ေလးမွာတင္ ဟိုကလည္း “မၿမိဳင္ လာပါဦး” ဒီကလည္း “မၿမိဳင္ လာပါဦးနဲ႔ ပဲျပဳတ္ေလး ၅၀၊ ၁၀၀ ဖုိးေလာက္ပဲ ၀ယ္ၿပီး သတင္း ေမးၾကသည္ေလ။ “ဟုိ ကိုေသာင္းေအး သတင္းက ဟုတ္ရဲ႔လား” လို႔ တစ္မ်ိဳး “ညည္းေယာက်ၤား ညက အိမ္ျပန္ အိပ္ရဲ႔လား” လို႔ တစ္ဖံု “ကိုေသာင္းေအး အိမ္မွာရွိလား။ မိလံုးေတာ့ အလုပ္က ျပန္မလာလို႔ သူ႔အေဒၚ လုိက္ရွာေနတယ္”လုိ႔ တစ္သြယ္ လွည့္ပတ္ၿပီး ေမးၾကသည္။ စပ္စုၾကသည္။ ဘယ္လုိေမးေမး ကိုေသာင္းေအး မယားငယ္ ယူသြားသည့္ အေၾကာင္း သိခ်င္ၾကလုိ႔ ေမးမွန္း မၿမိဳင္ သိသည္။ မၿမိဳင္ကလည္း ကုိေသာင္းေအး ေက်ာက္ကားက ကိုေမာင္ေအး ေရာက္လာၿပီး...“မၿမိဳင္၊ ကိုေသာင္းေအး မွာလုိက္တယ္။ သူ႔ကို ေမွ်ာ္မေနနဲ႔တဲ့။ မလုံးကို ခုိးသြားၿပီလုိ႔ မွာလုိက္တယ္”လုိ႔ ေျပာကတည္းက တစ္ေယာက္ ေယာက္ကို ေျပာခ်င္ေန သည္။ ခဲအုိျဖစ္သူ ကိုဖုိးေထာင္ကလည္း အိမ္ျပန္ မလာေသး။ အိမ္နီးခ်င္း မိန္းမ ေတြကလည္း ဗီဒီယိုျပသည့္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္မွာ မိသားစုလုိက္ ေရာက္ေနၾကၿပီ။ ည ၁၀ နာရီေက်ာ္ ဆုိင္သိမ္းမွ ျပန္လာၾကမည္။ လုိက္ေျပာလုိ႔လည္း မျဖစ္။ မနက္ေစာေစာကလည္း ကိုယ္က ပဲျပဳတ္တည္၊ သူတို႔က ထမင္းခ်က္။ နံနက္လင္းေတာ့ သူတို႔က အလုပ္သြား။ ကုိယ္က ပဲျပဳတ္ေရာင္း။ ကိုဖုိးေထာင္ကေတာ့ အိပ္တုန္း။ ဒီေတာ့ ေမးသူရွိတုိင္း ေျပာခ်င္ ေနမိသည္။
“ကိုေသာင္းေအး မယားငယ္ ယူသြားၿပီေတာ့”
“ဟယ္ ဟုတ္လား။ ငါ တို႔က သိေနတာ ၾကာၿပီ၊ မိလုံးမွ ဟုတ္ရဲ႕လား”
“အစစ္ပါ”
“ညည္းက ကုိယ့္ ေယာက်္ား အေျခအေန အကဲ မခတ္ဘူးလား”
“ေအာင္မယ္ က်ဳပ္မ်ား အအမွတ္လုိ႔၊ ကိုဖုိးေထာင္ ေျပာေတာ့ က်ဳပ္က ေရးေတးေတး သိေနၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ဘာမွ မေျပာေသးဘူး။ ကိုသက္ရွည္ နာေရး အိမ္မွာက် ကုိေသာင္းေအးနဲ႔ မလုံး ဒူးတင္ေပါင္တင္၊ ထိပ္ပုတ္ ေခါင္းပုတ္ ဖဲ႐ိုက္ေနတာ ေတြ႕ေတာ့ က်ဳပ္က မသကၤာေတာ့ဘူး။ ဒါလည္း က်ဳပ္က ဘာမွ မေျပာေသးဘူး၊ မသကၤာေတာ့ ျဖစ္လာၿပီ။ ဟုိေန႔ကလည္း က်ဳပ္နဲ႔ကိုေသာင္းေအး လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ဗီဒီယို သြားၾကည့္ေတာ့ လမ္းမွာ မလုံးနဲ႔ ေတြ႔တယ္။ ေအာင္မယ္ က်ဳပ္ေရွ႕မွာ ဒင္းက အစ္ကိုေသာင္း မုန္႔ဖုိးေပး ဆုိၿပီး အိတ္ကပ္ထဲ အတင္း ဇြတ္ႏိႈက္တာ။ က်ဳပ္က မ်က္ေစာင္း ထုိးပစ္လုိက္တယ္။ မေျပာ ေသးဘူး”
မၿမိဳင္ စကားေၾကာင့္ ေမးမိသည့္ သူေတြ သနား ရေတာ့မလုိ၊ ရယ္ရေတာ့မလုိ ျဖစ္သြားသည္။ စိတ္လည္း မရွည္ ခ်င္ၾကေတာ့ေပ။
“ကဲ မၿမိဳင္ ညည္းက မေျပာေသးတာနဲ႔၊ အကဲ ခတ္တာန႔ဲ ပါသြားၿပီ မဟုတ္လား” လုိ႔ က႐ုဏာ ေဒါေသာ ေျပာၾကသည္။
“ဒါေတာ့ေတာ္ က်ဳပ္ ကြယ္ရာမွာ ဆုိေတာ့ ဘာတတ္ ႏိုင္မွာလဲ။ က်ဳပ္ေရွ႕မွာ ဆိုရင္ မလုံးဆိုတဲ့ ေကာင္မကို ပါးရွစ္ စိတ္ကြဲေအာင္ထိ ႐ိုက္ပစ္မွာေပါ့။ မၿမိဳင္တဲ့ တစ္ၿမိဳင္တည္း ရွိတာ” မၿမိဳင္ကေတာ့ ေမးသူ ရွိတုိင္း အားရပါးရ ဒီစကားပဲ ေျပာေနေတာ့သည္။
မၿမိဳင္ေယာက်္ား ကိုေသာင္းေအးက ေက်ာက္ ကားေမာင္းသည္။ ကိုေသာင္းေအးအစ္ကို ကိုဖုိးေထာင္က မဂၤလာ ရပ္ကြက္ကို အရင္ေရာက္သည္။ ျမင္းျခံနယ္က မိဘေတြဆုံး ေတာ့ ညီအစ္ကုိ ႏွစ္ေယာက္ အေမြခြဲၿပီး ကိုဖုိးေထာင္က မႏၲေလး တက္လာသည္။ ကိုေသာင္းေအးကေတာ့ မိုးကုတ္ ေက်ာက္တြင္းေတြဘက္ ေရာက္သြားသည္။ အိမ္ေထာင္ က်လုိက္ေသးသည္။ အိမ္ေထာင္ကြဲၿပီး အစ္ကုိဆီ ေရာက္လာသည္။
ကိုဖုိးေထာင္က ၿမိဳ႕ ေရာက္ေတာ့ ေျမတူး၊ေက်ာက္ ကားလုိက္ေသးသည္။ လူက ႏုႏုဆုိေတာ့ အလုပ္က သိပ္ မလုပ္ႏိုင္။ ႐ိုး႐ိုးအအ ဆိုေတာ့ ေကာင္မေလးေတြက ညာၿပီး မုန္႔ဖိုးေတာင္းလုိက္၊ မုန္႔၀ယ္ ေကြၽးခိုင္းလုိက္နဲ႔ ဆုိေတာ့ လုပ္ခရွင္းရင္ လက္ထဲ တစ္ျပားမွ မက်န္ေပ။ မႏၲေလးမွာ ေရာက္ေနသည့္ ရြာေဆြရြာမ်ဳိးေတြက “ဖိုးေထာင္ နင့္ရွိသမွ် ပိုက္ဆံေတြကို ေကာင္မေလးေတြက ခ်ဴ၊ ဟုိလူကေခ်း၊ ဒီလူက ေတာင္းနဲ႔ ကုန္ေတာ့မွာပဲ ေျမေလးနဲ႔ အိမ္ေလး၀ယ္”ဆိုၿပီး ေခ်ာင္က်က်ေနရာမွာ ၁၅ ေပ၊ ေပ ၂၀ ေျမေလးရွာ၀ယ္ ေပးၾကသည္။ ၂ ခန္းေယာင္ ၁ ခန္းက်ယ္ ပတ္လည္ ဒူး တုပ္အိမ္ေလး ေဆာက္ေပးၾကသည္။ ထရံကာ၊ ကပ္မိုး၊ ၀ါးျခမ္းခင္း ျဖစ္သည္။
ေနာက္ပါသည့္ ေငြနဲ႔ ဆိုက္ကားတစ္စီး၀ယ္ခုိင္းၿပီး ဆုိက္ကား နင္းေစၾကသည္။ ကိုဖုိးေထာင္က လူပ်ဳိႀကီး ႐ိုး႐ိုးအအ အေသာက္ အစားမရွိ။ အလုပ္လည္း ႀကဳိးစားသည္။ ဒါေၾကာင့္ သူငယ္ ခ်င္းတစ္ေယာက္က...
“ဖုိးေထာင္ ငါ့တူမ သေဘာက်လား”လုိ႔ ေရလာ ေျမာင္းေပးစကား ေျပာေတာ့
“မႀကိဳက္ပါဘူးဗ်ာ။ အသားကမည္း၊ သြားကေခါ နဲ႔ ရည္းစားလည္းရွိေသး၊ အစားလည္းပုပ္ေသး၊ ဗီဒီယိုလည္း ႀကိဳက္ေသး”လုိ႔ ေျပာေနလုိ႔ စကား မဆုံးခင္
“ေဟ့ေကာင္ ဖုိးေထာင္ ေတာ္ေတာ့ မင္းကို ငါ့တူမ ႀကိဳက္လားေမးတာ၊ ငါ့တူမ အျပစ္ေတြ ေျပာခုိင္းတာ မဟုတ္ဘူး။ ဟား ဟား ဟား မိန္းမ တစ္ေယာက္ကို အျပစ္ေတြပဲ ျမင္ေနမွေတာ့ ဒီတစ္သက္ မင္းမိန္းမ ရေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး”လုိ႔ေျပာကာ မွတ္ခ်က္ခ်ဖူးသည္။
တကယ္ေတာ့ ကိုဖိုး ေထာင္မွာ အခ်စ္ရွိသည္။ ပဲျပဳတ္သည္ မၿမိဳင္ကုိ ႀကိဳက္ေနသည္။ မၿမိဳင္ကလည္း အပ်ဳိႀကီး၊ အသားမည္းမည္း၊ ပိန္ပိန္ရွည္ရွည္ပါပဲ။ ဒါေပ မယ့္ မၿမိဳင္ အသံေလးကို ႀကိဳက္ေနသည္။
“ပဲျပဳတ္သည္ေလ”
ေလေအးေအး ဆြဲဆြဲ ငင္ ငင္အသံေလး ၾကားရင္ အိပ္ရာက လန္႔ႏိုးသည္။ မ်က္ႏွာ သစ္ဖို႔ရာ သတိမရေသး။ ပန္းကန္ေလး ဆြဲၿပီး ၀င္း ေပါက္ထြက္ရပ္ေနသည္။ မၿမိဳင္ေရာက္လာလွ်င္ ပဲျပဳတ္ ၀ယ္သည္။
“ေတာ့ဟာက ေန႔တုိင္း ငါးဆယ္ဖုိးလား”
မၿမိဳင္ကေမးေတာ့
“ဒါ ဒါဆုိ တစ္ရာဖုိးဗ်ာ”လုိ႔ေျပာၿပီး ၀ယ္သည္။
“ေတာ္က ပဲႀကိဳက္သားပဲ”
မၿမိဳင္ကေျပာေတာ့ ကိုဖုိးေထာင္ ေခါင္းႀကီးငုံ႕ေန သည္။ တကယ္ေတာ့ ကိုဖုိးေထာင္က ေတာသားေပမယ့္ ပဲ မႀကိဳက္။ ဘုရားကိုပဲနဲ႕ ဆြမ္းေတာ္တင္ၿပီး
“တပည့္ေတာ္ကို ပဲသည္မ ႀကိဳက္ပါေစဘုရား”လုိ႔ ႀကိတ္ၿပီး ဆုေတာင္းရသည္မွာ နိစၥဓူ၀ျဖစ္သည္။
ကိုဖိုးေထာင္ မၿမိဳင္ကို လက္ထပ္ခြင့္ ေတာင္းဖုိ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကို အကူ အညီေတာင္းရန္ ဆုံးျဖတ္ လုိက္သည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ညီျဖစ္သူ ကုိေသာင္းေအး ေရာက္လာသည္။ မိန္းမနဲ႔ ကြဲလာသည္။ စီးပြားေရး ပ်က္လာသည္။ ငွက္ဖ်ားလည္း မိလာသည္။ ေဆးကုေပးရသည္။ အဖ်ား ေပ်ာက္ေတာ့ ေက်ာက္ကား လုိက္သည္။ ကုိေသာင္းေအးကပဲ ႀကိဳက္သည္။
“ပဲက ပူပူေႏြးေႏြးေလး ဆုိေတာ့ ထမင္းပူပူနဲ႔မ်ား ဆီ ဆမ္းစားရရင္ နတ္သုဓာနဲ႔ ဘယ္လဲႏုိင္မလဲ၊ ဟဲဟဲဟဲ”
“ေတာ္က နတ္သုဓာ စားဖူးလုိ႔လား” မၿမိဳင္က အံ့ၾသစြာေမးသည္။
“ဟဲ ဟဲ အလွဴေတြမွာ ေကြၽးတဲ့ နတ္သုဓာ စားဖူးတာေပါ့”
ပဲ၀ယ္တုိင္း ၀င္းေပါက္ ေရွ႕အထိ ကိုေသာင္းေအးလည္း လုိက္လာၿပီး မၿမိဳင္ကို စကား ေျပာတတ္သည္။ ကုိေသာင္း ေအးက ကုိဖုိးေထာင္လို မဟုတ္။ မိန္းမေတြ အထာသိသည္။ က်တတ္သည့္ စကား ေျပာတတ္သည္။ ဒီေတာ့ ကိုေသာင္းေအးနဲ႔ မၿမိဳင္က ရင္းႏွီးသြားသည္။ မၾကာပါဘူး၊ ကိုေသာင္းေအးနဲ႔ မၿမိဳင္ ရသြားသည္။ ကုိဖိုးေထာင္မွာ ရင္ကြဲရေပမယ့္ ညီအတြက္ မိန္းမ သြားေတာင္း ေပးရသည္။
မၿမိဳင္က ေတာက။ ဦးေလး မိသားစုနဲ႔ လာေနသည္။ ရြာက အေမအုိႀကီးကို လွမ္းေထာက္ေနရသည္။ ကိုေသာင္းေအးနဲ႔ မၿမိဳင္ကို ဘုန္းႀကီး ၃ ပါးဆြမ္းကပ္ၿပီး လူႀကီး ၄၊ ၅ ဦး ဖိတ္ကာ မဂၤလာ ဆြမ္းေကြၽးနဲ႔ မဂၤလာ ျပဳလုိက္သည္။ မၿမိဳင္က ကုိေသာင္းေအးေနာက္ လုိက္လာသည္။ ဒီေတာ့အိမ္ကို အလယ္က ႀကိဳးတန္းၿပီး ေစာင္ကာကာ အေနာက္ခန္းကို မဂၤလာခန္း အျဖစ္ လုပ္ေပးလုိက္ရသည္။
“ေခြးၿမီးေကာက္ က်ည္ေတာက္စြပ္”ဆိုသလုိ အေသာက္အစား၊ အေပ်ာ္ အပါးမက္ေသာ ကုိေသာင္းေအး တစ္ေယာက္ စီးပြားေရးေလး အဆင္ေျပလာေတာ့ ေသာက္စားလာသည္။ ေလာင္းကစား လာသည္။ ရသည့္၀င္ေငြ မိန္းမကုိ ပုံမွန္ မအပ္ေတာ့ေပ။ မၿမိဳင္ကလည္း ကိုေသာင္းေအးက ေငြအပ္လွ်င္ ယူလုိက္သည္။ ေတာင္းလွ်င္ ေပးလုိက္ သည္။ တစ္ပတ္တစ္ပတ္ အပ္သည့္ေငြထက္ ေတာင္း သည့္ေငြက ပိုမ်ားေသးသည္။
ရပ္ကြက္ထဲတြင္ နာေရး ရွိလွ်င္ ဖဲ႐ိုက္ရန္ အတြက္ သူက အပ္အပ္၊ မအပ္အပ္ ေငြေတာင္းတတ္သည္။ မၿမိဳင္ ကလည္း သူ႔လက္ထဲရွိ သေလာက္ ထုတ္ေပးသည္၊ မရွိလွ်င္ ထုတ္မေပးႏုိင္သည့္ အခါ စကားမ်ားရသည္။ တစ္ခါတေလ ကုိေသာင္းေအးက မၿမိဳင္ကုိ ႐ိုက္ေသး သည္။ ကိုေသာင္းေအးတုိ႔ လင္မယား ရန္ျဖစ္လွ်င္ ကုိဖိုး ေထာင္က ၀င္မေျပာ။ ေရွာင္ ေနတတ္သည္။ မၿမိဳင္ ကေလး ႏွစ္ေယာက္ရေတာ့ ကိုေသာင္း ေအးသည္ အေသာက္အစား ေလာင္းကစား အျပင္ မိန္းမ ကိစၥပါ ႐ႈပ္လာသည္။ ကုိဖိုး ေထာင္က ၾကားေတာ့
“မၿမိဳင္ ေသာင္းေအးကို ထိန္းဦး”လုိ႔ သတိေပးသည္။
“ကေလးမွ မဟုတ္တာ ဘာကို ထိန္းရမွာလဲ”
မၿမိဳင္က အံ့ၾသစြာေမး သည္။
“အ လုိက္တာဟာ၊ ဟို က ေနာက္မိန္းမ ယူေတာ့မွာ လုိ႔ေျပာတာ”
“က်ဳပ္ကေတာ့ မယံုေပါင္။ ကိုေသာင္းေအးက ပဲျပဳတ္ကုိလည္း ႀကိဳက္တယ္၊ မင္းကိုလည္း ခ်စ္တယ္လုိ႔ ရန္ျဖစ္ၿပီးတုိင္း ေျပာတာ”
မၿမိဳင္စကားေၾကာင့္ ကုိဖုိးေထာင္ ေခါင္းကုတ္ၿပီး
“အ လုိက္တာဟာ”လုိ႔ ေျပာၿပီး အိမ္က ျပန္ထြက္သြားသည္။ မၿမိဳင္ခမ်ာ ေျပာသာ ေျပာလုိက္ေပမယ့္ ကိုေသာင္းေအးနဲ႔ မလုံးကို မသကၤာခ်င္။
“ကုိေသာင္းေအး ေတာ္ နဲ႔ မလုံး ႀကိဳက္ေနတာလား” လုိ႔ ေမးေတာ့လည္း
“ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ ကြာ၊ ေက်ာက္ကားလုိက္သူ ခ်င္းမို႔ ရင္းႏွီးတာပါ။ ငါေျပာထားတယ္ မဟုတ္လား ပဲျပဳတ္ကုိလည္း ႀကိဳက္တယ္၊ မင္းကိုပဲ ခ်စ္တယ္” လုိ႔ ေျပာသည္။
ေနာက္ၿပီး တစ္ရပ္ကြက္တည္းမို႔ မလုံးအေၾကာင္း သိရသည္။ မလုံးက အပ်ဳိ မဟုတ္။ ကေလးတစ္ေယာက္ အေမ မုဆိုးမ။ ပုပု ၀၀။ မၿမိဳင္စိတ္ထဲတြင္ သူ႔ ေလာက္မလွဟု ထင္ေနသည္။ ကိုေသာင္းေအး စကားပဲ ယုံေနသည္။ သုိ႔ေသာ္ ကိုေသာင္း ေအးက မလုံးကို ခုိးေျပးသြား သည္ဆုိေတာ့ မၿမိဳင္ ပါးစပ္ အေဟာင္းသား ျဖစ္က်န္ရစ္သည္။
တစ္ပတ္ေလာက္ၾကာ ေတာ့ ကိုေသာင္းေအး အိမ္ျပန္ ေရာက္လာသည္။ မလုံးေတာ့ မပါေသး။
“မၿမိဳင္ရာ ငါမွားပါတယ္ဟာ။ ေကာင္မေလးက အေဒၚနဲ႔ ေနရတာ၊ အေဒၚ့ ေယာက်္ားက ၾကည္တာ မဟုတ္ဘူး။ ကေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ဆိုလုိ႔ ငါက သနားလုိ႔ ယူလုိက္တာပါ။ မင္းေလာက္ မခ်စ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ မလုံးက သေဘာထား ႀကီးတယ္။ မမၿမိဳင္ ဆူဆူ၊ ႐ိုက္႐ိုက္ခံပါ့မယ္။ ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းဆုိ ေပါင္းပါ့ မယ္တဲ့”
ကိုေသာင္းေအးက ေလခ်ဳိေသြးသည္။
“ေအာင္မေလးေတာ္ တစ္လင္တည္း မယားႏွစ္ ေယာက္ ေပါင္းရမယ္လုိ႔ က်ဳပ္ကေတာ့ ေခြးဇာတ္ မခင္းႏုိင္ေပါင္ေတာ္”
မၿမိဳင္က ခါးခါးသီး သီး ျငင္းသည္။
“စဥ္းစားပါကြာ။ ငါတို႔မွာ ကေလးေတြ ရွိတယ္။ မင္းက ႏွစ္ေယာက္ မေပါင္းႏုိင္ရင္ ဘယ္လုိ လုပ္မလဲ။ သူ႔ အေဒၚကလည္း လက္မခံဘူး။ အိမ္ငွား ေနရေအာင္က လည္း အုံနာက ငါတို႔ ႏွစ္ေယာက္ကို အလုပ္ထုတ္ လုိက္လုိ႔ ေလာေလာဆယ္ ေငြ ရွာဖုိ႔ ခက္ေနတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီအိမ္မွာပဲ ျပန္ေနရမွာ”
“မသိဘူးေတာ္၊ က်ဳပ္ ကေတာ့ ႏွစ္ေယာက္ မေပါင္းႏုိင္ဘူး။ သူ႔ျဖတ္ရင္ျဖတ္၊ က်ဳပ္ျဖတ္ရင္ျဖတ္”
မၿမိဳင္က မာမာထန္ထန္ ေျပာေတာ့ ကိုေသာင္းေအး ေဒါသ ျဖစ္သြားသည္။ခါတိုင္း ဒီလုိမွ မေျပာဖူးဘဲ ကုိး။
“ေအာင္မာ ဒီေလာက္ ေခါင္းမာတာ ေသာင္းေအး အေၾကာင္း မသိဘူးလား”ဆိုၿပီး မၿမိဳင္ပါးကို “ျဖန္းခနဲ ျဖန္း ခနဲ”ဆင့္ကာ ႐ိုက္သည္။ မၿမိဳင္ကလည္း
“အရပ္ကတုိ႔ေရ၊ မိန္းမ ႏွစ္ေယာက္ယူတဲ့ သူက က်ဳပ္ကို ႏွိပ္စက္ ေနပါၿပီေတာ့”လုိ႔ ေအာ္သည္။
အိမ္နီးခ်င္းေတြ ေရာက္ လာၾကသည္။
“မင္းတုိ႔ ကိစၥက ဒီလုိ ေျဖရွင္းလုိ႔မရဘူး။ လူႀကီးနဲ႔ ေျဖရွင္းမွရမွာ”ဆိုၿပီး ရပ္ကြက္ ႐ုံးေခၚသြားၾကသည္။
“ကဲ ဘာျဖစ္တာလဲ” ရပ္ကြက္လူႀကီးက ေမးေတာ့ ကိုေသာင္းေအးက ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းဖုိ႔ ေျပာသည္။ မၿမိဳင္က မေပါင္းႏိုင္ ေၾကာင္း ေျပာသည္။
“ကဲ မင္းက ဒီေလာက္ ေတာင္ရွိတာ ငါ မလုံးကိုပဲ ေပါင္းမယ္ကြာ၊ မင္း အိမ္ေပၚကဆင္း”
ကိုေသာင္းေအးက မ်က္ႏွာထားနဲ႔ ေျပာသည္။ မၿမိဳင္ မ်က္ႏွာငယ္ေလး ျဖစ္သြားသည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ ကိုဖိုးေထာင္ ႐ုံးထဲေရာက္လာ သည္။ မၿမိဳင္ အားတက္သြားသည္။
“ကြာရင္ က်ဳပ္တို႔ သားအမိတစ္ေတြ အိမ္ေပၚက ဆင္းရမွာလား”
မရဲတရဲ ေမးသည္။
“ဟ ဆင္းရမွာေပါ့ဟ၊ ဒါ ငါတို႔ အိမ္ဥစၥာ။ မင္းတို႔ မဆင္းရေအာင္လုိ႔ ေျပာေနတဲ့ ဥစၥာ မင္းမွ နားမလည္ဘဲ” ကိုေသာင္းေအးက ခပ္တည္တည္ေျပာသည္။
“ဒီအိမ္က ငါ၀ယ္ထား တာကြ”
ကုိဖိုးေထာင္က ၀င္ေျပာသည္။
“ကိုဖုိးေထာင္ ၀ယ္ေပမယ့္ မိဘပုိက္ဆံနဲ႔ ၀ယ္ထားတာေလ။ က်ဳပ္ဆိုင္တယ္။ မၿမိဳင္နဲ႔ မဆုိင္ဘူး။ က်ဳပ္ လက္ထက္ပြား မဟုတ္ဘူး။ က်ဳပ္တို႔ ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္ပဲ ဆုိင္တာ”
ကိုေသာင္းေအးက ခပ္တည္တည္ ဆက္ေျပာသည္။ ကိုဖိုးေထာင္ ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္သြားသည္။
“ဥကၠ႒ႀကီး ဟုတ္လား”
“ဒါေတာ့ အေမြကိစၥ တရား႐ုံးနဲ႔ပဲ ဆုိင္တယ္ ရပ္ကြက္ ႐ုံးကေတာ့ လူမႈေရးပဲ ေျဖရွင္းႏုိင္တာ”
ရပ္ကြက္လူႀကီးက ရွင္းျပသည္။
“က်ဳပ္က သူ႔ကို မေပါင္းႏိုင္ဘူး။ အိမ္က ဆင္းသြားရမယ္ဆိုေတာ့ ဘယ္ သြားေနရမွာလဲ။ အိမ္ငွားစရာ ပုိက္ဆံလည္း မရွိဘူး”
မၿမိဳင္က ငိုမဲ့မဲ့နဲ႔ ေျပာ သည္။
ကိုဖုိးေထာင္က မၿမိဳင္ ကို ေငးၾကည့္ေနၿပီး
“က်ဳပ္ ဆုံးျဖတ္လုိက္ၿပီ။ ဘယ္သူ ဘာေျပာေျပာ ဂ႐ုမစုိက္ဘူး မၿမိဳင္”လုိ႔ေျပာ ၿပီး မၿမိဳင္ကုိ ေအာ္ေခၚလုိက္သည္။
မၿမိဳင္က မ်က္စိျပဴးၿပီး ကိုဖိုးေထာင္ကို လွမ္းၾကည့္ လုိက္သည္။ အားလုံးက လည္း ကိုဖိုးေထာင္ ဘာေျပာ မလဲလုိ႔ ေငးၾကည ့္ေနၾကသည္။ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ စကား မေျပာေသး။ ဘာေျပာမွာလဲ သိခ်င္ေနၾကသည္။ ကိုဖုိးေထာင္က စကားေျပာရန္ ေမးေၾကာႀကီးမ်ား ေထာင္ သည္အထိ အားယူလုိက္ၿပီး
“မၿမိဳင္ ဒီေခြးေကာင္ကို ကြာလုိက္။ ငါ့အခန္းမွာ နင္တို႔ သားအမိလာေန။ ငါ ကင္းတဲ သြားအိပ္မယ္”လို႔ ေျပာၿပီး ထြက္သြားသည္။
“ဟုတ္တယ္။ က်ဳပ္လည္း ျပတ္သားရမယ္။ ခ်င္းစိမ္းနဲ႔ မိႆလင္လုိေပါ့။ က်ဳပ္နဲ႔ ကိုေသာင္းေအးကို ကြာေပးပါ ဥကၠ႒ႀကီး”
မၿမိဳင္ကလည္း ရဲ၀ံ့စြာ ေျပာလုိက္သည္။
ရပ္ကြက္႐ုံးမွာ ကိုေသာင္းေအးနဲ႔ မၿမိဳင္ကြာရွင္း စာခ်ဳပ္ လုပ္ၿပီး ကိုေသာင္းေအးနဲ႔မလုံး လက္ထပ္စာခ်ဳပ္ လုပ္လုိက္ၾကသည္။
မနက္ေရာက္ေတာ့ ထုံးစံအတုိင္း မၿမိဳင္က ပဲျပဳတ္ထြက္ေရာင္းသည္။ ပဲျပဳတ္ကလည္း ေရာင္း ေကာင္းသည္။ ေခၚသူ လက္မလည္ေပ။
“မၿမိဳင္ နင္နဲ႔ကိုေသာင္း ေအး ကြာလုိက္ၿပီဆို”
“ဟုတ္ပါ့”
မၿမိဳင္က မ်က္ႏွာေမာ့ ၿပီးေျပာသည္။
“ကိုေသာင္းေအးနဲ႔ မလုံးတို႔ သားအမိ ကုိဖုိးေထာင္ အိမ္မွာပဲဆုိ၊ အတူ ေနၾကတာ ေပါ့”
“အတူမေနပါဘူး။ သူ တုိ႔က အေနာက္ခန္း အိပ္တာ။ က်ဳပ္တို႔ သားအမိက ေရွ႕ခန္း အိပ္တာ”
“ဟုိ ဟို မရွက္ဘူးလား”
“အုိ ဘာလုိ႔ ရွက္ရမွာလဲ၊ ၾကားမွာ ေစာင္ကာထားတယ္ ေလ”
မၿမိဳင္ စကားေၾကာင့္ ၾကားရသူ အေပါင္း ပါးစပ္ ေဟာင္းေလာင္း ျဖစ္က်န္ခဲ့သည္။
“ပဲျပဳတ္ေလ ေျမေတာင္ ပဲျပဳတ္၊ ႏိုင္လြန္ပဲျပဳတ္၊ ေထာပတ္ပဲျပဳတ္”
မၿမိဳင္ကေတာ့ ပဲဆက္ ေရာင္းေနလ်က္...။
written by မင္းတင္ထြဏ္း
အားလံုးကိုခ်စ္ခင္ေလးစားလွ်က္...
YKKM
YKKM
Tuesday, February 8, 2011
ေလာင္ၿမိဳက္ရွင္သန္ ပိုးဖလံေတြ
သည္ေန႔ ကြ်န္ေတာ့္ ဆရာ ခရီး ထြက္သြားၿပီ ဆိုတဲ့ အသိနဲ႔ ကြ်န္ေတာ့္ ဦးေႏွာက္ေတြ ေပါ့ပါး သြားလုိက္တာ မေျပာ ပါနဲ႔ေတာ့ဗ်ာ။
စိတ္ေတြ ၾကည္လင္လန္းဆန္း လြန္းလို႔ ေနျပည္ေတာ္ ရုပ္ရွင္ရံုမွာ ညေနပြဲ ရုပ္ရွင္ သြားၾကည့္မယ္ စိတ္ကူးထားတယ္။ သည္စိတ္ကူးေလး မိန္းမကို ေျပာျပေတာ့ သူ႔ခမ်ာ မ်က္ရည္လည္ေအာင္ ေပ်ာ္လုိ႔ အေစာႀကီး ကတည္းက ေရမိုးခ်ိဴး ၿဖီးလိမ္း၊ အလွျပင္ေနရွာတယ္။ သီခ်င္းေလး တေအးေအးနဲ႔။ ေပ်ာ္ရွာမွာေပါ့၊ ကြ်န္ေတာ့္မွာ သူမ်ားကို ကားေမာင္းပို႔ေပး ေနရတာနဲ႔ပဲ ကိုယ့္မိန္းမ သြားခ်င္ လာခ်င္မယ့္ ေနရာေလးေတြ လုိက္မပို႔ေပး အားေတာ့ဘူး ျဖစ္ခဲ့တာကိုး။ “အစ္ကိုစိုးေရ၊ “၀ါးတား”ေလးရဲ႕ ေရဘူးေလး ေရျဖည့္ၿပီး ေရခဲသတၱာထဲ ထည့္ထားေပးပါဦး။ သြားရင္ ယူဖို႔လည္း မေမ့နဲ႔ဦး။ သတိလည္း ေပးဦး” “ေအး ေအး” ေရဘူးျဖည့္ရင္း ကြ်န္ေတာ္ၿပံဳးေနမိတယ္။ သမီးက ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ေရအရမ္း ႀကိဳက္တာ။ ဟိုး အူ၀ဲ အရြယ္ ကတည္းက ပိုက္ကေလးန႔ဲ စုပ္ၿပီး ေရစက္ေလး ခ်ေပးၿပီလား ဆိုရင္ လွ်ာကေလးနဲ႔ ထိုးထိုးသိမ္းၿပီး ေရစက္ေတြကို တႁပြတ္ႁပြတ္နဲ႔ အငမ္းမရ မ်ိဳေတာ့တာ။ မိန္းမကလည္း တစ္ခ်ိန္လံုးပဲ“ အစ္ကိုေရ သမီးေလးက ေရအရမ္း ေသာက္တာပဲေတာ့္” လုိ႔ ေျပာပါမ်ားလြန္းတာနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ကပဲ အႀကံရၿပီး “၀ါးတား” (Water) လို႔ ေနာက္ေျပာင္ေခၚလုိက္တာ။ ဒါနဲ႔ပဲ ေနာက္ဆံုးေတာ့ “၀ါးတား” လုိ႔တြင္ သြားပါေလေရာ။ ဒါ့အျပင္ တိုက္ဆိုင္တာလည္း ရွိသဗ်။
သည္သမီးေလး ေမြးကတည္းက ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ မိသားစုလည္း ေရလွ်ံခဲ့တာဗ်။ စီးပြား တက္တာကို ေျပာတာ။ အမွန္ကို ေျပာရရင္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ စီးပြားတက္တာ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ ကြၽန္ေတာ့္ ဆရာ ကိုေကာင္းႀကီး စီးပြား တက္တာဗ်။ ဘာထူးလဲ အတူတူပဲေပါ့ဗ်ာ။ သူသြား ေလရာ ကားေမာင္းေလွ်ာက္ ပုိ႔ရတဲ့ ဒ႐ိုင္ဘာ ကြၽန္ေတာ္လည္း ကိုယ့္ဆရာ စီးပြား တက္မွေတာ့ ကုိယ္တက္တာနဲ႔ အတူူတူပဲေပါ့၊ မဟုတ္ဘူးလား။ ခုဆုိ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ အိမ္မွာ အိမ္ေထာင္တစ္ခု ရွိသင့္ ရွိထုိက္တဲ့ ႐ုပ္၀တၳဳ ပစၥည္းေတြလည္း အျပည့္ပဲ။ တီဗီြ၊ ဒီဗီဒီစက္၊ ေရခဲေသတၱာ အ၀တ္ေလွ်ာ္စက္...စုံေနတာ ပါပဲဗ်ာ။ ဧည့္ခန္းမွာလည္း ဆိုဖာ ဆက္တီေတြ၊ ႐ႈိးေက့စ္ လုိ႔ေခၚတဲ့ အလွျပ မွန္ဗီ႐ို ေတြနဲ႔။ မွန္ဗီ႐ို ထဲမွာလည္း ဧည့္သည္လာရင္ ခင္းက်င္းဧည့္ ခံဖုိ႔ ဧည့္ခံပစၥည္း အျပည့္အစုံ နဲ႔။ ဒါတင္က႐ိုးလား။ ေရွ႕ ႏွစ္ဆုိရင္ ငါးႏွစ္ ျပည့္ေတာ့မယ့္ သမီးကုိလည္း အပ်ံစား ေက်ာင္းကို ထားဦးမွာ။
ခုေနာက္ပုိင္း ကြၽန္ေတာ့္ကို ကြၽန္ေတာ့္ ဆရာက အယ္ရစ္ဆင္ ဟန္းဆက္ အသစ္က်ပ္ ခြၽတ္နဲ႔ ဟန္းဖုန္း တစ္လုံးေတာင္ ရက္ရက္ေရာေရာေပး ထားလုိက္ေသးတာ။ ဘာမဆုိ လုိတရ ဘ၀ပဲ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။ ဖုန္းအေၾကာင္း စဥ္းစားေနတုန္း ဖုန္းသံထျမည္လုိ႔ ကြၽန္ေတာ့္မွာ ဒိတ္ခနဲလန္႔ သြားတယ္။ နံပါတ္ကိုၾကည့္ၿပီး ပိုထိတ္သြားတယ္။ ဟုိက္ ျပႆနာပဲ၊ ဘာမ်ားအေၾကာင္း ေပၚပါလိမ့္။ ဆရာ့မိန္းမ မၾကဴဆီကဖုန္း။ အလန္႔ တၾကား “ဟဲလုိ” အသံျပဳ လုိက္ရတယ္။
“ေမာင္စိုး၊ နင့္ဆရာ ဘယ္ႏွရက္ ၾကာမယ္ ေျပာသြားလဲ”
“ဗ်ာ”
ဒါကို ကြၽန္ေတာ့္ထက္ သူက ပိုသိရမယ့္ဟာ။
“အစ္မကို ေျပာမသြား ဘူးလား”
“ေျပာပါတယ္။ ငါသိတာနဲ႔ နင္သိတာ ကိုက္မကိုက္ တမင္ေမးတာ”
“ကြၽန္ေတာ့္ကိုေတာ့ သုံးရက္ပဲလုိ႔ ေျပာသြားတာပဲ”
“ေအး ငါေျပာမယ္ ေသခ်ာနားေထာင္။ အခုခဏ ေန ငါလာခဲ့မယ္။ နင္အိမ္မွာ ပဲေစာင့္ေန။ နင့္မိန္းမ ညိဳညိဳေကာ ဘယ္မွ မသြားေစနဲ႔။ ႏွစ္ေယာက္လုံးေရွ႕မွာ ငါ စကားေျပာမယ္”
သီခ်င္းေလးတေအး ေအးနဲ႔ ၿဖီးလိမ္း ၀တ္စားၿပီး ထြက္လာတဲ့ မိန္းမကိုၾကည့္ ၿပီး ကြၽန္ေတာ္ ဘာေျပာရမွန္း မသိေအာင္ စိတ္ဆင္းရဲသြား တယ္။
“ညိဳညိဳေရ သြားပါၿပီ။ မၾကဴႀကီး အိမ္ကိုလာမယ္ တဲ့”
“ေဟာေတာ့္ အစ္ကုိ႔ ဆရာ ဟိုကိစၥပဲလား”
“ဒါပဲ ရွိတာပဲဟာ”
ႏွစ္ေယာက္သား လက္ မိႈင္ခ်လုိ႔ ေစာင့္ရေတာ့တယ္။ ေတာ္ေသးတယ္။ သမီးေလး ကို ႀကိဳတင္ မေျပာရေသး တာ။ မဟုတ္ရင္ ေျပာၿပီးမွ မသြားျဖစ္ရင္ သမီးေလး ၀ါးတားက ဂ်ီက်ေတာ့မွာ။ သူက အျပင္ အရမ္းသြားခ်င္တဲ့ ကေလး။ ေရာက္လာပါၿပီ၊ မယ္မင္းႀကီးမ မၾကဴ။ ကုပ္၀ဲ ဆံပင္တိုတိုကို ေနာက္မွာေခါင္း စည္းႀကိဳး ႐ိုး႐ုိးနဲ႔ ဖ႐ိုရိဖရဲ စည္းထားတယ္။ လုံခ်ည္ ၀တ္ထားပုံက ေလ်ာ့ရိေလ်ာ့ရဲ၊ ဘေလာက္စ္ အက်ႌက လည္ပင္းဟုိက္ၿပီး တစ္ဖက္လုိက္ တြဲက်ေနေတာ့ ခါးေအာက္နားမွာ တေစြတေစာင္း တြဲက်လုိ႔။ မထန္ထန္ေအာင္ တမင္ က်င့္ထားတဲ့ မ်က္ႏွာထား ထန္ထန္ေပၚမွာ ေနမင္းကို အခုပဲ အလုံးလုိက္ မ်ဳိထားရ သလုိ ပူျပင္းေလာက္ၿမိဳက္ေန ဟန္က သူ႔မ်က္ႏွာျပင္မွာ အတိုင္းသားေပၚလုိ႔။ သည္ ပုံစံေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ့္ ဆရာ စိတ္ကုန္မယ္ဆုိ ကုန္ခ်င္စရာ လုိ႔ မဆီမဆိုင္ ေတြးမိလုိက္ ေသးတယ္။
“အုိ မၾကဴတစ္ေယာက္ တည္းလား။ လာ လာ”
ညိဳညိဳက ညစ္ေနတဲ့ စိတ္ကို မေပၚရေလေအာင္ အစြမ္းကုန္ ျပံဳးျပထားတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းနဲ႔ ခ်ဳိခ်ဳိေလးေျပာၿပီး အိမ္ ထဲ၀င္ဖုိ႔ ဖိတ္ေခၚလုိက္တယ္ ဆုိရင္ပဲ မယ္မင္းႀကီးမ မၾကဴက ေျခေဆာင့္၀င္လာ ၿပီး တစ္ကိုယ္လုံး ျမဳပ္၀င္ မတတ္ ဆိုဖာေပၚ ဘုတ္ခနဲ၊ အိခနဲ ခပ္ေဆာင့္ေဆာင့္ ထုိင္ခ်လုိက္တယ္။ အေျခအေန မေကာင္းဘူးလုိ႔ ေတြးရင္း ကြၽန္ေတာ္ သက္ျပင္းခိုးခ်မိတယ္။
“နင့္ဆရာ ဘယ္သူနဲ႔ ခရီးသြားတာလဲ”
ခက္တာပဲ။ အဲဒါ ဘယ္ေျပာလုိ႔ ျဖစ္မလဲ။ ဆရာသမားက ကြၽန္ေတာ့္ကို ျပန္လာရင္ အီးဗီဒီ ၀ယ္ေပးမယ္၊ မင္း ႀကိဳက္တာ ၾကည့္ထားလုိ႔ အေသအခ်ာ မွာၿပီး ႏႈတ္ပိတ္ခဲ့တာ။
“ဆရာသိုက္လည္း ပါတယ္။ ဆရာမိုးလည္း ပါတယ္။ ခါတိုင္း သြားေနက် လူေတြပါ အစ္မ”
“ခင္လဲ့ခ်ဳိဦးေရာ ပါ လား”
“အစ္မကလည္း မပါ ပါဘူး”
ကြၽန္ေတာ္ ေျဗာင္လိမ္ ရေတာ့တယ္။ ေျပာရင္းက တစ္လက္စတည္း ညိဳညိဳ႕ ဘက္လည္း လွည့္ၾကည့္ၿပီး အရိပ္အကဲ ျပရေသးတယ္။ ညိဳညိဳကလည္း ပါးနပ္ပါ တယ္။
“မပါဘူး အစ္မ။ ကြၽန္မ သိတယ္”
ညိဳညိဳ႕ခမ်ာလည္း ကြၽန္ေတာ္နဲ႔အတူ ေျဗာင္လိမ္၊ ေျဗာင္“က”ရပါမ်ားလုိ႔ အေရ ထူေနပါၿပီ။
“အဲဒီမိန္းမ ကုမၸဏီကိုလည္း မလာဘူး။ သူ႔အိမ္မွာလည္း ရွိပုံမရဘူး”
“ကြၽန္မ မလဲ့အိမ္ကို ေမးေပးရမလား အစ္မ”
“အမေလးေလး ေၾကာက္လြန္းလုိ႔။ သူ႔အိမ္က ဟာေတြကလည္း အကဲဆတ္တယ္။ ငါက ဘယ္လုိဘယ္ညာနဲ႔ မယုံသကၤာ ေမးပါတယ္၊ ျမန္းပါတယ္ ဆုိၿပီး ခ်က္ခ်င္း ခင္လဲ့ခ်ဳိဦးကို သံေတာ္ဦး တင္တာ။ ၿပီးရင္ အဲဒီမိန္းမ က ကိုေကာင္းႀကီးကို တစ္ စိတ္တစ္အိတ္လုပ္ၿပီး ခြၽန္ဦး မွာ။ နင့္ဆရာကလည္း သူ႔ဟာ မခြၽန္တိုင္း ထထတြန္ မယ့္ၾကက္ဖ။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ နင္တုိ႔ ငါတုိ႔ပဲ အတြန္ခံ ရမွာ။ ေၾကာက္လြန္းလို႔၊ ေၾကာက္လြန္းလုိ႔”
ညိဳညိဳက “အေအးသြား လုပ္လုိက္ဦးမယ္ အစ္မ”ဆုိ ၿပီး အသာကေလး ေခတၱခဏ စေတးေရွာင္ ထြက္သြားတယ္။ မၾကဴ ရင္ဖြင့္သမွ် ကြၽန္ေတာ္ ဒိုင္ခံ နားေထာင္ရ ဦးေတာ့မွာ။ ထုံးစံအတုိင္း ခင္လဲ့ခ်ဳိဦး တစ္ေယာက္ နယ္ကေန စုတ္တိစုတ္ဖတ္ ပုံစံနဲ႔ ကုမၸဏီမွာ အလုပ္ လာေလွ်ာက္ပုံ၊ အဲဒီ ေနာက္ တစ္ဆင့္ၿပီး တစ္ဆင့္ ေသြး႐ိုးသား႐ိုး ရာထူး တက္တာမ်ဳိး မဟုတ္ဘဲ သူ႔လင္ေတာ္ေမာင္ ကုိေကာင္းႀကီးကို အပုိင္ ခိုးခ်ိတ္ၿပီး မန္ေနဂ်င္း ဒါ႐ိုက္တာ ရာထူး ရသြားပုံ၊ ေနာက္ဆုံး သူက ကုမၸဏီမွာ လူသိရွင္ၾကား သူေဌးကေတာ္ ဂုိက္ဖမ္းေနပုံ၊ စုံစီနဖာ သြယ္တန္း ခ်ိတ္ဆက္ ေျပာပါေတာ့ တယ္။ ကြၽန္ေတာ္ေျပာပစ္ လုိက္ခ်င္တာမွ အာကို ယား ေနတာပဲ။
“ခင္ဗ်ားသိတာ နည္းေသးတယ္။ မလ့ဲက သူေဌး ကေတာ္ဂိုက္ ဖမ္းေနတာ မဟုတ္ဘူး။ သူေဌးမ ဂိုက္ဖမ္း ေနတာဗ်။ ခင္ဗ်ားေယာက်္ား ကုိေကာင္းႀကီးက သူ႔မန္ေနဂ်ာ၊ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ကြယ္ရာမွာ သူက ဒီလုိဇာတ္ ကေနတာ”လို႔ ေပါ့။ အျဖစ္မွန္ကုိ သာသိရင္ မၾကဴ ရင္က်ဳိးမွာ။
“ရွင့္ဆရာ ကိုေကာင္း လည္၀ယ္ပါးနပ္တယ္ ဆိုတာ မလဲ့ အိပ္ေနသေလာက္ပဲ ရွိတာ ကုိစုိးရဲ႕။ ယုံလား”လုိ႔ ရင္ေကာ့မ်က္စ ခ်ီၿပီး ေျပာဖူး ထားတဲ့ ခင္လဲ့ခ်ဳိဦး ပုံစံေတြ ကို ကြၽန္ေတာ္က အခါခါ ျမင္ဖူးၿပီးသား။ ဒါေပမယ့္ မလဲ့က ဒီလုိ ေျပာပါတယ္ ဆုိၿပီး ကြၽန္ေတာ္ ဆရာ့ေရွ႕ ဖြင့္ခ်လုိ႔ ျဖစ္မလား။ အား... ႀကိဳးေတြ လိမ္႐ႈပ္ၿပီး အားလုံးေရွာ့ခ္ ႐ိုက္ကုန္မွာေပါ့။ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ ညိဳညိဳကေတာ့ မၾကဴခုလုိ လာေျပာလည္း “ဟုတ္တာေပါ့ ဟုတ္တာေပါ့”ဆုိၿပီး ေထာက္ခံ နားေထာင္ေပးလုိက္ ႐ုံပဲ။ မလဲ့ လာေျပာရင္လည္း “ဟုတ္တာေပါ့ ဟုတ္တာေပါ့” ဆိုၿပီး ေထာက္ခံနားေထာင္ ေပးလုိက္တာပဲ။ ပါးစပ္က ဘာတစ္ခြန္းမွ မဟ၀ံ့ဘူး။ ဟမိတာနဲ႔ ကိုယ့္လည္ပင္း ကုိယ္ႀကိဳးကြင္း စြပ္သလုိ ျဖစ္ၿပီပဲ။ မလြယ္ဘူးဗ်။ ေလွနံ ႏွစ္ဖက္နင္းထားတဲ့ ဆရာ သမားရဲ႕တပည့္ ျဖစ္ေနေတာ့လည္း အႀကီးဘက္က လာ ေျပာလည္း “ရက္စ္”၊ အငယ္ ဘက္က လာေျပာလည္း“ရက္စ္” လုပ္ရေတာ့တာေပါ့။ “ႏိုး”လုိ႔ ေခါင္းခါျငင္း ဆန္လုိက္မိတဲ့ ေန႔ဟာ ေမာင္စိုးတုိ႔ တစ္မိသားစုလုံး ေခါင္းနဲ႔ကိုယ္ အိုးစားကြဲ အစိတ္စိတ္ အႁမႊာႁမႊာ ေၾကမြတဲ့ေန႔ပဲ။
အေအးတစ္က်ဳိက္ ေသာက္လုိက္၊ အျဖစ္သနစ္ တစ္ခု ေျပာလုိက္နဲ႔ ေျပာလုိ႔ ၀သြားတဲ့ အခါ မၾကဴျပန္ သြားတယ္။ ထမျပန္ခင္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ညစာ စပယ္္ ရွယ္ ၀ယ္စားဖုိ႔ ပုိက္ဆံေတြ တစ္ထပ္ႀကီး ညိဳညိဳ႕လက္ထဲ ထည့္သြားေလရဲ႕။ ညိဳညိဳက ပုိက္ဆံေတြကို တစ္ရြက္ၿပီး တစ္ရြက္ ေရတြက္ရင္းနဲ႔ “တစ္ နာရီေလာက္ ပုတ္သင္ညိဳ လုပ္႐ုံနဲ႔ ဒီေလာက္ ရတာဆိုေတာ့လည္း မဆိုးပါဘူး။ ေနာ့ အစ္ကိုစုိး”လုိ႔ လွမ္းေျပာတယ္။ ေသခ်ာတယ္၊ ဒါကို သူ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ႀကီး ေျပာလုိက္တာ မဟုတ္ဘူး။ ခပ္ရြ႕ဲ ရြဲ႕ ေျပာလိုက္တာ။ ကြၽန္ေတာ္ကလည္း ေလသံ ခပ္ျဖည္း ျဖည္းနဲ႔ “ဒါေပါ့ ဒါေပါ့”လုိ႔ အလုိက္သင့္ ေျပာလုိက္ရတယ္။ မၾကဴက “ညစာကို ေကာင္းပိုဆိုင္က ၀ယ္စားလုိက္ၾက”လုိ႔ ပိုက္ဆံေတြေပး တုန္းက ေသခ်ာ မွာသြားခဲ့ေပ မယ့္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔သူ႔စကား အတုိင္း ၀ယ္မစားျဖစ္ဘူး။ ႐ုပ္ရွင္လည္း သြားမၾကည့္ ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ေငြစကၠဴ တစ္ထပ္ႀကီး ကိုင္ၿပီး ဘာလုပ္ရ မွန္းမသိတဲ့ စိတ္ေတြနဲ႔ ေၾကာင္စီစီ ျဖစ္က်န္ခဲ့တယ္။ ရင္ထဲ တင္းက်ပ္ေနလုိ႔ စားပြဲမွာ ညစာဘယ္လို ဘယ္ပုံထုိင္စား ျဖစ္သြားမွန္းေတာင္ မသိဘူး။ “၀ါးတားေလး” ဗိုက္တင္းၿပီး အိပ္ေပ်ာ္ သြားခ်ိန္မွာ တီဗီြေရွ႕ ထိုင္ေပၚလာသမွ် အ႐ုပ္ေတြ ေငးၾကည့္ရင္းနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ ညိဳညိဳစကား ေျပာျဖစ္တယ္။ ညိဳညိဳ ေမးလာတဲ့ ေမးခြန္း ကေန စကားေတြ ဆက္ေျပာ ျဖစ္သြားတာ။
“အစ္ကုိ႔ ဆရာ ကလည္း မၾကဴကို ဘာလုိ႔ မယူ ရတာလဲ မသိပါဘူး။ ယူလုိက္ရင္ ၿပီးၿပီ”
“ဟဲ့ မၾကဴဘက္က အမ်ဳိးေတြ မ်ားတယ္။ မယူဘဲ နဲ႔ေတာင္ အမ်ဳိးေတြက ေျခခ်င္းလိမ္ေအာင္ တက္လုိက္ ဆင္းလုိက္နဲ႔”
“အင္းေလ မယူလည္း ဒီလုိ အေျခအေန ကြၽံေနမွေတာ့ ယူၿပီး တရား၀င္ ေပးကမ္း ေထာက္ပံ့တာက ပုိၿပီး မဂၤလာ မရွိေပဘူးလား”
“ငါ့ဆရာက တစ္ကိုယ္ေတာ္ လြတ္လြတ္ကင္းကင္း ေနခ်င္တာ။ ေျပာရရင္ အတၱ သိပ္ႀကီးတာ။ သူ႔ေဆြမ်ဳိးေတာင္ သူကင္းကင္းေနတာ ၾကည့္ပါလား။ အေႏွာင္အဖြဲ႕နဲ႔ ေျခခ်ဳပ္မိမယ့္ ဘ၀ကို သူ မႀကိဳက္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္ မၾကဴကုိ ညီမ ၀မ္းကြဲလုိ႔ စကတည္းက အလုပ္ထဲမွာ ေၾကညာထားတာသာ ၾကည့္ေတာ့။ သူဘယ္ေတာ့မွ ယူမွာ မဟုတ္ဘူး”
“မၾကဴက ဆရာ့ညီမ ၀မ္းကြဲလုိ႔ သူမ်ားေတြကေရာ ယုံၾကလုိ႔လား”
“ဘယ္ယုံပါ့မလဲ။ ဒီလုိပါပဲ ေရွ႕မွာေတာ့ အားလုံးက တဟဲဟဲနဲ႔ ျပံဳးရယ္ဖုံးဖိ အလိုက္တသိ ေနၾကတာပဲ။ ကြယ္ရာက်မွသာ ခြက္ခြက္ လန္ေအာင္ လွန္ၾကတြယ္ၾက နဲ႔ ငယ္က်ဳိးငယ္နာ ေဖာ္ေတာ့တာ။ ၀န္ထမ္းေတြက ဒီေလာက္ မဟုတ္လွဘူး။ ဆရာ ရယ္၊ မၾကဴရယ္၊ မလဲ့ရယ္ တစ္ေယာက္တစ္ျပန္ ကြယ္ တာနဲ႔ တြယ္တြယ္ ေနၾကတာက ပိုအ႐ုပ္ဆိုးတာ။ သူတုိ႔ ဟာသူတုိ႔ တြယ္ေနတာနဲ႔ပဲ ၀န္ထမ္းေတြ သိကုန္တာ မ်ားပါတယ္”
“မၾကဴလည္း သနားပါတယ္။ ၀န္ထမ္ းအေခ်ာအလွ ေလး အသစ္ ေရာက္လာရင္ သူ႔ ေမာင္ေတာ္ ဆရာေကာင္း ႀကီးနဲ႔ ၿငိမွာစိုးလုိ႔ အလုပ္ထဲ မျမဲရေလေအာင္ အမ်ဳိးမ်ဳိး အေႏွာင့္အယွက္ျပဳ၊ အလုပ္က ထြက္ေျပးေအာင္ တုိက္ခိုက္ ရနဲ႔ အပြဲပြဲႏႊဲ ေအာင္လံထူႏုိင္ ခဲ့သမွ် အခုမလဲ့ ဆုိတဲ့ ကေလး ႏွစ္ေယာက္ အေမနဲ႔က်မွ ခံရ ေတာ့တာပဲ။ မလဲ့က ေတာ္ေတာ္ လည္မယ့္ပုံေနာ္”
“ဘယ္လုိ၊ အစ္ကိုလည္း မေျပာဖူးဘဲနဲ႔။ ဘာလုိ႔ ဒီေလာက္ထိ သိေနတာလဲ”
“အစ္ကိုစုိးကလည္း တစ္ခါတစ္ခါ အစ္ကို႔ကို လာေစာင့္ပါေရာလား။ အဲဒီမွာ ၀န္ထမ္း တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႔ ထုိင္စကား ေျပာျဖစ္ရင္းနဲ႔ သိလာတာေပါ့”
“သတိလည္းထားဦး။ သူမ်ားေျပာတာပဲ နားေထာင္၊ ကုိယ္ဘာမွစြက္ဖက္ၿပီး မေျပာမိေစနဲ႕”
“အစ္ကုိ႔ မိန္းမပါ။ အစ္ကို ႏႈတ္လုံသေလာက္ လုံႏိုင္ပါေသးတယ္”
ညိဳညိဳရဲ႕ အဲဒီစကားကို ကြၽန္ေတာ္ ဘ၀င္မက်ျဖစ္သြား တယ္။ သေဘာက ကြၽန္ေတာ္ ႏႈတ္လုံသေရြ႕ သူကလည္းေစာင့္ ထိန္းမယ္ေပါ့။ ကြၽန္ေတာ္ မလုံတဲ့ ေန႔သူလည္း...။ ဟာ ကြၽန္ေတာ္ ေခါင္းနားပန္းႀကီး သြားတယ္။ သူ႔ကို ကြၽန္ေတာ့္ေနာက္ ကုမၸဏီကို ေနာက္ မလာခိုင္းေတာ့ဘူး။ ဒါ့ထက္ ပုိၿပီး သိကုန္ရင္ မလြယ္ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္မရွိတုန္းမ်ား မၾကဴ ဒါမွမဟုတ္ မလဲ့က တစ္ ေယာက္တည္းေရာက္ခ်လာၿပီး လွည့္ပတ္အစ္ေအာက္ ေမး ျမန္းစုံစမ္းမွ ခက္ရခ်ည္ရဲ႕။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ သူတို႔သုံးေယာက္မွာ ကြၽန္ေတာ့္ဆရာ ကိုေကာင္းစကားပဲ မွားမွား မွန္မွန္ ေထာက္ခံ ေပးရမွာပဲ။ သူက ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕အဓိက အေရးပါတဲ့ သူေဌးကိုး။
ေထာက္ခံေပး႐ုံ မကပါ ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္ လူ ၾကမ္းအျဖစ္ သူ႔ဇာတ္ထဲ ၀င္ ၀င္ကရတာေတာင္ ရွိေသး တယ္။ လူၾကမ္းအျဖစ္ ၀င္က ရင္းနဲ႔ မ်က္ရည္၀ဲရတဲ့ အျဖစ္ေတာင္ ၾကံဳဖူးေသးတယ္။
လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ့္ငါးႏွစ္ ေလာက္ကေပါ့ဗ်ာ။
“ဂ်က္စမင္” အေအး ခန္း ျဗဴတီးစလြန္းရဲ႕ ဆလိုက္ တံခါးေလးကို ေဘးတုိက္ အသာေလး တြန္းေရႊ႕ၿပီး ကြၽန္ေတာ္ ၀င္လိုက္တယ္ ဆုိရင္ပဲ ထုိင္ခုံေပၚက မိန္းကေလးတစ္ဦးကို ဆံပင္ ညႇပ္ေပးေနတဲ့ “စံပယ္”က လက္ထဲက ကတ္ေၾကးလြတ္ က်သြားမတတ္ ဆတ္ခနဲတုန္ သြားၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ကိုေမွ်ာ္လင့္ တႀကီး မ်က္လုံးေလးေတြနဲ႔ လည္ျပန္ၾကည့္တယ္။ မၾကာခင္ မိႈင္းမိႈင္းထ ေ၀ရီျပာ သြားေတာ့မယ့္ မ်က္လုံးေလး ေတြကို အားတုံ႕အားနာ ျဖစ္ မိေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္လည္း ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ဘူး။ ကြၽန္ေတာ္က ကြၽန္ေတာ့္ဆရာ ေစခုိင္း ၫႊန္ၾကားသမွ် တစ္သေ၀မတိမ္း လုပ္ေဆာင္ ေပးရတဲ့လူ။
“ခဏေလးေစာင့္ပါ အစ္ကိုစုိး”
စံပယ္ရ႕ဲ ခဏေလး ဆုိတာ လူရွင္းတဲ့ အထိ အခ်ိန္ ကိုေျပာတာ။ ကြၽန္ေတာ့္မွာက အဲဒီေလာက္ထိ အခ်ိန္မရဘူး။ ဟင့္အင္း၊ မရတာ မဟုတ္ဘူး။ ျပတ္ျပတ္လုပ္၊ ခ်က္ခ်င္း ျပန္လာလုိ႔ ကြၽန္ေတာ့္ ဆရာက ယတိျပတ္ မွာလုိက္တာ။ ေခါင္းနည္းနည္း ငု႔ံၿပီး ကုပ္သားေပၚက ဆံပင္ေလး ေတြအညႇပ္ခံေနတဲ့ ထိုင္ခုံေပၚ က မိန္းကေလးက မွန္သား ျပင္ထဲကေနၿပီး ကြၽန္ေတာ္ တို႔ႏွစ္ဦးရဲ႕ ပတ္သက္မႈအေန အထားကို မသိမသာေလး မ်က္လုံး လွန္ၾကည့္လုိ႔ အကဲ ခတ္ေနပါတယ္။ စိန္ရတနာ လမ္းထဲက ရပ္ကြက္ဆန္တဲ့ ဆုိင္ကေလးထဲ ေရာက္ခဲ့မွေတာ့ ရပ္ကြက္ ဆန္ဆန္ပဲ စပ္စုခံရမွာ သဘာ၀ပဲေပါ့။သည္ဆိုင္ေလးကို (ကြၽန္ေတာ့္ အတြက္ မဟုတ္ဘဲ) ေရာက္ရပါ မ်ားလြန္းလုိ႔ ဒါေတြကို ကြၽန္ေတာ္ ခံႏုိင္ရည္ ရွိေနပါ ၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္ ခံႏုိင္ရည္ မရွိမွာက စံပယ္ရဲ႕မ်က္လုံးေလး ေတြ ျဖဴေဖ်ာ ့အားနည္းသြား မွာ..။
“မစံပယ္ သြားခ်င္သြားေလ။ ကြၽန္မ ဆက္လုပ္လုိက္မယ္”
အကူ မိန္းကေလးက အလုိက္တသိ ေျပာလာတဲ့အခါ စံပယ္က အျပင္ထြက္ဖုိ႔ အသင့္ အေနအထား ျဖစ္သြားတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ထုိင္ရာက ထၿပီး ဆိုင္အျပင္ဘက္ကုိ အရင္ထြက္ခဲ့တယ္။ ဆုိင္နဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ ရပ္ထားခဲ့ တဲ့ ကားဆီ ေလွ်ာက္ခဲ့ၿပီး ကားထဲ ၀င္ထုိင္လုိက္တယ္။ ေနာက္က လုိက္လာတဲ့ စံပယ္က အခါတုိင္းလုိပဲ ကား ေနာက္ခန္းတံခါးကို ဖြင့္ၿပီး ၀င္ထုိင္လုိက္တယ္။ သည္ေန႔ေတာ့ သူ႔ကို ကြၽန္ေတာ္ ခါတုိင္းလုိ ခါတိုင္းသြားဖူး ေနက်ေနရာ တစ္ေနရာဆီကို ပုိ႔ေပးျဖစ္မွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ သူ႔ကို တစ္ခ်က္လွည့္ ၾကည့္လုိက္ၿပီး ေဘးခုံေပၚက စကၠဴထုပ္ေလး တစ္ထုပ္ကို ညင္ညင္သာသာေလးပဲ သူ႔ဆီ ကမ္းေပးလုိက္တယ္။ ေယာင္ နနပုံစံနဲ႔ လွမ္းယူၿပီး တုန္ခိုက္တဲ့ အသံေလးနဲ႔ သူေျပာလာပါတယ္။
“အစ္ကုိစိုး ဒါ...ဒါ”
“ကြၽန္ေတာ့္ဆရာ ႏိုင္ငံျခား ထြက္သြားၿပီ”
အမွန္က ဘယ္မွ မသြားဘူး။ သူ႔အိမ္ထဲမွာပဲ သူ႔မိန္းမ မၾကဴနဲ႔ ေန႔လယ္စာ စားေကာင္းစားေနမွာ။ သူေျပာခိုင္းသလုိပဲ ကြၽန္ေတာ္ ေျပာရ တာပါ။ ကြၽန္ေတာ္ သက္ျပင္းေတြ မႈတ္မႈတ္ ထုတ္ေနမိတယ္။ သူ သူ ဒီမိန္းကေလး ထိန္းမႏိုင္ သိမ္းမရ ငိုခ်လုိက္ ေလမလား၊ ဘယ္လုိတုံ႕ျပန္ ေလမလဲ။ အသိမဲ့စြာ တစ္ခုခု ဆိုးဆုိး၀ါး၀ါး တုံ႕ျပန္လာခဲ့ရင္ ကြၽန္ေတာ္ ဘယ္လုိ ေျဖရွင္းေပးရပါ့။ ထိတ္ထိတ္ လန္႔လန္႔ေတြးရင္း စံပယ္ကို ေနာက္ၾကည့္မွန္ထဲကေန ခုိးၾကည့္လုိက္တယ္။ ေဟာ ဗ်ာ..။
အိတ္ထဲက ေငြေတြကို ထုတ္ယူၿပီး ခပ္သြက္သြက္ ေရတြက္ေနတဲ့ စံပယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာက တည္တည္ထန္ထန္။ ဘာမွ ပုံေဖာ္ခန္႔မွန္းလုိ႔ မရတဲ့မ်က္ႏွာ။ သည္မ်က္ႏွာ ကို အရင္က တစ္ခါမွ ကြၽန္ေတာ္ မေတြ႕ဖူးဘူး။
“ဒါ ဘာအတြက္ေပး တာတဲ့လဲ။ မီးဖြား စရိတ္လား၊ ဖ်က္ဆီးဖုိ႔ စရိတ္လား။ တစ္သက္စာ ႏႈတ္ပိတ္စရိတ္လား။ ကြၽန္မ သူ႔ကို ေမးခ်င္တယ္ အစ္ကုိစုိး”
“ကြၽန္ေတာ့္ဆရာ ႏိုင္ငံ ျခားထြက္သြား...”
“ကြၽန္မ သိတယ္၊ သူ ဒီရန္ကုန္မွာပဲ ရွိတယ္”
ကြၽန္ေတာ္ဘာမွ မေျပာ တတ္ေတာ့ဘူး။
“ေဆာရီး အစ္ကုိစိုး။ အစ္ကိုစုိးကို ကြၽန္မ ေလသံ မမာသင့္ဘူး။ ဘာမွမွ မဆိုင္တာေနာ္”
စံပယ္က ေလသံေပ်ာ့ သြားတယ္။ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔ ကြၽန္ေတာ့္ဆရာကို ခြဲျခားျမင္ ေပးဟန္ရွိပါတယ္။ ဒုကၡ ေရာက္ေနတဲ့ ႏွမေလးတစ္ ေယာက္ကို ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ တဲ့ မ်က္လုံးေတြနဲ႔ ေပၾကည့္ ေနရသလုိ၊ လက္ေျခေတြ ငုံးတိ ျပတ္ေတာက္ေနတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ေရွ႕ လူတစ္ေယာက္ ဗိုင္းခနဲ လာေခ်ာ္လဲသလုိ ဘာမွ မတတ္ႏုိင္တဲ့ ကြၽန္ေတာ္ တကယ္ပဲ ရင္ထဲ နင့္ေနပါတယ္။
“ဆိုးေတာ့ မဆုိးပါဘူး။ငါးသိန္းဆုိတဲ့ ေငြက ကြၽန္မ အတြက္ တစ္ခါမွ အိပ္မက္ မမက္ဖူးတဲ့ေငြ၊ နည္းမွ မနည္းတာ”
နားထဲမွာ “ဘာမွ အပို မလုပ္နဲ႔။ ယတိျပတ္ျဖတ္၊ ခ်က္ခ်င္းျပန္လာ” ဆိုတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ဆရာရဲ႕ အသံျပာ အစ္အစ္ႀကီးက ထပ္တလဲလဲ ဆူလာတယ္။
“ကြၽန္မ ဒါကို ယူသင့္ လား ဟင္ အစ္ကိုစုိး”
ႏွမေလးတစ္ေယာက္ က အစ္ကိုတစ္ေယာက္ကို အားကိုးတႀကီး ခုိတြယ္ေမး လုိက္သလိုမ်ဳိး၊ မထင္မွတ္ တဲ့ ေမးခြန္း။ ဟီ႐ိုရွီးမား ၿမိဳ႕ကေလးအေပၚ အဏုျမဴ ဗုံးၾကဲခ်ခံလုိက္ရသလုိ...။ ကြၽန္ေတာ္လိပ္ျပာ လြင့္သြား တယ္။ ယူလုိက္ေပါ့၊ သုံးရတာ ေပါ့လုိ႔ ေပါ့ျပက္ျပက္ေျပာ လုိက္ရမလား။ မယူနဲ႔၊ မသန္႔ စင္တဲ့ေငြေတြ၊ လႊင့္ပစ္လုိက္၊ မယူနဲ႔လုိ႔ တားျမစ္လုိက္ရ မလား။ ေလာေလာဆယ္ ဒါ့ ထက္အဆမတန္ မ်ားျပားတဲ့ ေငြစကၠဴေတြ ကြၽန္ေတာ့္ဘ၀ ထဲမွာ အထပ္ထပ္သုိေလွာင္ ခဲ့ၿပီးၿပီ။ ကြၽန္ေတာ္ဟာ ဆရာ သမားသြားလုိရာ မိုင္ကုန္ ေျပးေမာင္းပုိ႔ရတဲ့ ဒ႐ိုင္ဘာ တစ္ေယာက္ပါ။ တစ္နည္း အားျဖင့္ သူ႔စိတ္ေတြ စိုင္းလုိ ရာ...တာ၀န္သိသိ သစၥာရွိရွိ၊ ပုိ႔ေဆာင္ ေပးေနရတဲ့ လူယုံ ေတာ္ႀကီးပါ။
“ကြၽန္မ သိတယ္၊ အစ္ကိုစုိး ကြၽန္မကို ယူေစခ်င္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ဟုတ တယ္ မဟုတ္လား”
သည္စကား တစ္ခြန္းက ကြၽန္ေတာ့္ကို အခါခါ လိပ္ျပာ လြင့္ေစခဲ့တယ္။
“ဒီေငြကို ကြၽန္မယူမယ္။ ဒီကေလးကို ကြၽန္မေမြးမယ္။ ေကာင္းေကာင္း ျပဳစု ပ်ဳိးေထာင္မယ္။ ကေလးသိ နားလည္တဲ့ အခ်ိန္ေရာက္ရင္ သူ႔အေဖ ဘယ္သူျဖစ္တယ္ ဆုိတာ ေအးေအးေဆးေဆး အခ်ိန္ယူ ေျပာျပမယ္။ အေမ ကို အျပစ္ဆုိခ်င္ရင္လည္း ဆုိ၊ ကြၽန္မ ေခါင္းငုံ႕ခံမယ္။ ဘာေတြ ဘယ္လုိျဖစ္ပ်က္ခဲ့တယ္ ဆိုတာ အားလုံး အမွန္အတိုင္း ပဲေျပာျပမယ္။ သူသေဘာ ေပါက္လက္ခံတဲ့ အထိ၊ ၿပီးရင္ သူ႔အေဖနဲ႕ေတြ႕ရဖုိ႔ သူ႔ကို ရွင့္ဆရာအနား မေရာက္ ေရာက္ေအာင္ပို႔မယ္။ ျမန္မာျပည္က က်ဥ္းက်ဥ္းေလးပါ။ သူေအာင္ျမင္ ေက်ာ္ၾကားေလေလ၊ သူ႔ကမၻာက ပုိၿပီးက်ဥ္း ေျမာင္းေလေလ၊ ကြၽန္မသူ႔ကို ရွာဖို႔ပုိၿပီး လြယ္ကူေလေလပဲ။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔ကို လွ်မ္းလွ်မ္း ေတာက္ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ ၾကားတဲ့ စီးပြားေရး သမားျဖစ္ ဖုိ႔ပဲ ကြၽန္မ ေမွ်ာ္လင့္တယ္။ ကြၽန္မရဲ႕ကေလးဟာ အမွန္ကို ရင္ဆိုင္ၿပီး ရဲရဲ ႀကီးျပင္းလာ ႏုိင္တဲ့ ကေလး ျဖစ္ေစရမယ္။ သမီးျဖစ္ျဖစ္ သားျဖစ္ျဖစ္ သူ႔အေဖ သူ႔အေမရဲ႕ အမွား အရိပ္ေတြနဲ႔ ပိန္းပိတ္ၿပီး သိမ္ငယ္ မေနေစရဘူး။ ပညာ တတ္ၿပီး သူ႔ဘ၀ကို သူသိကၡာ ရွိရွိ ေမာင္းႏွင္ႏိုင္ရမယ္”
လြင့္ေနတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ လိပ္ျပာဟာ စံပယ္ရဲ႕ေျခဖ၀ါး ေအာက္ တိုး၀င္သြားတယ္။ ကြၽန္ေတာ္စံပယ္ကို လူမသိ သူမသိ ဦးၫႊတ္လုိက္ပါတယ္။
“သူ႔မွာ မၾကဴရွိတယ္ ဆိုတာ ကြၽန္မ တကယ္ မသိ ခဲ့တာပါ အစ္ကိုစုိး။ ကြၽန္မ သိတာက သူ႔မိဘေတြ သေဘာတူတဲ့ ခ်ဳိင္းနီးစ္စပ္ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးနဲ႔ အိမ္ ေထာင္ျပဳဖူးတယ္။ ေနာက္ကြဲ သြားၿပီး အဲဒီ မိန္းမက တ႐ုတ္ ျပည္အၿပီး ထြက္သြားခဲ့တယ္။ သူက တစ္ကိုယ္ေရ အထီးက်န္ေနတဲ့ လူၿပိဳသုိးႀကီးေပါ့။ ဒါ ကြၽန္မသိတာ အကုန္ပဲ”
႐ိုးအီေနတဲ့ ဇာတ္လမ္း။ လူေတြကို သူဒီလုိ ေျပာျပ တတ္တယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ဆရာ ရဲ႕မိန္းမကို လူေတြက မျမင္ ဖူးပါဘဲနဲ႔ စီးပြားရွာဖုိ႔ပဲသိတဲ့ မိန္းမၾကမ္းႀကီးအျဖစ္ စက္ ဆုပ္ခဲ့ၾကၿပီးၿပီ။ မွင္ေမာင္း ေကာင္းလြန္းတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ ဆရာက ဒီဇာတ္လမ္းထဲမွာ သနားစရာ သုိးသူငယ္ေလး ေပါ့။ ၿပီးရင္လာဦးမယ္။ ၀ါသနာအရ သူရွာေဖြစု ေဆာင္းထားတဲ့ စာအုပ္ေတြ၊ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ေတြကို အဲသည္ မိန္းမက ရန္ျဖစ္ၾကတဲ့ အခါတုိင္း “ကြၽန္မစီးတဲ့ ဖိနပ္ တစ္ရန္ေလာက္ေတာင္ တန္ဖိုး မရွိတဲ့ပစၥည္းေတြ”လို႔ ေျပာၿပီး လႊင့္ပစ္သတဲ့။ သူ႔၀ါသနာကို အထင္မႀကီး၊ အေလးမထားတဲ့ မိန္းမဆုိၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ ဆရာက ကြာရွင္း လုိက္ေရာတဲ့။ သူနဲ႔ ပတ္သက္ရာ ပတ္သက္ေၾကာင္း လူေတြ (အထူး သျဖင့္ မိန္းမေတြ)ကို တ႐ိႈက္ မက္မက္ ေျပာျပေနက် ပုံျပင္ တစ္ပုဒ္ေပါ့။
ၾကားၾကားသမွ် လူေတြကေတာ့ စုတ္ကေလးသပ္၊ မ်က္လုံးေလး ကလယ္ကလယ္နဲ႔ ကြၽန္ေတာ့္ ဆရာအေပၚ က႐ုဏာ သက္၀င္ၾကပါေလေရာ။ အမွန္ကို ဆုိရရင္ ကြၽန္ေတာ့္ ဆရာမွာ လက္တန္း ေျပာေနက် က်ပန္း ပုံျပင္ေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ သူ႔ေရွ႕မွာ ထုိင္ေနတဲ့ လူအေပၚ မူတည္ၿပီး တစ္ေယာက္ကို ပုံျပင္တစ္မ်ဳိး။ ၾကာေတာ့ ဒီေလာက္ အတြင္းသိ၊ အစင္းသိ အနီးဆုံးမွာ အၾကာဆုံး ရွိခဲ့တဲ့ ကြၽန္ေတာ္ေတာင္ ဘယ္ပုံျပင္က အမွန္ဆုိတာ မသိေတာ့ဘူး။ မ်က္စိေတြလည္ ကုန္ေရာ။ ကြၽန္ေတာ့္ အမ်ဳိးသမီး ညိဳညိဳက တစ္ခါ တစ္ခါ သူ႔ဘာသာသူ အေတြး စပ္မိလုိ႔ ထထေမးၿပီ ဆုိရင္ ကြၽန္ေတာ္လည္း တစ္ခါေမး တစ္မ်ဳိး ေျပာမိေရာ။ “ဟင္ အစ္ကို ဟုိတစ္ခါ ေျပာတုန္းက ဒီလုိ မဟုတ္ပါဘူး” လုိ႔ စကားေထာက္ရင္ “သိဘူးကြာ။ ငါ အျပင္ သြားဦးမယ္” ဆုိၿပီး ကြၽန္ေတာ္ သူ႔အနားက လစ္ထြက္ သြားရေတာ့တာပဲ။
ကြၽန္ေတာ့္ဆရာမွာ အဲသည္လုိ ပုံျပင္ေတြ မ်ားေၾကာင္း လူေတြ(အထူးသျဖင့္ မိန္းမေတြ) ကို အမွန္အတုိင္း ကြၽန္ေတာ္ ထုတ္ေဖာ္ေျပာခြင့္မွ မရွိတာ။ဒီလုိ ေစာင့္ထိန္းေပးႏုိင္ခဲ့ လုိ႔လည္း ကြၽန္ေတာ့္ဘ၀ တစ္ေလွ်ာက္လုံး ၿငိမ့္ၿငိမ့္ ေလး ေနခဲ့ရတာပါ။ စံပယ္ကို ငါသြားေတာ့ မယ္လုိ႔ ကြၽန္ေတာ္ေျပာ မထြက္ေသးဘူး။ အခ်ိန္ေတြ ေတာ္ေတာ္ လင့္ေနၿပီ။ သည္ တစ္ခါေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ ဆရာကို မညာစဖူး ကြၽန္ေတာ္ ညာရေတာ့မယ္။ စံပယ္ဆီ က ခ်က္ခ်င္း ျပန္ခဲ့ပါတယ္ ေပါ့။ ကားအတြက္ လုိအပ္တာ စစ္ေဆးဖုိ႔ ၀ပ္ေရွာ့ပ္ ၀င္ေနတာပါေပါ့။ ဒီ့အရင္ အမ်ဳိးသမီးေတြတုန္းက ကြၽန္ေတာ့္ ဆရာ ၫႊန္ၾကားတဲ့ အတုိင္း ကြၽန္ေတာ္ ယတိ ျပတ္လုပ္ေဆာင္ႏုိင္ခဲ့ပါတယ္။ စံပယ္နဲ႔က်မွ ကြၽန္ေတာ့္စိတ္ထဲ ေတာ္ေတာ္ ေမာေနမိတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ဆရာနဲ႔ ပတ္သက္ဖူးသမွ် အမ်ဳိးသမီး တုိင္းမွာ စံပယ္က အ႐ိုးဆုံး ျဖစ္ေနတာကိုး။ ကြၽန္ေတာ့္ ဆရာကလည္း ဒါကိုေကာင္းေကာင္း သိပုံရပါတယ္။ ၀ါသနာအရသာ ေျခ႐ႈပ္မိေပ မယ့္ ႐ိုးသားပုံရတဲ့မိန္းကေလး ဆုိေတာ့ ရင္းႏွီးလုပ္ကိုင္စားဖုိ႔ တရက္တေရာႀကီး ပုံေပး လုိက္တာ။ ဘယ္ခါတိုင္း မိန္းမေတြဆုိ မသြားေတာ့ဘဲ ေရွာင္ေနလုိက္႐ုံနဲ႔ ဇာတ္လမ္းက အပ္နဲ႔ ထိုးလုိက္တဲ့ ပူေဖာင္းလုိ ေဖာင္းခနဲျမည္သံ ၾကားလုိက္တာနဲ႔ အားလုံးၿပီး ျပတ္သြားၿပီပဲ။
“ဒီေငြကို လက္ခံမိတဲ့ အတြက္ ကြၽန္မကို အထင္ ေသးမယ္ဆုိတာ ကြၽန္မသိပါ တယ္။ ကြၽန္မကို ခြင့္လႊတ္ပါ အစ္ကိုစိုး”
ေျပာေျပာဆိုဆို ကား တံခါးဆြဲဖြင့္ၿပီး စံပယ္ ထြက္သြားတယ္။ အထင္မေသးပါ ဘူးလုိ႔ ကြၽန္ေတာ္ မေျပာျဖစ္လုိက္ဘူး။ တကယ္ဆို အထင္ ေသးဖုိ႔ ေနေနသာသာ သူ႔ အေပၚ အထင္ေသးပုိင္ခြင့္ကို မရွိခဲ့တာပါ။ ကြၽန္ေတာ္ ကိုယ္တုိင္ကိုယ္က...။ အဲသည့္ေန႔က ေယာက်္ားတန္မဲ့ ရင္ထဲဆုိ႔နင့္ လာၿပီး ကြၽန္ေတာ္ မ်က္ရည္၀ဲ ခဲ့တယ္။ ေငြေၾကးက ဘ၀ကို ၀ါးမ်ဳိေနၿပီလား။ ကြၽန္ေတာ့္ ရဲ႕ရပ္တည္မႈ ဘ၀ပုံစံကိုလည္း ကြၽန္ေတာ္ သံသယ ၀င္လာ တယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ျပည့္ျပည့္ စုံစံုေနခြင့္ရတာဟာ ခါးခ်ည့္ ေအာင္ ၿငိမ္ကုပ္ေမာင္းလုိ႔ရတဲ့ ဒ႐ိုင္ဘာလစာ ေငြစစ္စစ္ ေၾကာင့္မွ ဟုတ္ရဲ႕လား။ သိျမင္ၾကားေနပါလ်က္နဲ႔ မသိမျမင္မၾကား ဟန္ေဆာင္ႏုိင္လုိ႔ ႏႈတ္ပိတ္ခရ တာလား။ ေခါင္းကိုပုတ္သင္ ညိဳလုိ ညိတ္ႏိုင္လုိ႔ေခါင္း ညိတ္ခရတာလား။ လား ေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔...။ ကားပဲ ေမာင္းတတ္တဲ့ ကြၽန္ေတာ္၊ ကြၽန္ေတာ့္ဆရာဆီမွာ မဟုတ္ ဘဲ တျခားတစ္စုံတစ္ေယာက္ ဆီမွာ ဆုိရင္ေရာ ဒီလုိပုံစံတူ လာဦးမွာလား။
“ေဟ့ေကာင္ မေမာင္း တတ္ရင္ မေမာင္းနဲ႔။ ငါ့___ ေခြးမသား”
ဘတ္စ္ကားတစ္စီး ေပၚက အသံ။ လက္စသတ္ ေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္ကို လွည့္ ၾကည့္လွည့္ၾကည့္နဲ႔ ဆဲသြား တာ။ ခါတုိင္းဆို ကြၽန္ေတာ္ ျပန္ေဒါသထြက္မိမွာ ေသခ်ာ တာေပါ့။ ဒီေန႔ေတာ့ ထူးထူး ျခားျခား အဲဒီဘတ္စ္ကား ေမာင္းတဲ့ ဒ႐ိုင္ဘာကုိ ကြၽန္ေတာ္ အားအက်ႀကီး က်သြားမိတယ္။ ဘတ္စ္ကားေမာင္းတဲ့ လူကမွ စိတ္ထဲျဖစ္ ျဖစ္သလုိ၊ ျမင္ျမင္သလုိ၊ ၾသဇာ အျပည့္ နဲ႔ ခ်က္ခ်င္း ဆုိဆဲ ေအာ္ဟစ္ ေျပာခြင့္ရွိပါလားဆိုၿပီးေတာ့ ေပါ့။ ကြၽန္ေတာ့္မွာ အရာ အားလုံး ႏႈတ္ပိတ္တိတ္ဆိတ္ ေခါင္းညိတ္။ ဘတ္စ္ကား ေမာင္းရရင္ ေကာင္းမလား၊ စိတ္အၾကံ ခဏေလးျဖစ္မိ လိုက္ေသးတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဘယ္ျဖစ္ႏိုင္မွာလဲ။မလြယ္တဲ့ ကိစၥႀကီးပါ။
လက္ကုိင္ဖုန္းေလး ခါး ခ်ိတ္ၿပီး လုပ္ငန္းရွင္ရဲ႕ကား စတိုင္လ္က်က် ေမာင္းရတဲ့ ဘ၀မွာ ကြၽန္ေတာ္ေနသား က်ေနပါၿပီ။ လူပ်ဳိဘ၀ ကြၽန္ေတာ့္တစ္ကိုယ္စာ အတြက္တုန္းကေတာင္ ဒီ ဘ၀ကေန ႐ုန္းမထြက္ႏိုင္ တာ။ ညိဳညိဳနဲ႔ အိမ္ေထာင္က်၊ သမီးေလး “၀ါးတား”ရွိလာ ေတာ့ ပိုၿပီး ေနသားက်၊ ပုိၿပီး ႏႈတ္ပိတ္၊ ပုိၿပီးတိတ္ဆိတ္၊ ပိုၿပီးေခါင္းညိတ္။ ကြၽန္ေတာ္ သာမက ညိဳညိဳေတာင္မွ ဒါေတြ ကြၽမ္းက်င္ေနပါၿပီေကာ။
“ငါခရီးသြားတုန္း နင္ တုိ႔အိမ္ကို ဟုိဟာမ လာေသးလား”
“ဘယ္သူလဲ ဆရာ”
“ဘယ္သူရွိဦးမလဲ။ ဟုိငတုံးမ မိၾကဴေပါ့”
“မၾကဴလား၊ ဟင့္အင္း မလာဘူး ဆရာ”
ညိဳညိဳ ေျဗာင္လိမ္တဲ့ စကားကို ကြၽန္ေတာ့္ဆရာ တစ္ခ်က္တည္း ယုံသြားပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ကို ယုံလုိ႔ ကြၽန္ေတာ့္မိန္းမ ညိဳညိဳ႕ကိုပါ ကြၽန္ေတာ့္ဆရာ ယုံၾကည္ စိတ္ခ်ေနပါၿပီ။ ဒီလို ယုံၾကည္ စိတ္ခ်ေနတဲ့ အေျခ အေနမ်ဳိးမွာ ကြၽန္ေတာ္က ေရွ႕ မလွမ္းခ်င္ေတာ့ဘူးဆိုၿပီး ေျခလွမ္းေတြ ရပ္ပစ္လုိက္ရင္ ကြၽန္ေတာ့္ေလာက္ မိုက္မဲသူ ကမၻာမွာ ရွိမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။
“လာရင္ ငါ့ကိုေျပာ၊ ၾကားလား။ ဒီငတုံးမ အလကား ေနရင္း ငါ့ယုန္ထင္ ေၾကာင္ထင္နဲ႔။ ခင္လဲ့ခ်ဳိဦးကို ငါေျမႇာက္စားထားတာ ခုိင္းေကာင္းလုိ႔ေဟ့။ သူက ေျမႇာက္ေပးရင္ ဖင္ေပၚေအာင္ ကတဲ့ ေဒါင္းမ်ဳိး။ ဒါေၾကာင့္ တမင္ ခုိင္းစားထားတာ။ သူကလည္း တစ္ေမွာင့္၊ ငါ ေျမႇာက္စားလုိ႔ ေတာက္ႂကြား ေနခဲ့ၿပီးမွ ငါ့ကိုေတာင္ တစ္ခ်ီတစ္ေမာင္း ျပန္တြယ္ခ်င္ ေသးတယ္။ ဘာရမလဲ။ ငါ့ ေရွ႕ ကဖ်က္ယဖ်က္ လာလုပ္လုိ႔ အားလုံးေရွ႕မွာ ငါခုံနဲ႔ ကန္ ပစ္လုိက္တာ မ်က္ရည္ကို ေတာက္ေတာက္က်ေရာ။ ဒီေတာ့မွ ကုပ္သြားတာပဲ”
ကြၽန္ေတာ့္ဆရာျပန္ သြားေတာ့ ညိဳညိဳက ကြၽန္ေတာ့္ကို ေမးတယ္။
“ဟုတ္လား အစ္ကို။ မလဲ့ကို အစ္ကို႔ ဆရာက ခုံနဲ႔ ကန္တယ္လား”
“အလကားပါကြာ။ သူ႕ လူေတြေရွ႕မွာ တမင္ဖိန္႔ဖိန္႔ လုပ္တာ”
“ဟင္ အဲဒီလုိလား။ မလဲ့ကေရာ ခံတာပဲလား”
“အဲဒီလုိ လူေရွ႕တစ္ခါ ဗ်င္းၿပီးရင္ ကြယ္ရာက် တို႔ ဆရာက ေခ်ာ့ေနက်။ စားခ်င္တဲ့ဆိုင္ သြားေကြၽးရတာ နဲ႔၊ ေတာင္းသမွ် က်ိတ္၀ယ္ ေပးရတာနဲ႔။ ဒီေတာ့ မေခ်ာက အႀကိဳက္ေပါ့။ မ်ားမ်ား ကန္ပါေစေတာင္ ဆုေတာင္း ေနမွာ”
“အုိ အဲဒီလုိလား”
ညိဳညိဳ႕ခမ်ာ တအံ့တၾသ ျဖစ္ေနရွာပါတယ္။ ဒါေတာင္ သူ႔ကို ကြၽန္ေတာ္ မေျပာျပဘဲ ခ်န္လွပ္ထားတာေတြ ရွိပါေသးတယ္။ ညိဳညိဳကေတာ့ သိပ္ၿပီး ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း ေတြးဆမိပုံ မေပၚပါဘူး။ ခင္လဲ့ခ်ဳိဦး အတြက္ က႐ုဏာ သက္ဟန္ တကြၽတ္ကြၽတ္နဲ႔ စုတ္သပ္ေနပါေသးတယ္။ တကယ္ေတာ့ သူမ်ားရဲ႕ အားနည္းခ်က္ကို သြားၿပီး က႐ုဏာ သက္ေနမယ့္အစား ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ကိုယ့္အားနည္း ခ်က္ကုိ ျပန္ရွာၿပီး ကိုယ့္ ဘာသာကိုယ္ က႐ုဏာသက္ ဖုိ႔ေကာင္းတာပါ။ ကြၽန္ေတာ္ အပါအ၀င္ လူအားလုံးဟာ ပိုးဖလံေကာင္ေတြပါပဲ။ ေငြ ေၾကးအတြက္ မီးထဲတိုးတယ္။
ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ေစာမႈ အတြက္ မီးထဲတုိးတယ္။ အလုိရမၼက္ အတြက္ မီးထဲ တုိးတယ္။ ႐ုပ္၀တၳဳပစၥည္း အတြက္ မီးထဲတိုးတယ္။ ရာထူးဂုဏ္ျဒပ္ အတြက္ မီးထဲ တုိးတယ္။ တခ်ဳိ႕မ်ားဆုိရင္ ဘာမဟုတ္တဲ့ အရာေလးအ တြက္ေတာင္မွ မီးထဲတိုး၀ံ့ၾက ေသးတယ္။ ၿမိဳ႕ႀကီးျပႀကီးမွာ အလုပ္အကိုင္ရဖုိ႔၊ ေက်ာခ် စရာေနရာေလးတစ္ေနရာရ ဖု႔ိ၊ ႏိုင္ငံရပ္ျခားသြားရဖုိ႔ ေျပာရရင္ စုံေနတာပါပဲ။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔အားလုံး တစ္မ်ဳိး မဟုတ္တစ္မ်ဳိး အေၾကာင္းျပ ၿပီး မီးထဲကို ေနရွိသေရြ႕ လူး လွိမ့္တုိး၀င္ေနတဲ့ ပိုးဖလံေကာင္ေတြပါ။
စံပယ္ကို တစ္ခါ တစ္ခါသတိရမိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္မွာျဖင့္ တစ္ခါ တစ္ခါဆယ္ေက်ာ္သက္ ဆယ့္ ေလးငါးႏွစ္အရြယ္ ၀န္ထမ္း အသစ္ေလးမ်ား ေရာက္လာ ရင္ စံပယ္ရဲ႕ကေလးမ်ားလား၊ တေစ့တေစာင္း အကဲ ခတ္ရတာ အေမာ။ ဒါက ကြၽန္ေတာ့္ ဆရာရဲ႕ကေလးလည္း ျဖစ္ေန ေလေတာ့ ဘယ္လုိေတြ စခန္း သြားၾကဦးမလဲ စဥ္းစားမိရင္း ရင္ထဲေလးလံ ေနေတာ့တာပဲ။ ခုထိေတာ့ ဘာသံမွ မၾကား ေသးဘူး။ ခပ္တုံးတုံး မၾကဴ ႀကီးနဲ႕ ဟုိစြာေတးမ ခင္လဲ့ခ်ဳိဦးတုိ႔ ႏွစ္ေယာက္ၾကားမွာ နားေထာင္၊ ေခါင္းညိတ္လုပ္ ရတာ ေဘးက်ပ္နံက်ပ္နဲ႔ မလြယ္လွတဲ့ အထဲ စံပယ္ကပါ သူ႕ကေလးနဲ႔ ဘြားခနဲ ေရာက္လာခဲ့ရင္။ ဟူး တကယ္ကို မလြယ္ဘူး။
သူ႕ ကေလးကို ကြၽန္ေတာ့္ ဆရာ အနား မေရာက္ေရာက္ေအာင္ ပို႔မယ္လုိ႔ ေႂကြးေၾကာ္ခဲ့တာ။ ေျပာတဲ့အတုိင္း လုပ္မယ့္႐ုပ္။
“သူေအာင္ျမင္ ေက်ာ္ၾကားေလေလ၊ သူ႕ကမၻာက ပုိၿပီး က်ဥ္းေျမာင္းေလေလ၊ ကြၽန္မ သူ႔ကို ရွာဖို႔ပိုၿပီး လြယ္ကူေလေလပဲ”တဲ့ေလ။ ကြၽန္ေတာ့္ဆရာကို လွ်မ္း လွ်မ္းေတာက္ ေအာင္ျမင္ ေက်ာ္ၾကားတဲ့ လုပ္ငန္းရွင္ ႀကီးအျဖစ္ ျမင္လုိသတဲ့ေလ။ ဘာထူးလဲ။ ကြၽန္ေတာ္လည္း ကြၽန္ေတာ့္ ဆရာကို စံပယ္ ေမွ်ာ္လင့္သလုိ တစ္ထပ္ တည္း ေမွ်ာ္လင့္္မိတာပါပဲ။ စံပယ္ကလည္း သူ႕အတၱ အတြက္၊ ကြၽန္ေတာ္ကလည္း ကြၽန္ေတာ့္ အတၱအတြက္ မီးထဲ ရဲရဲ တိုး၀င္ၾကတယ္။ ေလာင္ တယ္၊ ၿမိဳက္တယ္။ ပူတယ္။ ကြၽမ္းတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ကုိယ့္နည္း ကုိယ့္ဟန္နဲ႔ပဲ ရွင္သန ္ေနပါ တယ္။
စုမီေအာင္
အားလံုးကိုခ်စ္ခင္ေလးစားလွ်က္...
YKKM
Saturday, October 4, 2008
သတိေရွ႕မွာ ေလာကဓံ ရွိသည္
တယ္လီဖုန္းထဲက သတင္းဆုိးသည္ ဦးေသာင္းဟန္၏ အူအသည္းေတြကို ဓားထက္ထက္ျဖင့္ လွီးျဖတ္သကဲ့သို႔ တစ္ကိုယ္လံုး ဆတ္ဆတ္ခါ သြားေစ၏။ နီနီရဲ တယ္လီဖုန္းေလးကေတာ့
သူ႕တာ၀န္ေက်ၿပီမို႔ တံုးလံုးပက္လက္။ ဖုန္းသရဲ ဆုိတာမ်ားလား။ ဖုန္းသရဲသာ ျဖစ္လုိက္ပါေတာ့။ အေၾကာင္းအခ်က္ကို ၿခံဳငံုၿပီး စဥ္းစားလုိက္ျပန္ေတာ့လည္း လီဆယ္ လုပ္ႀကံထားသည့္ သတင္း ဘယ္နည္းႏွင့္မွ မျဖစ္ႏုိင္။ “အျဖစ္ဆိုး လိုက္တာကြာ ေတာက္” ပြင့္အန္ စကားလံုး တခ်ိဳ႕ သတိလက္လြတ္ ထြက္က် ကုန္၏။ ေနာက္လွည့္ၾကည့္မိသည့္ အခါ ဇနီးသည္ ေဒၚႏုႏုေထြးသည္ အခန္း ထဲက ထြက္ေပၚလာ၏။ “ဘယ္က ဖုန္းမို႔လို႔ ဒီေလာက္ စိတ္မေကာင္းႀကီးစြာ ျဖစ္ေနရတာလဲ ဖိုးေသာင္းဟန္” မ်က္ႏွာကို တစ္ဖက္လွည့္ကာ ဦးေသာင္းဟန္ တတ္သလို မွတ္သလို သရုပ္ေဆာင္လိုက္ရ၏။ “ညက ဘာစီနဲ႔ မန္ယူပြဲ မန္ယူ႐ႈံးတယ္တဲ့ ကြာ”
“ဘာသတင္းမ်ားလဲ လုိ႔။ ေျပာ မေျပာခ်င္ဘူး”
ေဒၚႏုႏုေထြး အိမ္ေပၚ တက္သြားေတာ့မွပဲ ဦးေသာင္းဟန္ သက္ျပင္း ရဲရဲခ်ႏုိင္ေတာ့သည္။ အသက္က ငါးဆယ့္ေျခာက္၊ ေရာဂါ က ကုိးဆယ့္ ေျခာက္ပါး ျဖစ္ေနသည့္ သူ႔ဇနီး ဒီသတင္း ၾကားသြားလုိ႔ကေတာ့ ေဆးေတာင္မီမည္ မထင္။
အိပ္ရာလိပ္ေတြ ဆြဲျခင္းေတြႏွင့္ မႏိုင္မနင္း ျဖစ္ေန သည့္ ေဒၚၾကည္ၾကည္ေထြး ပ်ာယိပ်ာယာျဖင့္ ျခံေပါက္၀ သုိ႔ထြက္လာ၏။ သူမ၏ ႀကိဳး စားအားထုတ္မႈ အခ်ည္းႏွီး ျဖစ္ရ၏။
“မမ ရိပ္သာက ေျခာက္ရက္ေန႔မွဆုိ။ ဒီေန႔ ေလးရက္ ပဲရွိေသးတယ္ေလ”
လစ္ၿပီအထင္ႏွင့္ ထြက္ လာခဲ့သည္မွာ ခုေတာ့ ပက္ပင္းတိုးၿပီ။ ေဒၚၾကည္ၾကည္ေထြး ဟန္ကိုယ့္ဖုိ႔ ဗ်ဴဟာျဖင့္ တုံ႕ျပန္ရေတာ့ သည္။
“ဘယ္က ေျခာက္ရက္ ကမွာလဲ။ ညည္းနားၾကား လြဲတာ”
“ဟုတ္လုိ႔လား မမရယ္၊ ႏုကို လုိက္မလား ဆိုလုိ႔ ရက္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ မွတ္ထား လုိက္တာ”
အပ်ဳိႀကီးပီပီ အႏိုင္မခံ အ႐ႈံးမေပး စိတ္ဓာတ္ျဖင့္ အရင္ကလို ျငင္းခုံ မေနေတာ့ ပါဘူး။ အေရးႀကီးသည္က ဒီကေန အျပင္ကို ျမန္ျမန္ေရာက္ ဖုိ႔ပဲ။ လမ္းထိပ္က ဆုိက္ကားေတြကို မ်က္မွန္အားကိုးျဖင့္ ၾကည့္လုိက္ျပန္ေတာ့ တစ္စီး မွ်မျမင္။
“ဟ့ဲ ႏုႏု ညည္းေျပာေတာ့ ဒီတစ္ေခါက္ ရိပ္သာ လုိက္မယ္ဆို”
“သားႀကီးေအာင္ ေအာင္ဆီက ဖုန္းမလာတာ ၾကာၿပီ မမရဲ႕။ ဒီတစ္ရက္ ႏွစ္ရက္ ဆက္လိမ့္မယ္ ထင္တယ္။ မလုိက္ျဖစ္ေသးပါ ဘူး”
ဦးေသာင္းဟန္ ဖုန္းတစ္လုံးျဖင့္ အလုပ္႐ႈပ္ရာကေန ေဒၚႏုႏုေထြးတို႔ ညီအစ္မကို ဘာစကား ေျပာေနသလဲဟု ခိုးနားေထာင္ ေန၏။
“ညည္းသားသမီးေတြက ပူရမယ့္ အရြယ္ေတြ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူးေအ။ ကုိယ့္အေရး ကိုယ္လုပ္ဖို႔ စဥ္းစားဦး”
“မမက အပ်ဳိႀကီး ဆုိေတာ့ ေျပာအား ရွိတာေပါ့။ သားသမီး ရွိလာရင္ ႀကီးႀကီး ငယ္ငယ္ အကုန္ ပူရတာပါပဲ မမရယ္”
ဆိုက္ကားတစ္စီး အိမ္ေရွ႕က ျဖတ္လာ၏။ ဟန္က် လုိက္တာ။
“ဆုိက္ကား”
ထုိအခ်ိန္မွာပဲ ဆိုင္ကယ္ တစ္စီးျခံထဲသုိ႔ ေမာင္း၀င္လာ၏။ ဆုိင္ကယ္ ေမာင္း၀င္ လာသူက မိသားစု ဆရာ၀င္ ေဒါက္တာ ေမာင္ကိုကိုျဖစ္သည္။
“အန္တီ ေနေကာင္း တယ္ေနာ္”
ဆိုင္ကယ္ ေဒါက္ ေထာက္ရာကေန ဆရာ လွမ္းႏႈတ္ဆက္ေလ၏။
“ေကာင္းပါတယ္ ဆရာ။ ဆရာလည္း ရက္မွား လာၿပီထင္တယ္။ ဆရာ ေပးထားတဲ့ ေဆးေတြက တစ္ပတ္စာ က်န္ေသး တယ္”
“မမွားပါဘူး အန္တီ။ အခု ကြၽန္ေတာ္လာတာက အန္ကယ္ ဖုန္းဆက္လုိက္လုိ႔ လာတာပါ”
ေဒၚႏုႏုေထြး ေတြခနဲ ျဖစ္သြားေလ၏။ ဒီအိမ္မွာက ဆရာ၀န္ႏွင့္ အကြၽမ္းတ၀င္ ရွိတာဆိုလုိ႔ သူမပဲ ရွိတာကုိး။
“ႂကြပါဆရာ ႂကါပါ။ ကြၽန္ေတာ္ တစ္ေန႔လုံး ေနလုိ႔ ထုိင္လုိ႔ မေကာင္းဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ရင္ထဲက ကတုန္ကယင္ႀကီး ဘာျဖစ္လဲ မသိဘူး”
သည္ေတာ့မွပဲ ေဒၚႏုႏုေထြး ဥာဏ္အလင္း ပြင့္သြားေလ၏။ ကေလး တစ္ေယာက္လုိ လုပ္စရာရွိတာ ခပ္သြက္သြက္ လုပ္ေပး ရာက
“ဆရာ မစစ္ခင္ ကြၽန္မ ဒီအဘိုးႀကီးရဲ႕ေရာဂါကို ႀကိဳတင္ေဟာကိန္း ထုတ္မယ္။ ဒါတစ္လုံးေရာဂါ၊ ညက သူ သိပ္ႀကိဳက္တဲ့ မန္ယူ႐ႈံးလို႔ ျဖစ္တဲ့ေရာဂါ”
“ဟား ဟား”
ခ်စ္ဇနီးေလး ရယ္သြမ္း ေသြးေပမယ့္ ဦးေသာင္းဟန္ တစ္ေယာက္ ဆရာ့နည္းတူ ၀တ္ေက်တမ္းေက်ေလးေတာင္ လိုက္မရယ္ ႏိုင္ပါ။ အခိုး မထြက္သည့္ မီးက ရင္ထဲမွာ တညီးညီး ေတာက္ေလာင္လုိ႔ ေန၏။ ဆရာ၀န္ ေမာင္ကိုကိုသည္ လူနာကို ဂ႐ု တစိုက္ စစ္ေဆးၿပီး ေဆးတစ္လုံး ထိုးေပး၏။ ထုိ႔အတူ ေသာက္ေဆး ကိုလည္း တစ္ပတ္စာ ေပးပါသည္။
ဆရာ ျပန္ႂကြသြားသည့္ အခါမွာေတာ့ ဦးေသာင္းဟန္ အရိပ္လုိ ကပ္ပါသြားပါသည္။ “ႏု ဆရာ့ကို ငါလက္ဖက္ရည္ သြားတုိက္ လုိက္ဦး မယ္”
ဦးေသာင္းဟန္၏ ရင္ ထဲက မေထြးႏုိင္ မအန္ႏုိင္ ေ၀ဒနာ အစိုင္အခဲႀကီးကို ထုတ္ျပခြင့္ ရေတာ့မွာမုိ႔ ေျခလွမ္းေတြ ျမန္ေန၏။
“ဆရာ ကြၽန္ေတာ့္သား အႀကီးေကာင္ ေအာင္ေအာင့္ကို ျမင္ဖူးတယ္ေနာ္။ သေဘၤာ လုိက္တယ္ဆုိတာေလ”
“ဟုတ္ကဲ့ ႏွစ္ခါ သုံးခါ ေလာက္ေတာ့ ဆုံဖူးပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ အန္ကယ္”
တကယ္လည္းေျပာ မည္လည္းလုပ္ေရာ အသံက ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ မထြက္လာေတာ့။ မ်က္ရည္မ်ားသာ သူ႔ ဆႏၵမပါဘဲ ပါးျပင္ ေပၚ စီးက် လာ၏။
“ေအာင္ေအာင္ဆုံးၿပီ ဆရာ။ သေဘၤာေပၚမွာ ကရိန္း စက္သီးႀကိဳးနဲ႔ ႐ိုက္မိလုိ႔တဲ့ ဆရာ”
လူနာ၏ ေရာဂါ ဇာစ္ျမစ္ကုိ အခုမွပဲ ဆရာသိရေတာ့ သည္။
“ဗ်ာ ေသခ်ာလုိ႔လား အန္ကယ္။ လူမ်ား မွားတာလား”
ဇနီးသည္ အတြက္ေရာ သူ႔အတြက္ပါ ငိုေနရသျဖင့္ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ မၿပီးႏုိင္။ ေခါင္းသာ ယမ္းျပေန၏။ ခဏၾကာမွ
“မွားစရာ မရွိပါဘူး ဆရာ။ သူ႕ဦးေလးကလည္း သေဘၤာသားပါပဲ။ သူ႔ဆီက လာတဲ့ သတင္းပါ။ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ သူ႔အေမကို ဘယ္လုိ ေျပာ ၾကမလဲ။ အၾကံေပးပါဦး ဆရာ”
အတိမ္းအေစာင္း မခံသည့္ ကိစၥမို႔ ဆရာလည္း ဘယ္လုိ အၾကံေပးရမည္ မသိ ျဖဴဖပ္ျဖဴေရာ္ ျဖစ္ေနသည့္ ဦးေသာင္းဟန္ မ်က္ႏွာကိုသာ စာနာစိတ္ျဖင့္ ေငးေနမိ၏
“ဒီလုိ ေျပာၾကည့္ပါလား။ ပထမေဆး႐ ုံတင္ထား ရတယ္လုိ႔ေျပာ၊ ဆုံးတဲ့ အေၾကာင္းကုိေတာ့ ေနာက္ေန႔ မွေျပာ၊ တစ္ဆင့္ခ်င္း ဆုိေတာ့ သိပ္မဆိုးဘူးေပါ့”
အၾကံဥာဏ္သာ ေတာင္းေနရသည္။ တကယ္ တမ္းက်ေတာ့ ဦးေသာင္းဟန္ လက္ေတြ႕ အသုံးမခ်ရဲပါ။
“ျဖစ္မယ္ မထင္ဘူး ဆရာ။ ေအာင္ေအာင့္ကို သူ ေတာ္ေတာ္ခ်စ္တာ။ ဖုန္းမဆက္တာ ၾကာလာရင္ေတာင္ သူေနမထိေတာ့ ဘူး”
“ေလာေလာဆယ္ မေျပာသင့္တာေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီသတင္းကို ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ ဖုံးကြယ္ထားႏုိင္မလဲ။ ေျပာဖို႔ ေမ့ေနတယ္။ အန္ကယ္လည္း ႏွလုံးေရာဂါ စခ်င္ေနၿပီ”
သူ႔ေရာဂါ အေၾကာင္းကို နားမ၀င္ႏုိင္။ သူ႔မယား ေဘးမသီ ရန္မခဖုိ႔သာ စကၠန္႔ မလပ္ ေတြးေနမိ၏။
“ေနာက္ေတာ့လည္း ေနာက္ေလ်ာက္လ်ားေပါ့ ဆရာရယ္”
ေဒၚႏုႏုေထြး တစ္ေယာက္တည္း အိမ္မွာ က်န္ခဲ့တာကုိ အခုမွ သတိရမိ၏။ မျမင္ရေတာ့လည္း စိတ္ထဲက ပူသလုိလုိ မ်က္ႏွာ ခ်င္းဆိုင္ ျပန္ေတာ့လည္း မလိမ့္ တပတ္လုပ္ေနရသည့္ အျဖစ္ကို စက္ဆုပ္ရြံရွာမိ၏။
“ဆရာ ကြၽန္ေတာ္တုိ႔ ျပန္ၾကရေအာင္”
ရင္ထဲက စလုံးစခု ေ၀ဒနာႀကီးက အေနအထား ပ်က္ယြင္းသြားလုိ႔ သက္သာသလုိေတာ့ အရွိသား။ နည္းနည္း ၾကာလာသည့္ အခါမွာ ပုံစံတစ္မ်ဳိးျဖင့္ တိုး၍ နာလာ လိမ့္ဦးမည္။
ဦးေသာင္းဟန္၏ က်န္းမာေရး အေျခအေနသည္ တိုးတက္ ေကာင္းမြန္လာ၏။ သုိ႔ေသာ္ ယခင္လုိ ဖ်တ္ဖ်တ္ လတ္လတ္ မရွိလွ။ ထူးျခား တာက ၀ိပႆနာတရားေခြေတြ တြင္တြင္ဖြင့္ၿပီး တရား ထုိင္တာေတြကို ခပ္စိပ္စပ္္ ျပဳလုပ္လာ၏။
“ဖုိးေသာင္းဟန္ ညက က်ဳပ္အိပ္မက္မက္တယ္။ အိပ္မက္က မေကာင္းဘူး။ ေတာ့္ ေျပာလည္း ေတာ္က ယုံတဲ့ သူ မဟုတ္ပါ ဘူး”
ဦးေသာင္းဟန္ လွည့္မၾကည့္ဘဲ ေရြးလက္စ တရား ေခြကိုသာ ဆက္ေရြးေန၏။ မ်က္လုံးေတြက ေ၀ေ၀၀ါး၀ါး ရင္ထဲနာ သလုိလုိ။
“အိပ္မက္ထဲမွာ ေအာင္ေအာင္က အက်ႌအစုတ္ ပုဆိုး အစုတ္ေလးကို ၀တ္လုိ႔ က်ဳပ္ ဆီလာတာ စကားလည္း တစ္ခြန္းမွ မေျပာဘူး။ က်ဳပ္ရင္ ထဲ မေကာင္းလုိက္တာ ငိုေတာင္ငိုမိတယ္။ ခုထိ မ်က္ စိထဲကကို မထြက္ဘူး”
ယုံခ်င္ယုံ မယုံခ်င္ေန ေဒၚႏုႏုေထြးကေတာ့ ေျပာေန ေတာ့တာပဲ။ အခုမွ အပ်ဳိႀကီး မမ၏ တန္ဖိုးကုိ သိေတာ့သည္။
“အိပ္မက္ဆုိတာ စိတ္စြဲလုိ႔ မက္တာပါကြာ။ ေတာင္ ေတြးေျမာက္ေတြး ေလွ်ာက္မေတြးနဲ႔။ ကိုယ့္ေရာဂါေတြကုိလည္း သတိရ ဦး။ တရားေခြ ဖြင့္မလုိ႔ တရားနာမွာလား။ နာရင္ စကားမမ်ားနဲ႔”
အဘုိးႀကီးေလသံက ေဒါသအေငြ႕အသက္ မကင္း တာေၾကာင့္ ေဒၚႏုႏုေထြး ေၾကာက္ခ်င္ဟန္ ေဆာင္ကာ အသာၿငိမ္ေန လုိက္၏။
ဦးေသာင္းဟန္ဖြင့္ လိုက္သည့္ တရားေခြသည္ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မုိးကုတ္ဆရာ ေတာ္ဘုရားႀကီး၏ ၀ိပႆနာ တရားေခြ ျဖစ္ပါ သည္။
“ေရေမ်ာတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္ ေစ အဆြဲလြဲလုိ႔ရွိရင္ သစ္ကုိင္း ေျခာက္ဆြဲမိရင္ ျပဳတ္က်မွာပဲ (မွန္ပါ့ဘုရား) ေရေမ်ာတဲ့သူ ဟာ မိရာ ဖမ္းဆြဲျငားေသာ္ လည္း ဆြဲတဲ့ သစ္ပင္က မခိုင္ လုိ႔ရွိရင္ ဒီသစ္ပင္ကပဲ ဆြဲတဲ့ သူကိုျပန္ပိေသး(မွန္ပါ့) ဒါ ေၾကာင့္ ဘုရားသခင္ ကိုယ္ ေတာ္ျမတ္ႀကီးက ေဟာေတာ္ မူတယ္(မွန္ပါ့ဘုရား) ဘယ္လုိ ေဟာေတာ္မူသလဲဆုိရင္ တကာ တကာမတုိ႔ ျဖစ္စဥ္က ဆရာေကာင္း သမားေကာင္း မေတြ႕ဘိဆုိမွျဖင့္ အဆြဲလြဲလုိ႔ အျမဳပ္ခ်ည္းပဲ (မွန္ပါ့ဘုရား) စြဲမိစြဲရာစြဲ လမ္းမိလမ္းရာ လမ္းဆုိလုိ႔ ရွိရင္ သူတုိ႔ဆြဲလုိ႔ သူတို႔ဆြဲကိုင္ရာနဲ႔ သူတို႔ျပန္ပိ ၿပီးသကာလ သူတို႔ပဲဒုကၡ ေရာက္မယ္ေဟ့ (မွန္ပါ့)သား သမီး ပစၥည္းဥစၥာ ဆုိတာက ကမ္းနားသစ္ပင္နဲ႔တယ္ တူတယ္။ ဆဲြတဲ့သူ အေပၚကို ေျမစုိင္ႏွင့္ တကြျပဳတ္က်လုိ႔ ပိေနလုိက္ၾကတာ တကာေရႊ ေရ ေတြ႕ဖူးၾကရဲ႕လား (ေတြ႕ ဖူးပါတယ္ ဘုရား)”
ထိုတရား မဆုံးခင္မွာပဲ ကုိေရႊ လွ်ပ္စစ္မီးသည္ စိတ္အေကာက္ႀကီး ေကာက္သြား ေလ၏။ မႏုိင္၍ သည္းခံျခင္း မ်ဳိးျဖင့္ သည္းခံကာ ကက္ဆက္ အနားမွ ခြာလုိက္ၾကပါ ေတာ့သည္။
“တစ္ခါလာလည္း ဒီတရား၊ တစ္ခါလာလည္း ဒီ တရား။ က်ဳပ္ေတာင္ အလြတ္ ရေနၿပီ”
ကာလအတန္ၾကာ တိမ္ ျမဳပ္ေနသည့္ အျပံဳးတခ်ဳိ႕ ဦး ေသာင္းဟန္၏ မ်က္ႏွာေပၚ၌ ေတြ႕လိုက္ရ၏။
“လုပ္ပါဦး ဆရာမႀကီးရယ္။ က်ဳပ္ကိုလည္း ဒီ တရား အႏွစ္ခ်ဳပ္ေလး တစ္ဆင့္ ျပန္ေဟာေပးပါဦး”
အဘုိးႀကီး၏ အျပံဳးသည္ တစ္ဖက္သားကုိပါ ကူးစက္ ရႊင္ျမဴးသြားေစ၏။ ေဒၚႏုႏုေထြးလည္း အားက်မခံ အျပံဳးပန္းေတြ ပန္လုိ႔။
“အဘုိးႀကီး နားက တရားနာ၊ ဥာဏ္က ခႏၶာ လွည့္ထားေနာ္။ တကယ္ေတာ့ သားသမီးပဲျဖစ္ျဖစ္ ပစၥည္း ဥစၥာပဲျဖစ္ျဖစ္ မိဘ ေမာင္ဘြား ပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒါေတြဟာ သခၤါရ တရားေတြ။ သခၤါရတရား ဆိုတာက အနိစၥမွာပဲ လမ္းဆုံး ရမယ္။ ျမဲတယ္ ခုိင္တယ္လုိ႔ မယူရဘူး။ ခိုင္မယ္ထင္လုိ႔ ဆြဲရင္ ဆြဲတဲ့လူအေပၚ ပိမွာပဲ။ သုသာန္ေတြမွာ ပိလုိ႔ ငိုေနတဲ့ လူေတြ မနည္းပါဘူး။ က်ဳပ္ေတာ့ ကုိယ္က်ဳိးႀကီး နည္းၿပီး ဒီသားေလးကို အေကြၽးႀကီး ေကြၽး အေမြးႀကီး ေမြးလာတာ ခုေတာ့ လက္ေမာင္းတစ္ဖက္ ျပဳတ္ပါ ေပါ့လား။ ရင္ထု ၾကမ္းခုန္၊ ေျမလုၿပီး ငိုေန လုိက္ၾကတာ။ ငိုရမွာေပါ့ မခိုင္တဲ့ ကမ္းနားသစ္ေတြ သြားဆြဲတာကိုး။ ဆြဲလိုက္ပါ လား ခိုင္တဲ့ ျမဲတဲ့ နိစၥ နိဗၺာန္။ ဒုကၡေတြၿငိမ္း အငို ဇာတ္ေတြသိမ္း”
တရားေဟာ ဆရာမႀကီး ေမာသြားလုိ႔ ခဏ နားလုိက္၏။ ခုခ်ိန္ထိ ျပံဳးေနဆဲ။
“ၾကက္တူေရြးလုိ ရေန လုိ႔လည္း ေနရာ မက်ေသး ဘူး။ တရားသေဘာ အမွန္ကို ဥာဏ္ကလည္း ပိုင္းျခားဖုိ႔ လုိေသးတယ္။ ဒါမွာၾကံဳလာတဲ့ ေလာကဓံကုိ မတုန္မလႈပ္ အန္တုႏုိင္မွာ။ မဟုတ္လုိ႔ကေတာ့”
အေၾကာင္း တုိက္ဆုိင္လုိ႔ ထင္ပါရဲ႕။ အေ၀းေရာက္ ေနသည့္ ရင္တြင္းျဖစ္ သစ္ပင္ ေလး သုံးပင္ကို မွတ္မွတ္ထင္ထင္ လြမ္းဆြတ္လာမိ၏။
“က်ဳပ္ကေတာ့ က်ဳပ္သား က်ဳပ္သမီးေတြကို ခ်စ္လုိ႔ကို မ၀ပါဘူးေတာ္။ သူတုိ႔ ကုိ ခ်စ္ရတာကုိက က်ဳပ္ဘ၀ ပဲ။ ပိကာမွပိေရာ မေသမခ်င္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးဆြဲသြားဦးမွာ။ ဒါ က်ဳပ္ရဲ႕ သစၥာစကားပဲ”
ဦးေသာင္းဟန္ ကိုယ့္ကုိယ္ကို ျပန္ေမးၾကည့္၏။ မင္းေရာ ဘယ္လုိလဲ။ ဖြင့္ေျပာရဲတာႏွင့္ မေျပာရဲတာ ဒါပဲကြာသည္တဲ့ေလ။
တရား ေဆြးေႏြးပြဲကို ဦးေသာင္းဟန္၏ သက္ျပင္း ရွည္ႀကီးျဖင့္ ပတ္ေတာပိတ္ ၏။
ေဒၚႏုႏုေထြး ျခံထဲ ၀င္လာသည့္ အခ်ိန္ႏွင့္ ဦးေသာင္းဟန္ ဖုန္းခ်လုိက္သည့္ အခ်ိန္ တစ္ထပ္တည္း က်ေလ၏။ အၾကည့္က ဘယ္ကဖုန္းလဲ ဆုိသည့္ အၾကည့္။
“ႏု မင္းဘယ္သြားေန တာလဲ။ ခုပဲ ေအာင္ေအာင္ဆီက ဖုန္းလာသြားတယ္”
ေျခလွမ္းေတြ တုံ႕ခနဲ ရပ္သြား၏။ ထုိ႔ေနာက္ နီးစပ္ရာ ကုလားထုိင္ေပၚ ေျခပစ္လက္ ပစ္ထုိင္ခ်လုိက္၏။
“အဘုိးႀကီး ရွင္တယ္ ရက္စက္ပါလား။ က်ဳပ္ဘယ္မွ မသြားဘူး။ ေခါင္းရင္းအိမ္မွာ ရွိေနတာပဲ။ လွမ္းေခၚ လုိက္ပါလား။ ကိုယ္ ခ်င္းစာစိတ္ နည္းနည္းမွ မရွိဘူး။ ဟုိ ႏြားေလးက ငါရွိတဲ့အခ်ိန္ေတာ့ မဆက္ဘူး”
ေဒၚႏုႏုေထြး၏ စူစူ ေအာင့္ေအာင့္ မ်က္ႏွာေပၚတြင္ ငုိရန္ ရာႏႈန္းျပည့္ မ်က္ ရည္ပုလဲတုိ႔ ခုိလုိ႔တြဲလုိ႔ေန၏။
“ၿပီးခဲ့တဲ့ သုံးေလးရက္ ေလာက္က သူဖ်ားေနလုိ႔ မဆက္တာတဲ့။ မင္းကို ေမးေန တယ္။ အေမရိပ္သာ သြားျဖစ္ လားတဲ့”
“ဒါဆုိ က်ဳပ္အိပ္မက္က မွန္တာေပါ့။ ၀မ္းနဲ႔လြယ္ေမြး ထားတဲ့ အေမပဲ။ ကိုယ့္သား ကုိယ့္သမီးနဲ႔က စိတ္ခ်င္းဆက္ ၿပီးသား။ လွမ္းေအာ္ရင္ရရဲ႕ သားနဲ႔ မေအာ္တာ အဘုိးႀကီးကုိ အူယားတယ္”
“တူ...တူ”
ဖုန္းနီနီရဲရဲေလးက ပြဲဆူ ေအာင္လုပ္ျပန္ပါေတာ့သည္။ သည္တစ္ႀကိမ္မွာေတာ့ ေဒၚႏုႏုေထြး လက္ဦးမႈရရွိ သြား၏။ ဦးေသာင္း ဟန္ စိတ္ ထဲဘုရား ဘုရား တေနမိ၏။
“ဟယ္လုိ”
“ေၾသာ္ သားလား အေမပါ။ ေအး ေနေကာင္းပါ တယ္။ ေအး မင္းအစ္ကိုႀကီးဆီက ဖုန္းဆက္ေသးလား။ ဒီတစ္ခါဆက္ရင္ အေမ စိတ္ပူ ေနတယ္လုိ႔ေျပာ။ ျပန္ဆက္ခုိင္းလုိက္။ ေအး ရွိတယ္။ ေအး ေအး က်န္းမာေရး ဂ႐ု စိုက္ေနာ္”
စင္ကာပူမွာ ပညာသင္ရင္း အလုပ္လုပ္ေနသည့္ အငယ္ေကာင္ဆီက ဖုန္းျဖစ္ ေနလုိ႔ေတာ္ေသးသည္။
“ႏု ဘာျဖစ္လုိ႔ ဖုန္းခ် လုိက္တာလဲ။ ငါဒီမွာ ရွိေနတာ မင္းမျမင္ဘူးလား။ ဘာလဲ မင္းက ကလဲ့စားေခ်တာ လား”
ဆိတ္ဆိတ္ေနျခင္းျဖင့္ ၀န္ခံကာ ထီမထင္မ်က္ႏွာ ထားျဖင့္ ေဒၚႏုႏုေထြး အိမ္ ေပၚသုိ႔ဟန္ပါပါတက္သြားေလ ၏။
ဘုရားစင္ေရွ႕ ဦးေသာင္းဟန္ တရားထိုင္ေန၏။ ဘုရားကို လိမ္ေနသလုိပါပဲ။ စိတ္က သူထားသည့္ ကမၼ႒ာန္း အာ႐ုံ ေပၚမွာ မေနဘဲ ဘ၀ ျခားေနၿပီ ျဖစ္သည့္ ေအာင္ေအာင္ဆီ ေရာက္လုိက္၊ သူ႔အေမကို ဘယ္လုိဖြင့္ ေျပာရင္ ေကာင္းမလဲစသျဖင့္ တစ္ ေယာက္တည္း အသံမထြက္ဘဲ စကားေတြ ေျပာေနမိ၏။ ဘာသမာဓိမွလည္း မရ။ တစ္မ်ဳိးေတာ့ ေကာင္းပါသည္။ သူ႔မ်က္ႏွာ ငါမၾကည့္ ရဲ ငါ့မ်က္ႏွာ ငါမၾကည့္ရဲတာႏွင့္ စာရင္ အခုလုိ ထုိင္ေတြး ေနရတာက ေကာင္းပါသည္။
ရင္ဘတ္ေအာင့္သည့္ ေ၀ဒနာကလည္း က်ဲရာက စိပ္၊ မထင္မရွားကေန အသက္ ႐ွဴရခက္ေအာင္ကို ေအာင့္ ေအာင့္လာ၏။ ေ၀ဒနာ အနိစၥ ေ၀ဒနာ ငါမဟုတ္လုိ႔ သုံးေလး ႀကိမ္မွတ္လုိက္ ဖမ္းရခက္သည့္ စိတ္က အေလနေတာ ေရာက္သြားလုိက္၊ သားႏွင့္ မယား အၾကားမွာ မ်က္ရည္နဲ႔ မ်က္ခြက္ သြားျဖစ္ေနလုိက္ ႏွင့္ တစ္နာရီသာ ျပည့္သြား၏။
“အဘုိးႀကီး က်ဳပ္ေမြးေန႔ ေရာက္ေတာ့မယ္ေနာ္”
မ်က္ႏွာခ်င္း ဆုိင္လုိက္တာႏွင့္ အာ႐ုံေနာက္စရာေတြ က အလွ်ဳိလွ်ဳိေပၚလာပါ ေတာ့သည္။ ေမြးေန႔ေလးေတြ ကို အမွတ္ တရျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးမိခဲ့သည့္ ကိုယ့္႐ူးသြပ္မႈကိုသာ ေနာင္တရမိ၏။ အိမ္ေခါင္းရင္း နံရံမွာ ခ်ိတ္ထားသည့္ ေဟာ္လုိ ဂစ္တာေလးသည္ ေအာင္ေအာင္ ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔ လက္ေဆာင္ေလး ျဖစ္သည္။ ထိုလက္ေဆာင္ရလုိ႔ ထမင္း မစား ဟင္းမစား ေပ်ာ္ေနသည့္ မ်က္ႏွာေလးကို ယခုတုိင္ျမင္ ေယာင္ေနဆဲ။
“ဒီႏွစ္ေတာ့ ေအာင္ ေအာင္က အံ့အးသင့္စရာ ဘာလက္ေဆာင္ေတြ ေပးဦးမလဲ မသိဘူး။ အခ်ိန္မရွိ အခါမရွိ က်မွ အေမေရ သားျပန္လာၿပီ လုိ႔မ်ား ျခံ၀က ေအာ္ေခၚမ လားပဲ။ အေမ ေပ်ာ္တာကို အရမ္းျမင္ခ်င္တဲ့ ကေလး”
ဦးေသာင္းဟန္ ထုိင္ေန ရာကေန ရင္ထဲ စူးခနဲ ထိုးေအာင့္ကာ အျမင္အာ႐ုံ တစ္ခုလုံး ေမွာင္အတိ က်သြား၏။ အသက္လည္း ႐ွဴလုိ႔ မရေတာ့၊ တစ္သက္ႏွင့္တစ္ကုိယ္ ခုေလာက္ တစ္ခါမွ် မေမာဖူး ေပ။ ေခြၽးသီး၊ ေခြၽးေပါက္ေတြ မ်က္ႏွာ တစ္ျပင္လုံး ျပည့္လုိ႔
“အဘုိးႀကီး အဘုိးႀကီး မမေရ လာပါဦး။ ဒီမွာ ဖိုးေသာင္းဟန္ ဘာျဖစ္မွန္း မသိဘူး”
ေဒၚၾကည္ၾကည္ေထြး ေျပးသာ လာရသည္၊ ဘာလုပ္လုိ႔ ဘာကိုင္ရမွန္း မသိ။ လူနာဆီက အေမာေတြ သူမဆီ ကူးစက္ကုန္ တာပဲ အဖတ္ တင္၏။
“ဆရာေမာင္ကိုကိုဆီ ဖုန္းဆက္ ဖုန္းဆက္။ ေနဦး မဆက္နဲ႔ မဆက္နဲ႔။ အိမ္မွာ ရွိ မွာ မဟုတ္ဘူး”
အေသအခ်ာဆုံးက ေဆး႐ုံမွာ ေဆးရွိမည္။ ဆရာ ၀န္ရွိမည္ဟု ေဒၚႏုႏုေထြး လက္ေတြ႕က်က် စဥ္းစားမိ ေလ၏။ အခ်ိန္မီ ေရာက္ဖုိ႔ပဲ လုိသည္။
“ေဆး႐ုံသြားမွ ျဖစ္ မယ္။ မမ ေခါင္းရင္းအိမ္က ကားကုိ သြားေခၚေပးပါ။ သြားေလ ဘာေၾကာင္ေနတာ လဲ။ အေရးထဲမွာ”
အပ်ဳိႀကီး သြားဆိုလုိ႔သာ သြားလုိက္ရသည္။ ေခါင္းရင္းနဲ႔ ေျခရင္းမကြဲျပား ခ်င္ေတာ့။ ေျခေထာက္ေတြကလည္း ေလမိသည့္ လူလုိ ေလးတိေလးကန္။
ႏွစ္ကိုယ္စာ ေသာက ေတြထမ္းခဲ့ရသည့္ ဖိုးေသာင္း ဟန္ခမ်ာ ေဆး႐ုံေရာက္လွ်င္ ေရာက္ခ်င္း ေခတ္မီေဆး၀ါး ကိရိယာ ေတြႏွင့္ ကြၽမ္းက်င္ အထူးကု ဆရာ၀န္ႀကီးေတြ၏ အေရးတယူ ျပဳစုေဖးမမႈေတြ ေၾကာင့္ နာရီပိုင္းအတြင္း လက္ရွိ ကမၻာႀကီးႏွင့္ ျပန္လည္ အဆက္အသြယ္ ရရွိခဲ့၏။ ေငြေၾကး ေရွ႕သြားရွိေလသူ ျဖစ္ေလေတာ့ အားလုံးဟာ အခက္ အခဲမရွိ လြယ္လင့္ တကူၿပီး ေျမာက္ခဲ့ပါသည္။
ေဒၚႏုႏုေထြး တစ္ေယာက္လည္း မိမိ၏ အရ တယ္ဘ၀ေလးကုိ လုံးလုံး ေမ့ကာ အိမ္ဦးနတ္အေပၚ တစ္ခ်ိန္လုံး စိတ္ေရာက္ေန ၏။ သူမ၏ စ႐ိုက္သဘာ၀ အရကိုက တျခားသူကို ျပဳစု ေပးရတာ အလြန္ႏွစ္ၿခိဳက္ သေလာက္ ကုိယ့္အတြက္ဆို အားနာလုိ ႔ကို မဆုံးေတာ့။
“မမေရ ဟင္းအိုးေလး ၾကည့္လုိက္ပါဦး။ ႏုေရခ်ဳိး လုိက္ဦးမယ္။ ေဆး႐ုံသြားရ မယ့္ အခ်ိန္ နီးေနၿပီ”
ျမန္ျမန္ထက္ထက္ ျပဳလုပ္ရမည့္ အလုပ္ဆိုလွ်င္ ေဒၚၾကည္ၾကည္ေထြးကို အားကိုးအားထား ျပဳလုိ႔ မရေတာ့။ ဟုိဟာ ကိုင္ ေတာ့မလုိ ဒီဟာ ကုိင္ေတာ့မလုိျဖင့္ ၿပီးေန၏။ ဒီလို ေႏွးေကြးလုိ႔လည္း အပ်ဳိႀကီး ျဖစ္တာဟု ေဒၚႏုႏု ေထြး မၾကာမၾကာစေလ့ ရွိ၏။ အက်ႌ အ၀တ္အစားလဲၿပီး ေအာက္ဆင္းလာသည့္ အခါ ျမင္ဖူးသလုိလုိ ရွိေသာ လူငယ္ တစ္ေယာက္ျခံထဲ၀င္လာ၏။
“အန္တီႏု ကြၽန္ေတာ့္ကို မမွတ္မိေတာ့ဘူးလား။ ကြၽန္ေတာ္စိုးျမင့္ေလ ပုသိမ္က”
“ေၾသာ္ ေအး ေအး မွတ္ မိၿပီ။ အသက္ႀကီးလာေတာ့ မွတ္ဥာဏ္ေတြက သုံးလုိ႔မရ ေတာ့ဘူး။ လာကြဲ႕ လာထုိင္”
လြန္ခဲ့သည့္ သံုးႏွစ္ ေလာက္က ေမာင္စုိးျမင့္သည္ အိမ္တြင္ တစ္လေလာက္ေန သြားဖူး၏။
“ေအာင္ေအာင့္နာေရး သတင္းၾကားေတာ့ ကြၽန္ေတာ္လည္း ဒူဘိုင္း ေရာက္ေနတာ။ ကိုယ့္ညီေလး တစ္ေယာက္ ဆုံးသြား သလုိပါပဲ အန္တီ ရယ္။ အရင္တစ္ေခါက္ကလုိ သူနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္သေဘၤာ တစ္စင္းတည္း စီးရရင္ ေအာင္ေအာင္ အခုလုိေသမွာ မဟုတ္ဘူး”
“သားႀကီးေအာင္ ေအာင္ဆုံးၿပီ အုိ”
စကားလုံးမ်ား၏ စြမ္းပကားသည္ ေဒၚႏုႏုေထြးအား အ႐ုပ္ႀကိဳးျပတ္္ လဲက် သြားေစ၏။ ေမာင္စုိးျမင့္ အခ်ိန္မီ လွမ္းထိန္း လုိက္လုိ႔ ႏို႔မဟုတ္လွ်င္ မေတြး၀ံ့စရာ။
“အန္တီႏု အန္တီႏု။ ဟာ ေခၚလုိ႔လည္း မရေတာ့ဘူး။ ႀကီးႀကီးလာပါဦး။ အန္တီႏု ဘာျဖစ္သြားလဲ မသိဘူး”
“ဟဲ့ ဟဲ့ မင္း ငါ့ညီမကုိ ဘာလုပ္လုိက္တာလဲ”
“ကြၽန္ေတာ္ ေအာင္ေအာင့္နာေရး သတင္းလာေမး တာပါ။ ကြၽန္ေတာ္ ဘာမွ မလုပ္ပါဘူး”
နီးစပ္ရာ သတင္းစာ တစ္ေစာင္ျဖင့္ ေမာင္စုိးျမင့္ ယပ္ခတ္ေနပါသည္။ ထုိ အခုိက္မွာပဲ ေဒၚႏုႏုေထြးျပန္ သတိရလာ၏။
“မင္းေတာ္ေတာ္ ရမ္း ကားတာပဲ။ နည္းနည္းေလာက္ ေမးပါစမ္းပါဦးလား။ ငါတုိ႔သူ႔ကို ဒီအေၾကာင္း မသိေအာင္ ထားတာ ဒုကၡ ပါပဲ။ ငါ့ညီမ ေသသြားလုိ႔ကေတာ့ နင္တရားခံပဲ”
“မမ မေျပာပါနဲ႔ေတာ့။ သူ႔အလြန္ မဟုတ္ပါဘူး။ ႏုတုိ႔ရဲ႕ကံကိုက ဆိုးတာပါ။ သား ေလးရယ္ မင္းအျဖစ္ ဆုိးလွ ခ်ည္လား အီးဟီး”
စိတ္တိုင္းက် ငုိဖုိ႔ရန္ အခြင့္ရၿပီမို႔ ေဒၚၾကည္ၾကည္ ေထြးလည္း အခန္းထဲ ၀င္ကာ ၾကဴၾကဴပါေအာင္ ငုိပါေတာ့ သည္။ စိုးျမင့္ ကေတာ့ လုိက္ငုိရေကာင္းႏိုးႏိုး ထေျပးရ ေကာင္းႏိုးႏိုးျဖစ္ေန၏။
“ဖိုးေသာင္းဟန္ ဒီ အျဖစ္ဆုိးႀကီးကို တစ္ေယာက္တည္း ရင္စည္းခံရင္း အခုလုိ ေဆး႐ုံေရာက္ရတာ။ ငါေစာေစာစီးစီး သိဖုိ႔ ေကာင္းတယ္ ဟီး ဟီး”
ေဒၚႏုႏုေထြးနံရံမွာ ခ်ိတ္ထားသည့္ နာရီႀကီးကို ေမာ့ၾကည့္လုိက္သည့္ အခါ ေဆး႐ုံသြားရမည့္ အခ်ိန္ထက္ ငါးမိနစ္ လြန္ေန တာကို ၫႊန္ျပ ေန၏။
“ငိုေနလုိ႔ မၿပီးေသး ပါဘူး မမရယ္။ ေဆး႐ုံက လူနာက ရွိေသးတယ္။ ႏု လဲလုိ႔ မျဖစ္ေသးဘူး။ ေမာင္စုိးျမင့္ အန္တီ့ကို ေဆး႐ုံ လုိက္ပုိ႔ပါ ကြယ္။ ဟိုေရာက္ရင္ ေဆး႐ုံ၀ မွာ ေနခဲ့ေနာ္”
ဦးေသာင္းဟန္သည္ ေဆး႐ုံ ၀ရန္တာကေန လွမ္း ေမွ်ာ္ၾကည့္ေန၏။ သူ႔အမ်ဳိး သမီးကို လွမ္းျမင္လုိက္မွပဲ ဣေႁႏၵရရျဖင့္ သူ႔ အခန္းထဲ၀င္ ထုိင္ေန၏။
“ႏု ဆရာ၀န္ႀကီးက ဒီေန႔ ဆင္းလုိ႔ ရၿပီတဲ့။ ႏု လည္း ပင္ပန္းလွပါၿပီကြာ”
နာမည္ႏွင့္လုိက္ေအာင္ အရြယ္တင္ ႏုပ်ဳိေနေသး သည့္ ေဒၚႏုႏုေထြးအား ေငးရီ ေနမိ၏။
“ႏု မပင္ပန္းပါဘူး။ အိမ္မွာဆုိေတာ့ လြတ္လြတ္ လပ္လပ္ ေနရတာေပါ့”
“ႏု မင္း ငိုထားတာလား”
“ဟုတ္တယ္။ ေအာင္ေအာင္ဆုံးတာ ႏုအခု သိၿပီး ၿပီ။ ေမာင္စုိးျမင့္ ဒီေန႔ အိမ္လာတယ္။ သူေျပာျပတာ”
“ေဟ မင္းဘာမွမျဖစ္ ဘူးေနာ္”
ဦးေသာင္းဟန္၏ အေမးစကားသံက မယုံမရဲ ေလသံျဖင့္ ၀မ္းသာသည့္ အရိပ္အေယာင္ေတြ ပါေန သလားပဲ။
“ျဖစ္တာေပါ့။ ေမာင္စုိး ျမင့္သာ ထိန္းမထားရင္ ေခါင္းကြဲၿပီး ေသေနေလာက္ၿပီ။ က်ဳပ္ သတိျပန္ရလာ ေတာ့ ရွင့္မ်က္ႏွာႀကီး ျပန္ ေပၚလာတယ္။ က်ဳပ္တစ္ခုခု ျဖစ္ရင္ ရွင္လည္းေနမွာ မဟုတ္ဘူး။ ခုခ်ိန္မွာ ရွင္က လူနာ က်ဳပ္က ျပဳစုတဲ့လူ။ စိတ္ဓာတ္ ေပ်ာ့ညံ့လုိ႔ ဘယ္ရ မလဲေလ။ က်န္တာေတြ ေမ့ ထားလုိက္ေတာ့ အဘုိးႀကီး ေရ။ ကုိယ့္အသက္ ေသ ေအာင္ေတာ့ သားသမီး ေတြကို မစြဲသင့္ဘူး။ ေရွ႕ေလွ်ာက္ ျဖတ္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစား ေတာ့”
“ႏု ဟုိမွာ မင္းသမီး လာ ေနတယ္”
သမီးအလတ္မ ေႏြး ေႏြးဟန္သည္ မုိင္ငါးဆယ္ ကြာေ၀းသည့္ၿမိဳ႕ေလးတြင္ အိမ္ေထာင္က်ေန၏။ သူမ လည္း သူ႔တာ၀န္ ႏွင့္သူမုိ႔ အေရာက္အေပါက္ နည္းလွ ၏။
“အေဖ သက္သာ လား။ စိတ္ပူလုိက္ရတာ အေဖရယ္”
ျဖစ္ျဖစ္ခ်င္း ၾကားၾကား ခ်င္းကေတာ့ မလာဘဲ ခုမွ စိတ္ပူေနျပန္သည္။
“သမီးေရာက္တုန္း ေရာက္ခိုက္ တစ္ပတ္ဆယ္ ရက္ေလာက္ေနသြားပါလား ငါ့သမီးရယ္”
“မျဖစ္ပါဘူး အေဖ ရယ္။ အိမ္မွာက အလုပ္က မအားဘူး။ ၿပီးေတာ့ အေဖ့ ေျမးက သူ႔အေဖနဲ႔ ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီေန႔ မျပန္လို႔ မျဖစ္ဘူး။ အေဖလည္း က်န္းမာေနၿပီပဲ။ ေနာက္ေတာ့ လာတာေပါ့ အေဖရယ္”
ေနာက္ေတာ့ဆိုသည့္ စကားကို ဦးေသာင္းဟန္တုိ႔ လင္မယားႏွစ္ေယာက္လုံး ရိပ္မိ၏။ ေစာေစာကတင္ ျဖတ္ေတာက္ ထားသည့္ သံေယာဇဥ္ဆိုသည့္ႀကိဳးက ဘယ္လုိဘယ္လုိ ျပန္ခ်ည္ သြားပါလိမ့္။ ျပန္႐ုန္းၾကည့္ လုိက္တဲ့ အခါမွာေတာ့ ရင္ ဘတ္ထဲက စူးခနဲေအာင့္ လာသျဖင့္ ႏွစ္ေယာက္သား ကုိယ့္ရင္ဘတ္ ကိုယ္အသာ လက္ျဖင့္ ဖိထားလုိက္ၾကရ၏။
သြင္ဆန္းေမာင္
အားလံုးကိုခ်စ္ခင္ေလးစားလွ်က္...
YKKM
Subscribe to:
Posts (Atom)